Ҳар дам аз анҷумани даҳри ҷафое дигар аст

هر دم از انجمن دهر جفایی دگر است

Ҳар як аз анҷум ӯ доғи балое дигар аст

هر یک از انجم او داغ بلایی دگر است

Рӯзу шабро ки кабӯдасту сияҳи ҷомаи дарав

روز و شب را که کبود است و سیه جامه درو

Шаби азое дигару рӯзи азое дигар аст

شب عزایی دگر و روز عزایی دگر است

Балки ҳар лаҳзаи ъзоӣист ки аз дашти адам

بلکه هر لحظه عزائیست که از دشت عدم

Ҳар дам аз хайли аҷали гирди фаное дигар аст

هر دم از خیل اجل گرد فنایی دگر است

Ҳаст мотмкдаҳ эй даҳр ки аз ҳар тарафаш

هست ماتمکده ای دهر که از هر طرفش

Дӯди оҳӣ дигару нолау вое дигар аст

دود آهی دگر و ناله و وایی دگر است

Оҳ ӯ ҳаст ба дили тирагии афзоянда

آه او هست به دل تیرگی افزاینده

Вой ӯ низ ба ҷон яъс физойӣ дигар аст

وای او نیز به جان یأس فزایی دگر است

Гули ин боғ ки сад пораи з мотам задагӣаст

گل این باغ که صد پاره ز ماتم زدگیست

Ҳар яке сӯхтаи хомаи қабое дигар аст

هر یکی سوخته خامه قبایی دگر است

Об ӯ заҳру ҳавояши мутаъаффин чаҳ аҷаб

آب او زهر و هوایش متعفن چه عجب

Ки дарин марҳала ҳар рӯзи вабое дигар аст

که درین مرحله هر روز وبایی دگر است

Аҳли дили майли сӯии гулшани қудс ар доранд

اهل دل میل سوی گلشن قدس ار دارند

Ҳаст азонрў ки дарави обу ҳавоӣ дигар аст

هست ازانرو که درو آب و هوایی دگر است

Назд арбоби яқини дори фано ҷое нест

نزد ارباب یقین دار فنا جایی نیست

Ватани аслии ин тайифа ҷое дигар аст

وطن اصلی این طایفه جایی دگر است

эй ҳарими ҳарами қурби илоҳии ҷоят

ای حریم حرم قرب الهی جایت

Тарафи ҷинати фирдавси куҷои парвоят

طرف جنت فردوس کجا پروایت

Чун шудӣ аз ҳарами малик ба сайри малакӯт

چون شدی از حرم ملک به سیر ملکوت

Буд дар анҷумани хайли малики ғавғоят

بود در انجمن خیل ملک غوغایت

Тӯтӣони ҳарами қудс ба ҳарами муштоқат

طوطیان حرم قدس به حرم مشتاقت

Булбулони чамани инс ба ҷони шайдоят

بلبلان چمن انس به جان شیدایت

Симёи кори қазои меҳр дигар дод тулӯъ

سیمیا کار قضا مهر دگر داد طلوع

Чархро аз асари равшании симоят

چرخ را از اثر روشنی سیمایت

На фалаки чархи занони омада бар атрофат

نه فلک چرخ زنان آمده بر اطرافت

Бӯда гуё ба сар ҳар як азон савдоят

بوده گویا به سر هر یک ازان سودایت

Шӯр дар олами арвоҳи биФтод аз он

شور در عالم ارواح بیفتاد از آن

Ки банушанд ба ҷони нуктаи рӯҳ афзоят

که بنوشند به جان نکته روح افزایت

Рӯҳи ақтоби расиданди бостқлолт

روح اقطاب رسیدند باستقلالت

Ҷон аўтод фитоданд ба хоки поят

جان اوتاد فتادند به خاک پایت

Даст бар дасти рабуданди туро то ҷое

دست بر دست ربودند ترا تا جایی

Ки дар ин ғамкадаи ҳам хостии онрои роят

که در این غمکده هم خواستی آنرا رایت

Ту шудӣ восили мақсӯди ҳақиқӣ ва бимонад

تو شدی واصل مقصود حقیقی و بماند

То қиёмат ба ҷаҳони шевану воўилоит

تا قیامت به جهان شیون و واویلایت

Ту бирафтӣу дили халқи ҷаҳон зор бимонад

تو برفتی و دل خلق جهان زار بماند

То қиёмат ба фироқи ту гирифтор бимонад

تا قیامت به فراق تو گرفتار بماند

Зотшини оҳи дили сӯхтагон то ба абад

زاتشین آه دل سوختگان تا به ابد

Дӯдҳо дар хами ин гунбад даввор бимонад

دودها در خم این گنبد دوار بماند

Аҳли тавҳид ки бе муршиди комили гаштанд

اهل توحید که بی مرشد کامل گشتند

Садашон мушкили ҳал ношуда дар кор бимонад

صدشان مشکل حل ناشده در کار بماند

Солконро ки камол аз ту раседӣ ба сулӯк

سالکانرا که کمال از تو رسیدی به سلوک

Аҷзҳо дар равишу нақс дар атвор бимонад

عجزها در روش و نقص در اطوار بماند

Умароро ки шудӣ машъали меҳр аз ту мунир

امرا را که شدی مشعل مهر از تو منیر

Тира шуд машъал ва то ҳашари шаб тор бимонад

تیره شد مشعل و تا حشر شب تار بماند

Сад халали роҳ бад-ӣн ёфт ки дайни доронро

صد خلل راه بدین یافت که دین دارانرا

Сбҳаҳ бишикаст ба кафи ришта зуннор бимонад

سبحه بشکست به کف رشته زنار بماند

Сар ҳақ рафт пас пардаи китмон ки зи ашк

سر حق رفت پس پرده کتمان که ز اشک

Ба гуландӯда ва дар махзан асрор бимонад

به گل اندوده و در مخزن اسرار بماند

На ки сад хори ?илам дар дил аҳрор халид

نه که صد خار الم در دل احرار خلید

Ки ду сад бори ситам бар тан Аброр бимонад

که دو صد بار ستم بر تن ابرار بماند

Толибонро равиши роҳ фано рафт зи даст

طالبان را روش راه فنا رفت ز دست

Ҳар яке дар пас сад парда пиндор бимонад

هر یکی در پس صد پرده پندار بماند

Зини азо дар ҳамаи олам на гадо монад на шоҳ

زین عزا در همه عالم نه گدا ماند نه شاه

Ки кашиданд ба сӯги ту ду сад нолау оҳ

که کشیدند به سوگ تو دو صد ناله و آه

Абрсони гиряи кунони наъраи занон соя фиканд

ابرسان گریه کنان نعره زنان سایه فکند

Бар сари наъши ту хуршеди карами зилли аллоҳ

بر سر نعش تو خورشید کرم ظل الله

Гар муяссар шудяш наъш кашидӣ бар дӯш

گر میسر شدیش نعش کشیدی بر دوش

Чун ман сӯхтаи дили ҷониби мадфани ҳамроҳ

چون من سوخته دل جانب مدفن همراه

Шаҳриёрони ҷаҳон чок зада ҷома ба тан

شهریاران جهان چاک زده جامه به تن

Пеши тобути ту пўинд ба аҳволи табоҳ

پیش تابوت تو پویند به احوال تباه

Сари баландони замон дар паии наъшат шудаи паст

سر بلندان زمان در پی نعشت شده پست

Ҳамаи гирёну кашони бори ту бо пушти ду тоа

همه گریان و کشان بار تو با پشت دو تاه

Шуда ҳар пояи маҳд ту бадуш як қутб

شده هر پایه مهد تو بدوش یک قطب

Лек ҳар чор шудаи нудбаи гарави вои асФоаҳ

لیک هر چار شده ندبه گرو وا اسفاه

Олимиро ба сӯии олами дигари бурдан

عالمی را به سوی عالم دیگر بردن

Натавон ҷуз ба чунин бори касони огоҳ

نتوان جز به چنین بار کسان آگاه

Ҷазаъа Акбарӣ афтод ки бо ин ҳамаи чашм

جزعه اکبری افتاد که با این همه چشم

Чарх гардун натавонист бидонсуӣ нигоҳ

چرخ گردون نتوانست بدانسوی نگاه

Гарчи шом ту шуд аз нур чу маҳтоби сифед

گرچه شام تو شد از نور چو مهتاب سفید

Ҳечкас лек надидаст чунон рӯзи сиёҳ

هیچکس لیک ندیدست چنان روز سیاه

Ҳамаи бурданд ба афғону дили чоки туро

همه بردند به افغان و دل چاک ترا

Ҷой карданд чу ганҷӣ ба дили хоки туро

جای کردند چو گنجی به دل خاک ترا

Хайли арбоби иродати ҳамаро хок ба дил

خیل ارباب ارادت همه را خاک به دل

Ҳар яке хост кашӣдан ба дили чоки туро

هر یکی خواست کشیدن به دل چاک ترا

Сари покони ҷаҳон будӣ азон эй гули пок

سر پاکان جهان بودی ازان ای گل پاک

Пок оварад ва дигар баради ҳамон поки туро

پاک آورد و دگر برد همان پاک ترا

Ғарқаи баҳри висолӣ ки бичишам ҳиммат

غرقه بحر وصالی که بچشم همت

Равза чун гулхан ва тӯбоаст чу хошоки туро

روضه چون گلخن و طوبیست چو خاشاک ترا

Рӯҳи пакет чу ба болои нуҳуми чархи шитофт

روح پاکت چو به بالای نهم چرخ شتافت

Зинкаҳи тани зер замин рафт куҷои боки туро ?

زینکه تن زیر زمین رفت کجا باک ترا؟

Ҳамаи покони ҷаҳонро ба тан пок расед

همه پاکان جهان را به تن پاک رسید

Ончӣ бар пайкар пок омад аз афлоки туро

آنچه بر پیکر پاک آمد از افلاک ترا

Чун ту ганҷӣ ки фалак дошт ниҳон кард бхок

چون تو گنجی که فلک داشت نهان کرد بخاک

На паии ҳифз ки аз ғояти имсоки туро

نه پی حفظ که از غایت امساک ترا

Ақли кул будӣ аз идроки маъонӣ зон рӯ

عقل کل بودی از ادراک معانی زان رو

Натавонад ки таъаққул кунад идроки туро

نتواند که تعقل کند ادراک ترا

Қисми ёрони зи тугар зорӣ ва ғамнокӣ шуд

قسم یاران ز تو گر زاری و غمناکی شد

Лек зорӣ набӯд чун ман ғамноки туро

لیک زاری نبود چون من غمناک ترا

Дӯстон дар ҳамаи фани нодарраи олами кӯ ?

دوستان در همه فن نادره عالم کو؟

Афзалу аълами авлод банӣ одами кӯ ?

افضل و اعلم اولاد بنی آدم کو؟

Дар биёбони таманноаш хилоиқ марданд

در بیابان تمناش خلایق مردند

Ба давои ҳамаи он Хизри масеҳои дами кӯ ?

به دوای همه آن خضر مسیحا دم کو؟

Дил асҳоб шуд аз теғи фироқаши сад захм

دل اصحاب شد از تیغ فراقش صد زخم

Онкӣ будӣ баҳамаи халқи хушаши марҳами кӯ ?

آنکه بودی بهمه خلق خوشش مرهم کو؟

Ҳуҷраи холӣу парешон шудаи авроқу кутуб

حجره خالی و پریشان شده اوراق و کتب

Соҳиби ҳуҷраи куҷои нозими он ҳам кӯ ?

صاحب حجره کجا ناظم آن هم کو؟

Дар саро нест ба ҷузи худкушии ғмздгон

در سرا نیست به جز خودکشی غمزدگان

Онкӣ таскин диҳад аинро ва хӯрдашон ғами кӯ ?

آنکه تسکین دهد اینرا و خوردشان غم کو؟

Хома рӯ карда сияҳи синаи худро зада чок

خامه رو کرده سیه سینه خود را زده چاک

Ки худованди ман он бар уламои аълами кӯ ?

که خداوند من آن بر علما اعلم کو؟

Дар хуросон натавон гуфт ки кас хуррам нест

در خراسان نتوان گفت که کس خرم نیست

Кас ки дар рӯй замин ёфт шавад хуррами кӯ ?

کس که در روی زمین یافت شود خرم کو؟

На ки дар хонқаҳ зуҳд фитод ин мотам

نه که در خانقه زهد فتاد این ماتم

Дар хароботи фано низ ба ҷузи мотами кӯ ?

در خرابات فنا نیز به جز ماتم کو؟

Гузарондан ба фано аҳд кунам боқии умр

گذراندن به فنا عهد کنم باقی عمر

Кандарин дайри куҳани аҳди бақои муҳками кӯ ?

کاندرین دیر کهن عهد بقا محکم کو؟

эй ки дар пеш гирифтӣ сафари дурӯи дароз

ای که در پیش گرفتی سفر دورو دراز

Ки бад-ӣни навъи сафар ҳар ки бишуд ноед боз

که بدین نوع سفر هر که بشد ناید باز

На ки аз нӯки қалами боз ба бастии раҳи саҳар

نه که از نوک قلم باز به بستی ره سحر

Балки аз банди забони барадӣ аз офоқи эъҷоз

بلکه از بند زبان بردی از آفاق اعجاز

Нафаси қудсят аз кас натавон ёфт дигар

نفس قدسیت از کس نتوان یافت دگر

Ваҳйро баъди набӣ зонка нашуд каси мумтоз

وحی را بعد نبی زانکه نشد کس ممتاز

Шоҳро монад бҷони зоташи ҳиҷрони ту сӯз

شاه را ماند بجان زاتش هجران تو سوز

Бандаро дар дили сад пораи зи доғи ту гудоз

بنده را در دل صد پاره ز داغ تو گداز

На шаҳу банда ки то рӯзи қиёмат дар даҳр

نه شه و بنده که تا روز قیامت در دهر

Ҳар ки бошад буд аз мотами ту навҳаи тароз

هر که باشد بود از ماتم تو نوحه طراز

Гарчи рӯ дар ттқ васл наҳуфтӣ ки шӯй

گرچه رو در تتق وصل نهفتی که شوی

То абади ҷилваи кунон дар ҳарами иззати ноз

تا ابد جلوه کنان در حرم عزت ناز

Мадад аз рӯҳи пари анвори худат низ расон

مدد از روح پر انوار خودت نیز رسان

Ки харобанд зи ҳиҷри ту басии аҳли ниёз

که خرابند ز هجر تو بسی اهل نیاز

Ҳар ки сад қарн бимонад ба ҷаҳони ҳам ба фусун

هر که صد قرن بماند به جهان هم به فسون

Бирабоед зи ҷаҳонаши фалаки шӯъбадаи боз

برباید ز جهانش فلک شعبده باز

эй рафиқони ҳамаро оқибат кор инаст

ای رفیقان همه را عاقبت کار اینست

Фикри анҷом касе ба ки кунад аз оғоз

فکر انجام کسی به که کند از آغاز