Шаб ки ҷонами хаста аз бими видоъи ёр буд

شب که جانم خسته از بیم وداع یار بود

Нолаҳои хуфта дар дил бар лабами бедор буд

ناله‌های خفته در دل بر لبم بیدار بود

Лухти лухти дили зи мижгони сӯии чашмами бозгашт

لخت لخت دل ز مژگان سوی چشمم بازگشت

Бенавои гӯйӣ чу ман лаби ташнаи дидор буд

بینوا گویی چو من لب تشنه دیدار بود

Корвони гиряи гӯйӣ аз ҷигар омад ки дӯш

کاروان گریه گویی از جگر آمد که دوش

Қатраҳои ашки моро нолаҳо дар бор буд

قطره‌های اشک ما را ناله‌ها در بار بود

Доманам аз пораҳои дили гулистони гашти оҳ

دامنم از پاره‌های دل گلستان گشت آه

Ёди рӯзӣ каз тамошо дидаам гулзор буд

یاد روزی کز تماشا دیده‌ام گلزار بود

Ҷони шаб аз хӯни ҷигари марсия мо ме навишт

جان شب از خون جگر مرثیه ما می‌نوشت

Ин қадари ҳам марҳамати зи он бевафо бисёр буд

این قدر هم مرحمت ز آن بی‌وفا بسیار بود

Шарм ишқам мекашад каз давлати васлаши ду рӯз

شرم عشقم می‌کشد کز دولت وصلش دو روز

Шуълаҳои дӯзахи ғам дар ҷигари бекор буд

شعله‌های دوزخ غم در جگر بیکار بود

Бе ту ҳаргизи навбари сайри сар мижгон накард

بی تو هرگز نوبر سیر سر مژگان نکرد

Солҳо гӯйии фасеҳиро нигаҳи бемор буд

سال‌ها گویی فصیحی را نگه بیمار بود