зи пои афканди моро орзӯии сарви болояш

ز پا افکند ما را آرزوی سرو بالایش

Аҷалгар даст мо гирад сар афшонем дар поиш

اجل گر دست ما گیرد سر افشانیم در پایش

Маро дӯзах сазовораст аммо дидаи роҳат

مرا دوزخ سزاوارست اما دیده راحت

Ки ман бо ишқ ӯ ху дорам ва ӯ бо тамошояш

که من با عشق او خو دارم و او با تماشایش

Ба навъе бугзарад он тунди хуи гарми итоб аз ман

به نوعی بگذرد آن تند خو گرم عتاب از من

Ки сӯзади пардаҳои чашм аз боди кафи поиш

که سوزد پرده‌های چشم از باد کف پایش

Ки боз аз бонг « арнӣ » кард дар тоби оташи мо ро

که باز از بانگ «ارنی» کرد در تاب آتش ما را

Ки имшаби сӯхти мағзи ҳушро барқи таманнояш

که امشب سوخت مغز هوش را برق تمنایش

Фасеҳии ваъдаи қатлам ба фардо дод ва май тарсам

فصیحی وعده قتلم به فردا داد و می‌ترسم

Ки фардои қиёмати ҳам буд имрӯз [ ва ] фардояш

که فردای قیامت هم بود امروز [و] فردایش