зи баси печу чини тобу хами зулфи дилбар

ز بس پیچ و چین تاب و خم زلف دلبر

Гуҳии ҳамчу чавгон шавад , гоҳи чанбар

گهی همچو چوگان شود، گاه چنبر

Гуҳии лоларо соя созад зи сунбул

گهی لاله را سایه سازد ز سنبل

Гуҳии моҳро дръи пӯшади зи анбар

گهی ماه را درع پوشد ز عنبر

Гуҳӣ сӯратӣ гардад аз авди ҳиндӣ

گهی صورتی گردد از عود هندی

Гуҳӣ пайкарӣ гардад аз машки азФр

گهی پیکری گردد از مشک اذفر

Ки дидаи сет бар сӯсан аз авди сӯрат

که دیده‌ست بر سوسن از عود صورت

Ки дидаи сет бар лола аз машки пайкар

که دیده‌ست بر لاله از مشک پیکر

Брх бар ҳаме ҷӯшад он зулф ва нашигифт

به رخ بر همی جوشد آن زلف و نه‌شگفت

Азиро ки анбар баҷушад бар озар

ازیرا که عنبر بجوشد بر آذر

Фарии он фарибандаи зулфин мишкӣн

فری آن فریبنده زلفین مشکین

Фарии он фурӯи зиндаи рухсори дилбар

فری آن فروزنده رخسار دلبر

Яке чун бунафша фурӯ карда бар гул

یکی چون بنفشه فرو کرده بر گل

Яке чун гули но фурӯ карда аз бар

یکی چون گل نا فرو کرده از بر

Ба моҳу санавбар ҳаме хондам ӯ ро

به ماه و صنوبر همی خواندم او را

Брхсору болои зебо ва дар хур

به رخسار و بالای زیبا و درخَور

Ҳамеи гашт зон фахр ва зон шодмонӣ

همی گشت زان فخر و زان شادمانی

Санавбари баланду ситораи мунаввар

صنوبر بلند و ستاره منور

Брмзи ин маро гуфт он шаккарини лаб

به رمز این مرا گفت آن شکرین لب

Ки эй шоири андари сухан жарф бингар

که ای شاعر اندر سخن ژرف بنگر

Маро бо санавбар ҳамонанд кардӣ

مرا با صنوبر همانند کردی

Бқду брх бо ситораи баробар

به قدّ و به رخ با ستاره برابر

Чаҳ монад брхсори хубами ситора

چه ماند به رخسار خوبم ستاره

Чаҳ монад ба қади баландами санавбар

چه ماند به قد بلندم صنوبر

Ситора куҷо дорад аз сунбули озин

ستاره کجا دارد از سنبل آذین

Санавбари куҷои дордози лолаи афсар

صنوبر کجا دارد از لاله افسر

Марои зин сипас чун сифати крдхўоҳӣ

مرا زین سپس چون صفت کرد خواهی

Бчизӣ сифат кун ки аз ман накӯтар

به چیزی صفت کن که از من نکوتر

Бигуфт ин ва бигузашту андари гузаштан

بگفت این و بگذشت و اندر گذشتن

Ҳаме гуфт нармаки бзири лаби андар

همی گفت نرمک به زیر لب اندر

Ситора чу ман гули фишондаи сет бар рух ?

ستاره چو من گل فشانده‌ست بر رخ؟

Санавбар чу ман маи ниҳодаи сет бар сар ?

صنوبر چو من مه نهاده‌ست بر سر؟

Ман аз гуфта хештани хираи гаштам

من از گفته خویشتن خیره گشتم

Талаб кардам аз баҳр ӯ номи дигар

طلب کردم از بهر او نام دیگر

Парӣ хондам ӯро ва зонрўӣ хондам

پری خواندم او را و زانروی خواندم

Ки рӯй парӣ дошт он парниён бар

که روی پری داشت آن پرنیان بر

Дигар бора бо ман баҷанг андар омад

دگر باره با من به جنگ اندر آمد

Ки баси хори дории маро эй ситамгар

که بس خوار داری مرا ای ستمگر

Маро бо парӣ рост кардӣ бахӯбӣ

مرا با پری راست کردی به خوبی

Парии мари марои пешкори сету чокар

پری مر مرا پیشکار ست و چاکر

Парӣ кӣ буд рӯзи созу ғзлхўон

پری کی بود روز ساز و غزلخوان

Каманди афкан ва асб тозу камони вар

کمند افکن و اسب‌تاز و کمان‌ور

Парӣ ҳар замони пеши ту бар нахонд

پری هر زمان پیش تو برنخواند

зи девони ту мадҳи шоҳи Музаффар

ز دیوان تو مدح شاه مظفر

Малики бўсъиди офтоби саодат

ملک بوسعید آفتاب سعادت

Ҷаҳондори вдинпарвар ва дод густар

جهاندار و دین پرور و دادگستر

Малики зодаи масъӯди Маҳмӯди ғозӣ

ملک زاده مسعود محمود غازی

Ки бахташи ҷавони боду яздонаши ёвар

که بختش جوان باد و یزدانش یاور

Ба найза гузоранда кӯҳи оҳан

به نیزه گذارنده کوه آهن

Ба ҳамлаи рабояндаи боди сарсар

به حمله رباینده باد صرصر

Ҳамаи ахтарони рой ӯро мтобъ

همه اختران رای او را متابع

Ҳамаи хусравони ҳукм ӯро мусаххар

همه خسروان حکم او را مسخر

Карӣмӣ ба ахлоқаши андари мураккаб

کریمی به اخلاقش اندر مرکب

Бузургии бадаргоҳ ӯ дар муҷовир

بزرگی به درگاه او در مجاور

Дилаши мари хирадро сипеҳрии муҳайё

دلش مر خرد را سپهری مهیا

Кафши мари схорои ҷаҳонии мусаввир

کفش مر سخا را جهانی مصور

Аё мртро карда аз баҳри шоҳӣ

ایا مر ترا کرده از بهر شاهی

Худо аз ҳамаи тоҷдорони мухайяр

خدا از همه تاجداران مخیر

Бтўи зинда ва тоза шуд то қиёмат

به تو زنده و تازه شد تا قیامت

Накӯи расму ойини бўбкру умр

نکو رسم و آیین بوبکر و عمر

Чаҳ ту ва чаҳ ҳайдари бзўру бнирў

چه تو و چه حیدر به زور و به نیرو

Чаҳ шамшери ту ва чаҳ шамшери ҳайдар

چه شمشیر تو و چه شمشیر حیدر

зи гаҳвора чун пой берун наҳодӣ

ز گهواره چون پای بیرون نهادی

Камон бар гирифтӣу зубину ханҷар

کمان برگرفتی و زوبین و خنجر

Ту аз кӯдакии ҷанг кардан гирифтӣ

تو از کودکی جنگ کردن گرفتی

зи даст ва бару бозуии пели пайкар

ز دست و بر و بازوی پیل پیکر

Ҳамаи мардии омухтӣу шуҷоат

همه مردی آموختی و شجاعت

Ҷаҳони гаштан ва тохтан чун Сикандар

جهان گشتن و تاختن چون سکندر

Ҳам аз кӯдакӣ бо падар пеша кардӣ

هم از کودکی با پدر پیشه کردی

Баҷанг маъодии зи кишвари бкшўр

به جنگ معادی ز کشور به کشور

Биҷои қабои дръи бастӣу ҷавшан

به جای قبا درع بستی و جوشن

Биҷои каллаи худ ҷустӣу мғФр

به جای کُله خود جستی و مغفر

Баҳри ҷанги андари нахустин ту кардӣ

به هر جنگ اندر نخستین تو کردی

Заминро зи хӯни маъодии мъсФр

زمین را ز خون معادی معصفر

Басои теғи ҳиндӣ ки ту лаъл кардӣ

بسا تیغ هندی که تو لعل کردی

Ба Ҳиндӯстони андар аз хӯни кофар

به هندوستان اندر از خون کافر

зи тирии бболои фузун тар набӯдӣ

ز تیری به بالا فزون‌تر نبودی

Ки тират ҳаме хӯрд хӯни ғазанфар

که تیرت همی خورد خون غضنفر

Зиҳӣ бо хатари подшоҳии муваффақ

زهی با خطر پادشاهی موفق

Зиҳии пари ҳунари шаҳриёрии мшҳр

زهی پر هنر شهریاری مشهر

Чу равшани ситораи ҳаме раҳ сипорад

چو روشن ستاره همی ره سپارد

Синони ту андари сипеҳри мудаввар

سنان تو اندر سپهر مدور

Ту хуршедӣ аз баҳри ту бар бгрдўн

تو خورشیدی از بهر تو بر به گردون

Гарон ки гузорад зи болои меҳвар

گران کُه گذارد ز بالای محور

Силаҳи ялӣ боз кардӣу бастӣ

سلاح یلی باز کردی و بستی

Ба соми ялу золи зари дӯку чодар

به سام یل و زال زر دوک و چادر

Махон қиссаи рустами зоўлӣ ро

مخوان قصه رستم زاولی را

Азин пас дигар , кон ҳадисӣаст мункир

ازین پس دگر، کان حدیثیست منکر

Аз ин беш бӯда сети зоўлстонро

از این بیش بوده‌ست زاولستان را

Ба соми ялу рустами золи муфаххар

به سام یل و رستم زال مفخر

Валикин кунун ор дорад зи рустам

ولیکن کنون عار دارد ز رستم

Ки дорад чу ту шаҳриёрии диловар

که دارد چو تو شهریاری دلاور

з ҷое ки чун ту малики марди хезад

ز جایی که چون تو ملک مرد خیزد

Каси онҷо сухан гуяд аз рустами зар ?

کس آنجا سخن گوید از رستم زر؟

Ҷаҳон чун ту ҳаргиз наёвард шоҳӣ

جهان چون تو هرگز نیاورد شاهی

Биҷӯаду бълму бФзлу бгўҳр

به جود و به علم و به فضل و به گوهر

Адаб нест кони мар туро нест ҷумла

ادب نیست کان مر ترا نیست جمله

Ҳунар нест кони мар туро нест яксар

هنر نیست کان مر ترا نیست یک سر

Бурузӣ ки ту гӯии бозии бшодӣ

به روزی که تو گوی بازی به شادی

Фалакро зи гӯии ахтронисти бимр

فلک را ز گوی اخترانیست بیمر

зи майдони бчўгони ҳаме бар фиристӣ

ز میدان به چوگان همی برفرستی

Бгрдўни гӯии охтаи ҳамчуи ахтар

به گردون گوی آخته همچو اختر

Шуд андари фалаки танги ҷои ситора

شد اندر فلک تنگ جای ستاره

зи баси гӯии кондохтӣ бар ду пайкар

ز بس گوی کانداختی بر دو پیکر

Туро шер хондам ҳаме то бикуштӣ

ترا شیر خواندم همی تا بکشتی

Бики захми ширӣ ба влўолҷи андар

به یک زخم شیری به ولوالج اندر

Кунун хусрави шери каши хўонмти ман

کنون خسرو شیر کش خوانمت من

Ки ин ном бар ту набошад музаввар

که این نام بر تو نباشد مزور

Ҳар он кӣнаи хоҳӣ ки пеш ту омад

هر آن کینه خواهی که پیش تو آمد

Сияҳ кард бар сўк ӯ ҷомаи модар

سیه کرد بر سوک او جامه مادر

Ту эй шоҳи ӣнҷоу саҳми синонат

تو ای شاه اینجا و سهم سنانت

зи душмани ҳаме ҷон сетанд ба ховар

ز دشمن همی جان ستاند به خاور

Адуро бтиғи оташӣ ва вале ро

عدو را به تیغ آتشی و ولی را

Бадасту сухани оби ҳайвону кавсар

به دست و سخن آب حیوان و کوثر

Магари кимиёи хизмати тести шоҳо

مگر کیمیا خدمت تست شاها

Казу мард дарвеш гардад тавонгар

کزو مرد درویش گردد توانگر

Ту он подшоҳӣ ки бар даргаи ту

تو آن پادشاهی که بر درگه تو

Мулӯк ҷаҳон пешкоранду чокар

ملوک جهان پیشکارند و چاکر

Ба чини шоҳи чин аз паии хутбаи ту

به چین شاه چین از پی خطبه تو

зи гавҳари хатиби турои сохт минбар

ز گوهر خطیب ترا ساخت منبر

Ба рӯм аз паии хизмати тести шоҳо

به روم از پی خدمت تست شاها

Ҳамаи шаҳри дебо бар афкандаи қайсар

همه شهر دیبا برافکنده قیصر

зи рӯзӣ ки ту кафи худ бар кушодӣ

ز روزی که تو کف خود برگشادی

Ҳамаи шаҳр динор гашта сет яксар

همه شهر دینار گشته‌ست یکسر

Ҳаме то барояд Фзўзндаҳ ҳар шаб

همی تا برآید فزوزنده هر شب

Барин обгун рӯй гардуни ахзар ,

برین آبگون روی گردون اخضر

Чу симини занхдони маъшӯқ , Зуҳра

چو سیمین زنخدان معشوق، زهره

Чу рухшандаи рухсори гонаши ду пайкар

چو رخشنده رخسارگانش دو پیکر

Ҳаме то кунад шоири андари ситоиш

همی تا کند شاعر اندر ستایش

Лаби дӯстро номаи ёқӯту шукр

لب دوست را نامه یاقوت و شکر

Малик бошу ободкни мамлакат ро

ملک باش و آباد کن مملکت را

Вази ободи малик , эй малики зода ! брхўр

وز آباد ملک، ای ملک زاده! برخَور

Ҳамеша бадӣдори ту шоди султон

همیشه به دیدار تو شاد سلطان

Чу ҳайдари бадӣдори шубайру шбр

چو حیدر به دیدار شبیر و شبر

Ҳумоюнати бод эй амири ҳумоюн

همایونت باد ای امیر همایون

Ҳумоюни мау рӯзи иди паямбар

همایون مه و روز عید پیمبر