Аз паии рафъи хумори дили ғампарвар хеш

از پی رفع خمار دل غم‌پرور خویش

Ҳамаи хӯни гирдаму ҷӯшами зи дили соғари хеш

همه خون گردم و جوشم ز دل ساغر خویش

Синаи шавқам ва аз доғ кунам пунбаи доғ

سینه شوقم و از داغ کنم پنبه داغ

Захми носўрму з алмос кунам нашутур хеш

زخم ناسورم و ز الماس کنم نشتر خویش

Ҷигари ташна ки аз шуълаи мабодои сероб

جگر تشنه که از شعله مبادا سیراب

Навҳа то чанд кунад бар сари хокистари хеш

نوحه تا چند کند بر سر خاکستر خویش

Чанд ойӣна прессатон май пиндори кашанд

چند آیینه‌پرستان می پندار کشند

Рӯй бинмо ки броҳим шавад озари хеш

روی بنما که براهیم شود آذر خویش

Серума аз хок дар майкада кун то бинӣ

سرمه از خاک در میکده کن تا بینی

Каъбау бткдаҳро масти суҷуд дар хеш

کعبه و بتکده را مست سجود در خویش

Шамъ дар ҷилва ва ман масти шаҳодат то кӣ

شمع در جلوه و من مست شهادت تا کی

Заҳр ҳасрат хӯрам аз ғайрати боли впри хеш

زهر حسرت خورم از غیرت بال وپر خویش

Шуъла дар ҳашар чу аз чашма доғам ҷӯшад

شعله در حشر چو از چشمه داغم جوشد

Хулди сад ғӯта занад дар арақи кавсари хеш

خلد صد غوطه زند در عرق کوثر خویش

Ҳеҷ хуррам нашуд ин мазраъа ҳар чанд чу абр

هیچ خرم نشد این مزرعه هر چند چو ابر

Ашк гаштем ва чакидем зи чашмтар хеш

اشک گشتیم و چکیدیم ز چشم تر خویش

Чарх хӯн гиряд рӯзӣ ки фасеҳӣ хоҳад

چرخ خون گرید روزی که فصیحی خواهد

Дяти офияти хештан аз ахтари хеш

دیت عافیت خویشتن از اختر خویش