эй он ки зи нури субҳи чароғат

ای آن که ز نور صبح چراغت

Афрӯхта шуд чу аз ҳаё рӯй

افروخته شد چو از حیا روی

Афрӯзи чароғи айши мо ро

افروز چراغ عیش ما را

зи он тозаи гёии ошно рӯй

ز آن تازه گیای آشنا روی

Зони ҷавҳари ошно ки омехт

زآن جوهر آشنا که آمیخت

Бо ҳар нафасӣ чу бо сабои буи

با هر نفسی چو با صبا بوی

Сад гули чамани димоғро зуаст

صد گل چمن دماغ را زوست

Чун сунбули зулфи дӯсти худрӯй

چون سنبل زلف دوست خودروی

зи он шуъла ки ҳар хироми дӯдаш

ز آن شعله که هر خرام دودش

Дорад лаби замзамии сногўӣ

دارد لب زمزمی ثناگوی

Овезади гирди оризи ҳасан

آویزد گرد عارض حسن

Сад ҳалқаи зулфи анбарин буи

صد حلقه زلف عنبرین بوی

зи он синаи ошиқон ки оҳаш

ز آن سینه عاشقان که آهش

Аз бас ки гирифта бо адаби хуй

از بس که گرفته با ادب خوی

Дар замзам сидқ оварад ғусл

در زمزم صدق آورد غسل

Ва он гоҳ ба сӯии лаб наад рӯй

و آن گاه به سوی لب نهد روی