эй Сайидӣ ки нури сиёдати з рӯй ту

ای سیدی که نور سیادت ز روی تو

Рахшади чунон ки аз ттқи субҳи офтоб

رخشد چنان که از تتق صبح آفتاب

Тифлони шӯхи табъи маъонии зи хотират

طفلان شوخ‌طبع معانی ز خاطرت

Урён чу сӯй сафҳа шитобанд бе ҳиҷоб

عریان چو سوی صفحه شتابند بی‌ حجاب

Номӯси дудмони сухан чун ки калаки тест

ناموس دودمان سخن چون که کلک تست

Бофад ба рӯишони зи нафаси анбарин ниқоб

بافد به رویشان ز نفس عنبرین نقاب

Лафзӣ ки файзи табъи ту маънӣ дарав нарехт

لفظی که فیض طبع تو معنی درو نریخت

Назд хиради шикастаи суфолии сет бе шароб

نزد خرد شکسته سفالی‌ست بی‌شراب

Тбхолаҳ ҷӯшад аз лаби нозуки дилони фикр

تبخاله جوشد از لب نازک‌دلان فکر

Дар аҳди тугар аз қадаҳ гул хуранд об

در عهد تو گر از قدح گل خورند آب

Эксирии замират аз эксири фикри сохт

اکسیری ضمیرت از اکسیر فکر ساخت

Хуршед аз саҳифа ва аз дӯдаи зари ноб

خورشید از صحیفه و از دوده زر ناب

Табъам ки гоҳи нағмаи таррорӣ ба базми фикр

طبعم که گاه نغمه طراری به بزم فکر

Шармандатар зи тор гусастааст дар боб

شرمنده‌تر ز تار گسسته است در باب

Дорад шикастатар зи дили ман нўоикӣ

دارد شکسته‌تر ز دل من نوایکی

Гар худ ҳама хатост ба гӯшт буд савоб

گر خود همه خطاست به گوشت بود صواب

Равшани дили ту каш ба ҳазор обу тоби сохт

روشن دل تو کش به هزار آب و تاب ساخت

Меъмор « кун » зи хишту гули субҳу офтоб

معمار‌ «کن» ز خشت و گل صبح و آفتاب

Гӯйанд тира шуд зи дами дӯди машрабам

گویند تیره شد ز دم دود مشربم

зи он гӯнаи коФтоби зи густохии саҳоб

ز آن گونه کآفتاب ز گستاخی سحاب

Инкор худ намекунам аммо зи ҳазратат

انکار خود نمی‌کنم اما ز حضرتت

Дорам сўолкии зи карам лутф кун ҷавоб

دارم سوالکی ز کرم لطف کن جواب

Ту худ ҳамон шигарфи баҳорӣ ки хӯни хушк

تو خود همان شگرف بهاری که خون خشک

Дар доғи лола аз нам хилқат шавад гулоб

در داغ لاله از نم خلقت شود گلاب

Ман ҳам на зулфи дилбар ва на шоҳиди ғамам

من هم نه زلف دلبر و نه شاهد غمم

Каз ман ба ҳарзаи хона дилҳо шавад хароб

کز من به هرزه خانه دلها شود خراب

Пас ман чаро ба ҳарзаи гушойами забони хеш

پس من چرا به هرزه گشایم زبان خویش

Бо ташнагон низо кунам бар сари сароб

با تشنگان نزاع کنم بر سر سراب

эй хуши матоътар дилат аз корвони Миср

ای خوش متاع‌تر دلت از کاروان مصر

Дигари марез дар қадаҳи шикваи заҳри ноб

دیگر مریز در قدح شکوه زهر ناب

Худ заҳр гуфтаму зи муҳаббат хаҷал шудам

خود زهر گفتم و ز محبت خجل شدم

Шаҳдаст дар мазоқи шаҳиди вафои итоб

شهدست در مذاق شهید وفا عتاب

Чун шонаи сад забон шудаам то қисм хӯрам

چون شانه صد زبان شده‌ام تا قسم خورم

Аммо ба зулфи дӯст на бо ояту китоб

اما به زلف دوست نه با آیت و کتاب

Каз ман бғири меҳру вафои ҳеҷ сар назд

کز من بغیر مهر و وفا هیچ سر نزد

Шарманда нестам зи муҳаббат ба ҳеҷ боб

شرمنده نیستم ز محبت به هیچ باب

Моно ки дар дили ту гузаштам ки тира шуд

مانا که در دل تو گذشتم که تیره شد

Он бӯсаи гоҳи раҳмати азин ояти азоб

آن بوسه گاه رحمت ازین آیت عذاب

Вари зонкаҳи узрҳои миннат дилпазир нест

ور زآنکه عذرهای منت دلپذیر نیست

Хатм сухан кунам ба яке ҳарфи азин китоб

ختم سخن کنم به یکی حرف ازین کتاب

Ман ҷоҳилами з ҷаҳл нахезад биҷузи хато

من جاهلم ز جهل نخیزد بجز خطا

Ту оқилии зи ақли нзибди магари савоб

تو عاقلی ز عقل نزیبد مگر صواب