Дидаи имшаби раҳи назора ба поён оварад

دیده امشب ره نظاره به پایان آورد

Ба сад афсуни нигаҳӣ то сар мижгон оварад

به صد افسون نگهی تا سر مژگان آورد

Роҳи ободи басӣ буд вале ғамзаи дӯст

راه آباد بسی بود ولی غمزه دوست

Ба лаби кавсарам аз роҳ биёбон оварад

به لب کوثرم از راه بیابان آورد

Дод сармоя ба тороҷи дилу охири кор

داد سرمایه به تاراج دل و آخر کار

Хабари Юсуф гум гашта ба канъон оварад

خبر یوسف گم‌گشته به کنعان آورد

Тоза карданд млоик ба ту имони ниёз

تازه کردند ملایک به تو ایمان نیاز

Куфр чун дид хататро ба худ имон оварад

کفر چون دید خطت را به خود ایمان آورد

Сунбули дӯст парешон худаст арнаҳи баҳор

سنبل دوست پریشان خودست ارنه بهار

Бодро дасти ҳаваси баста ба бустон оварад

باد را دست هوس بسته به بستان آورد

Номи Мансури баради ишқу лаби хеши макад

نام منصور برد عشق و لب خویش مکد

Гар забони ту навое ба гулистон оварад

گر زبان تو نوایی به گلستان آورد

Кафании ҷӯии фасеҳӣ ки саҳари чоки ғамӣ

کفنی جوی فصیحی که سحر چاک غمی

Хабари марги гиребони сӯй домон оварад

خبر مرگ گریبان سوی دامان آورد