Шинохти завқи баҳори онкии гул ба домони рехт
شناخت ذوق بهار آنکه گل به دامان ریخت
Чу чид аз ҷигари лолаи доғ бар ҷони рехт
چو چید از جگر لاله داغ بر جان ریخت
з бе мурувватии абри ин чамани сӯзам
ز بیمروتی ابر این چمن سوزم
Ки бар ман оташ ва бар хору хаси гулистони рехт
که بر من آتش و بر خار و خس گلستان ریخت
Чаҳ нои умедӣ дар хоб дида омад дӯш
چه ناامیدی در خواب دیده آمد دوش
Ки ҷои ашки ҳамаи шаби нигаҳи зи мижгони рехт
که جای اشک همه شب نگه ز مژگان ریخت
Чаҳ чашми бад дигар ин рӯзгор барҳам зад
چه چشم بد دگر این روزگار برهم زد
Ки дастаи дастаи марои неш бар раги ҷони рехт
که دسته دسته مرا نیش بر رگ جان ریخت
Касе зи тишнагии роҳи каъба эмин шуд
کسی ز تشنگی راه کعبه ایمن شد
Ки хунаш аз мижаи ҳам дар сари биёбони рехт
که خونش از مژه هم در سر بیابان ریخت
Назари зи доғ ҷигар ёфт дидаам комшб
نظر ز داغ جگر یافت دیدهام کامشب
зи ним қатраи сиришки обрӯии тӯфони рехт
ز نیم قطره سرشک آبروی طوفان ریخت
зи бими соҳиби гулшани саҳари фасеҳии чид
ز بیم صاحب گلشن سحر فصیحی چید
зи ҷайби лолау гули чок дар гиребони рехт
ز جیب لاله و گل چاک در گریبان ریخت