Аз рӯзи сиёҳами шаби ҳиҷрон гила дорад

از روز سیاهم شب هجران گله دارد

Вази субҳдамами шоми ғарибон гила дорад

وز صبحدمم شام غریبان گله دارد

Лаб ташна фитодем дар он бодияи конҷо

لب تشنه فتادیم در آن بادیه کآنجا

Аз хушки лабии чашмаи ҳайвон гила дорад

از خشک لبی چشمه حیوان گله دارد

Дар доман ҳастӣ ба фиғон омада поем

در دامن هستی به فغان آمده پایم

Мискини магар аз танагии домон гила дорад

مسکین مگر از تنگی دامان گله دارد

Саҳрои фироқи ту ки регаши ғаму дардаст

صحرای فراق تو که ریگش غم و دردست

Чандон ки хӯрд хӯни шаҳидони гилаи дард

چندان که خورد خون شهیدان گله درد

Кӯи Нӯҳ ки бар заврақи афлоки бихандад

کو نوح که بر زورق افلاک بخندد

Имшаб ки зи дили дидау домон гила дорад

امشب که ز دل دیده و دامان گله دارد

Помоли ду сад қофила хӯнаст дарин роҳ

پامال دو صد قافله خونست درین راه

Он дида ки аз сояи мижгон гила дорад

آن دیده که از سایه مژگان گله دارد

Як гом фузун нест раҳи каъбаи фасеҳӣ

یک گام فزون نیست ره کعبه فصیحی

Рахши талаб аз танагии майдон гила дорад

رخش طلب از تنگی میدان گله دارد