эй бгаҳи ҷилваи қомати ту қиёмат

ای بگه جلوه قامت تو قیامت

Он қади раъно қиёматаст на қомат

آن قد رعنا قیامت است نه قامت

Гоҳи хиромати ҳазор ҷони бадар аз тан

گاه خرامت هزار جان بدر از تن

Гар баравад гӯ бирав ту бош саломат

گر برود گو برو تو باش سلامت

Бе ту дамигар занами мурдан азон ба

بی تو دمی گر زنم مردن ازان به

Гар дам исо аст ҳаст ҷои надомат

گر دم عیسی است هست جای ندامت

Нест ғамӣ аз маломатӣ ки кунад шайх

نیست غمی از ملامتی که کند شیخ

Ғам нахурд аз маломати аҳли маломат

غم نخورد از ملامت اهل ملامت

Равза хушаст аз барои сайру тамошо

روضه خوش است از برای سیر و تماشا

Гӯшаи Кувайт вале зи баҳри иқомат

گوشه کویت ولی ز بهر اقامت

Ишқ чаҳ қобил буд ки кушта ӯ ро

عشق چه قابل بود که کشته او را

Ҳаст ҳамаи ҷониби қтили ғаромат

هست همه جانب قتیل غرامت

Фонӣ агар тарки ном ва нанг бигирӣ

فانی اگر ترک نام و ننگ بگیری

Ба ки ҳамаи халқи рости нанг з науммат

به که همه خلق راست ننگ ز نامت