Барқем вале ранҷа насозем гё ро

برقیم ولی رنجه نسازیم گیا را

Ҳиммат бигуморем ки сӯзем сабо ро

همت بگماریم که سوزیم صبا را

Шамъему тиҳии дастии мо байн ки дарин базм

شمعیم و تهی‌دستی ما بین که درین بزم

Сомон фурӯғӣ набӯд шуълаи мо ро

سامان فروغی نبود شعله ما را

Дар каъбау бтхонаҳи раҳ қурб наёбанд

در کعبه و بتخانه ره قرب نیابند

Онҳо ки ба тақлид парастанд худо ро

آنها که به تقلید پرستند خدا را

Чун чеҳра ба хӯн сурх кунад онкии ҳамаи умр

چون چهره به خون سرخ کند آنکه همه عمر

Парварда чу гул дар кафи ҷони ранги ҳино ро

پرورده چو گل در کف جان رنگ حنا را

Аз давлати он зулф чунонем ки имрӯз

از دولت آن زلف چنانیم که امروز

Гиранд суроғ аз дили мо кӯии бало ро

گیرند سراغ از دل ما کوی بلا را

Хилват чаҳ ҳадиси сет ба маъшӯқ ки ҳаргиз

خلوت چه حدیث‌ست به معشوق که هرگز

Берун натавон кард аз он базми ҳаё ро

بیرون نتوان کرد از آن بزم حیا را

Машшотаи дардам ки дарин боғи фасеҳӣ

مشاطه دردم که درین باغ فصیحی

Аз хӯни ҷигар ранг кунам дасти сабо ро

از خون جگر رنگ کنم دست صبا را