Субҳони аллоҳ чаҳ боргоҳ аст

سبحان الله چه بارگاه است

Ин арши муқаддас илоҳ аст

این عرش مقدس اله است

Инак дили куштагони дарин кӯй

اینک دل کشتگان درین کوی

Лаббайки занону рбногўӣ

لبیک‌زنان و ربناگوی

Инак ҷбрили давру маҳҷӯр

اینک جبریل دور و مهجور

Ҳамчун нафаси Масеҳи ранҷур

همچون نفس مسیح رنجور

Инак қадами фарохи домон

اینک قدم فراخ دامان

На гӯй намӯда бар гиребон

نه گوی نموده بر گریبان

Инак адами ҳудуси паймо

اینک عدم حدوث‌پیما

Як қатра нау газофи дарё

یک قطره نه و گزاف دریا

Неи неи сухани сету боргоҳаш

نی‌نی سخن‌ست و بارگاهش

Кунин талиъаи сипоҳаш

کونین طلیعه سپاهش

Бастаи камари адаби з ҳар сӯй

بسته کمر ادب ز هر سوی

Сафи сафи гул рӯй анбарин буи

صف صف گل روی عنبرین بوی

Шаҳрии сети биравин малики афлок

شهری‌ست بروین ملک افلاک

Кӯтаҳи зи онҷои каманди идрок

کوته ز آنجا کمند ادراک

Онҳо суккон он диёранд

آنها سکان آن دیارند

зи он бар дам қудсён саворанд

ز آن بر دم قدسیان سوارند

Бе он ки сипеҳри хнаҳи созанд

بی آن که سپهر خنه سازند

То банга хокён битозанд

تا بنگه خاکیان بتازند

Тасхир кунанд малики дил ро

تسخیر کنند ملک دل را

Дар рақси оранди обу гул ро

در رقص آرند آب و گل را

Ва онгаҳ зи забон илм фарозанд

و آنگه ز زبان علم فرازند

Дар ғорати гӯш ва ҳуш тозанд

در غارت گوش و هوش تازند

Тозанд сабки Аннантар аз ҷон

تازند سبک‌عنان‌تر از جان

Аз дасту забони киришмаи афшон

از دست و زبان کرشمه‌افشان

Карданд ҳам аз дўоли эъҷоз

کردند هم از دوال اعجاز

Дар кӯси сипеҳр ғулғул андоз

در کوس سپهر غلغل انداز

Бо ин ҳамаи обу ранги шоҳӣ

با این همه آب و رنگ شاهی

Чун доғ хушанд бо сиёҳӣ

چون داغ خوشند با سیاهی

Бо он ки шаҳон малик гиранд

با آن که شهان ملک گیرند

Фрмонбр хома дабиранд

فرمانبر خامه دبیرند

На ҳар сухани ин чунин шигарфаст

نه هر سخن این چنین شگرفست

Ин бодаи фузуни з зарф ҳарфаст

این باده فزون ز ظرف حرفست

Ҳарфии ду се пучи чида бар ҳам

حرفی دو سه پوچ چیده بر هم

Чун аз дам исавӣ занад дам ?

چون از دم عیسوی زند دم؟

Лафзӣ ки чу аз забон занад ҷӯш

لفظی که چو از زبان زند جوش

Аз бими самоъ таб кунад гӯш

از بیم سماع تب کند گوش

Он маънии мурдаи рости тобут

آن معنی مرده راست تابوت

Аз хон Масеҳ кӣ хӯрд қӯт

از خوان مسیح کی خورد قوت

Онаст сухан ба кеши эъҷоз

آنست سخن به کیش اعجاز

Каз шохи нафас чу кард парвоз

کز شاخ نفس چو کرد پرواز

Бар арши з кибриё набинад

بر عرش ز کبریا نبیند

Бар торам ломакон нишинад

بر طارم لامکان نشیند

Шоҳӣаст сухани зи хиттаи ҷон

شاهیست سخن ز خطه جان

Бар боди савор чун сулаймон

بر باد سوار چون سلیمان

Бар даргаашанд сафи саф аз ҳуш

بر درگهش‌اند صف صف از هوش

Дар дасти калиду ҳалқа дар гӯш

در دست کلید و حلقه در گوش

Ҳар дам фатҳӣ кунад басомон

هر دم فتحی کند بسامان

Чун бахти ҷавони хони бен хон

چون بخت جوان خان‌بن خان

Нўбоўаҳи нахли комгорӣ

نوباوه نخل کامگاری

Фарзанди азизи тоҷдорӣ

فرزند عزیز تاجداری

Ороиши маснади хуросон

آرایش مسند خراسان

Тоҷи сари срўорони ҳасани хон

تاج سر سرواران حسن‌خان

Бисмии аллоҳи даҳ китоби идрок

بسم الله ده کتاب ادراک

Дебочаи ҳафт ҷилди афлок

دیباچه هفت جلد افلاک

Аз нур камол комёбаст

از نور کمال کامیابست

Гӯйӣ фарзанд офтобаст

گویی فرزند آفتابست

Омӯхтааст аз малики хуй

آموخته است از ملک خوی

ё худ мулкии сети одамӣ рӯй

یا خود ملکی‌ست آدمی روی

Кучаки син ва дар хирад бузургаст

کوچک سن و در خرد بزرگست

Ороиш дудмон таркаст

آرایش دودمان ترکست

Бо он ки пасин шумор ҳастӣ сет

با آن که پسین شمار هستی‌ست

Пешини гул навбаҳор ҳастӣ сет

پیشین گل نوبهار هستی‌ست

Лафзӣ ки нафас ба мадҳаш орост

لفظی که نفس به مدحش آراست

Мироси хур лаб масеҳост

میراث‌خور لب مسیحاست

Шодоби дарии сети чашми бади давр

شاداب دری‌ست چشم بد دور

Чашми садафаши зи нури маъмур

چشم صدفش ز نور معمور

Чандон ки гумони барӣ смин аст

چندان که گمان بری ثمین است

Ореи зини баҳр дар чунин аст

آری زین بحر در چنین است

Доне ки чаҳ баҳри баҳри эҳсон

دانی که چه بحر بحر احسان

Фармони даҳ кишвари хуросон

فرمان‌ده کشور خراسان

Маснаддори замини иқбол

مسنددار زمین اقبال

Бар хок дараш ҷабини иқбол

بر خاک درش جبین اقبال

Хонӣ ки аз он ҷаҳон барин аст

خانی که از آن جهان برین است

Маснади орои хон чин аст

مسند آرای خان چین است

Моҳӣаст зи олами илоҳӣ

ماهی است ز عالم الهی

Парвардаи офтоби шоҳӣ

پرورده آفتاب شاهی

Лекин бадараст доими ин моҳ

لیکن بدر است دایم این ماه

Аз ҳиммати нури ахтари шоҳ

از همت نور اختر شاه

Фарзанди чунон падар чунин аст

فرزند چنان پدر چنین است

Он нақши нигин ва ин нигин аст

آن نقش نگین و این نگین است

Хотам бенақш босафо нест

خاتم بی‌نقش باصفا نیست

Бехотаму нақшро бақо нест

بی‌خاتم و نقش را بقا نیست

Бебаҳра мабод то ҷаҳон ҳаст

بی بهره مباد تا جهان هست

Зини хотаму нақши маликро даст

زین خاتم و نقش ملک را دست

Иқбол ба ҳар ду боди дилшод

اقبال به هر دو باد دلشاد

Зин ҳар ду сипеҳри боди обод

زین هر دو سپهر باد آباد

Вази давлаташони ману фасеҳӣ

وز دولتشان من و فصیحی

Бахшеми Масеҳро масӣҳӣ

بخشیم مسیح را مسیحی

зи он гӯна занем ҳалқаи нур

ز آن گونه زنیم حلقه نور

Кин меҳр шавад зи рашки ранҷур

کاین مهر شود ز رشک رنجور

Созем зи кимиёии эъҷоз

سازیم ز کیمیای اعجاز

Аз ҷавҳари хоки гавҳари роз

از جوهر خاک گوهر راز

Ва онгаҳ ҳамаро ба дасти афкор

و آنگه همه را به دست افکار

Дар мўҳтшон кунем эсор

در موحتشان کنیم ایثار

эй хандаи офтоби иқбол

ای خنده آفتاب اقبال

Ваии ҷабҳаи фатҳи боби иқбол

وی جبهه فتح باب اقبال

эй зубдаи дудмони давлат

ای زبده دودمان دولت

Ваии маҳди ту осмони давлат

وی مهد تو آسمان دولت

Парвардаи шери офтобӣ

پرورده شیر آفتابی

Дар ақли дабири офтобӣ

در عقل دبیر آفتابی

Давлат ба ту дар замонаи нозон

دولت به تو در زمانه نازان

Чу [ Н ] наҳс ба рӯй моҳи канъон

چو[ن] نحس به روی ماه کنعان

Зини пеши сипеҳри навҷавон буд

زین پیش سپهر نوجوان بود

Венаи меҳри чароғи осмон буд

وین مهر چراغ آسمان بود

Акнӯн ки замона аз ту тавраст

اکنون که زمانه از تو طورست

Хуршеди чароғ мурда нураст

خورشید چراغ مرده نورست

Аз субҳ кунад сипеҳри фартут

از صبح کند سپهر فرتوت

Аз баҳри чароғи мурдаи тобут

از بهر چراغ مرده تابوت

Бахшои гуноҳи ин куҳани пер

بخشای گناه این کهن‌پیر

Бархез ва ба илтимоси тақдир

برخیز و به التماس تقدیر

Кун тозаи дили фусурдааш ро

کن تازه دل فسرده اش را

Кун зиндаи чароғи мурдааш ро

کن زنده چراغ مرده اش را

Чун зиндагӣ аз ту дрпзирд

چون زندگی از تو درپذیرد

Аз сарсари ҳашар ҳам намирад

از صرصر حشر هم نمیرد

Гардид зи тундбоди аҳзон

گردید ز تندباد احزان

Гар турраи давлатати парешон

گر طره دولتت پریشان

Ошуфта машав зи бахти зинҳор

آشفته مشو ز بخت زنهار

Сиррии сети замонаро дарин кор

سری‌ست زمانه را درین کار

Май хости бад-ӣни тилисми ҷонкоҳ

می‌خواست بدین طلسم جانکاه

Созад илмати зи шуълаи оҳ

سازد علمت ز شعله آه

То чун шаҳи ишқи сарфарозӣ

تا چون شه عشق سرفرازی

Иқбол кунад илми тарозӣ

اقبال کند علم طرازی

Ҳаргизи илмат нигун нагардад

هرگز علمت نگون نگردد

Оби тараби ту хӯн нагардад

آب طرب تو خون نگردد

Инак азал ва абад нишастанд

اینک ازل و ابد نشستند

Дар бандагии ту аҳди бастанд

در بندگی تو عهد بستند

Инак илмии зи субҳи омол

اینک علمی ز صبح آمال

Бардошта офтоби иқбол

برداشته آفتاب اقبال

То чун ту Аннан ба ҷунбиши оре

تا چون تو عنان به جنبش آری

Вена меҳр шавад чу маи ҳисорӣ

وین مهر شود چو مه حصاری

Шбхўни оранд бар ҳисораш

شبخون آرند بر حصارش

Чун соя кунанд хоксораш

چون سایه کنند خاکسارش

Иқболи каминаи ходими тест

اقبال کمینه خادم تست

Фатҳу нусрати мулозими тест

فتح و نصرت ملازم تست

Ту дидаи давлатӣу ӣнон

تو دیده دولتی و اینان

Баргарди ту бастаи сафи чўмжгон

برگرد تو بسته صف چومژگان

Шуд сиккаи з интизор науммат

شد سکه ز انتظار نامت

Хўнризтр аз дами ҳисомат

خونریزتر از دم حسامت

Бархез ва саманд кун сабки пўӣ

برخیز و سمند کن سبک پوی

Аз чеҳраи сиккаи мавҷи хӯни шӯй

از چهره سکه موج خون شوی

Чун хутбаи з ту надорад алқоб

چون خطبه ز تو ندارد القاب

Дар ком хатиб шуд зи шарми об

در کام خطیب شد ز شرم آب

зи он пеш ки гардад оби озар

ز‌ آن پیش که گردد آب آذر

Бандади камарӣ ба кини минбар

بندد کمری به کین منبر

Башитобу зулол Хизр дарёб

بشتاب و زلال خضر دریاب

Аз хутбаи баноми сикка аз об

از خطبه بنام سکه از آب

Шери фалаки паланги дандон

شیر فلک پلنگ دندان

Бо хасм ту кард рӯ ба майдон

با خصم تو کرد رو به میدان

Донанд онон ки аҳл ройанд

دانند آنان که اهل رایند

То зини ду кадом бар сар оянд

تا زین دو کدام بر سر آیند

Май хости замонаи подшоҳят

می‌خواست زمانه پادشاهیت

КоФкнд ба дудмони шоҳят

کافکند به دودمان شاهیت

Конро ки ба каъбаи раҳи намоянд

کان را که به کعبه ره نمایند

Аз хулд дарӣ бирав гушойанд

از خلد دری برو گشایند

Чун дар ту баси гаронбаҳо буд

چون در تو بس گرانبها بود

ӯро садафии чунин сазо буд

او را صدفی چنین سزا بود

Онҳо ки гуҳшинос ҷоҳанд

آنها که گهرشناس جاهند

Вази рой мудаббирон роҳанд

وز رای مدبران راهند

Чун беҳтари азин садаф надиданд

چون بهتر ازین صدف ندیدند

Аз баҳри ту ин садаф гузиданд

از بهر تو این صدف گزیدند

Зинҳори сипоси ин садафи гӯй

زنهار سپاس این صدف گوی

Зини баҳри шумори хешро ҷӯй

زین بحر شمار خویش را جوی

намебош чу табъи худ вафодор

می‌باش چو طبع خود وفادار

Аз дасти Аннан меҳр магузор

از دست عنان مهر مگذار

То чун меҳри ин ҷаҳон бигирӣ

تا چون مهر این جهان بگیری

Дар як юриш осмон бигирӣ

در یک یورش آسمان بگیری

То ҳаст замонаи кому нои ком

تا هست زمانه کام و نا‌کام

Бо душману дӯсти тавсану ром

با دشمن و دوست توسن و رام

Хингати бодои сипеҳри тавсан

خنگت بادا سپهر توسن

Ромати бодои ҷаҳони эмин

رامت بادا جهان ایمن

Нозон ба ту боди сарфарозӣ

نازان به تو باد سرفرازی

Теғ ту кунад ба фатҳи бозӣ

تیغ تو کند به فتح بازی

Хасмати бодо чу захми носур

خصمت بادا چو زخم ناسور

Аз дарди дўогдози маъмур

از درد دواگداز معمور

Он бнФси шиноси ақли аввал

آن بنفس شناس عقل اول

Зу нафаси камоли кули мукаммал

زو نفس کمال کل مکمل

Он кас ки атоӣ фазл додаш

آن کس که عطای فضل دادش

БўолФзли атои лақаби ниҳодаш

بوالفضل عطا لقب نهادش

Дар фазли шарики ғолиби ман

در فضل شریک غالب من

Ҳам соҳиб ва ҳам мусоҳиби ман

هم صاحب و هم مصاحب من

Имрӯзи гузида ҷаҳон ӯст

امروز گزیده جهان اوست

Фарзанди маин осмон ӯст

فرزند مهین آسمان اوست

Он ма на ки шуд зи солу маи ма

آن مه نه که شد ز سال و مه مه

Он ма ки аз онаст ақли фарбеҳ

آن مه که از آنست عقل فربه

Покизаи гуҳар чу нори эмин

پاکیزه گهر چو نار ایمن

Чун хок ба неку бади фурӯтан

چون خاک به نیک و بد فروتن

Халқаши шамъӣ ки кард равшан

خلقش شمعی که کرد روشن

Аз сарсар од дод равған

از صرصر عاد داد روغن

Ҳар ришта ки халқ ӯ тарозад

هر رشته که خلق او طرازد

Натавонади чарх пора созад

نتواند چرخ پاره سازد

Юнони ҳукми бадви мбоҳии сет

یونان حکم بدو مباهی‌ست

Бурҳони табиӣу илоҳии сет

برهان طبیعی و الهی‌ست

Он ва ҳам ки дасти кишт ҷаҳл аст

آن و هم که دست کشت جهل است

Ҳам тинат ва ҳам сиришт ҷаҳл аст

هم طینت و هم سرشت جهل است

Мулзам на агар з ҳуҷҷат ӯст

ملزم نه اگر ز حجت اوست

Гуфтӣ гул ҳар ду кун худруаст

گفتی گل هر دو کون خودروست

Дар кишвар ӯ [ з ] чашми бади давр

در کشور او [ز] چشم بد دور

Ҷуз ошиқ нест ҳеҷ ранҷур

جز عاشق نیست هیچ رنجور

Он ҳам з мурувватаст кӯ ро

آن هم ز مروتست کو را

Бгзоштаҳ бе таби мудово

بگذاشته بی تب مداوا

Кони ранҷ ки асли ҷон пок аст

کان رنج که اصل جان پاک است

Доруи онро таб ҳалок аст

دارو آن را تب هلاک است

Вари неи бандади зи боди савдо

ور نی بندد ز باد سودا

Таби ларзаи шуълаи ҷунун ро

تب لرزه شعله جنون را

Дар аҳди вай аз мараз наноланд

در عهد وی از مرض ننالند

Худ маргу мараз ҳама маҳоланд

خود مرگ و مرض همه محالند

Кони дам ки шуд ӯ Масеҳи осор

کان دم که شد او مسیح آثار

Хайли маразу аҷал ба якбор

خیل مرض و اجل به یکبار

Иқлӣми вуҷӯдро шикастанд

اقلیم وجود را شکستند

Анд ҳашам адам нишастанд

اند حشم عدم نشستند

Дар оинае казу мусаффост

در آینه‌ای کزو مصفاست

Ҳар аъамиро ҷамол пайдост

هر اعمی را جمال پیداست

Ойӣна ки рой ӯ бисозад

آیینه که رای او بسازد

Аз бас ки худаш ва накӯ бисозад

از بس که خودش و نکو بسازد

Юсуф ки дар он ҷамол бинад

یوسف که در آن جمال بیند

Аз дидан худ малол бинад

از دیدن خود ملال بیند

Аз ҳасрат оина надидан

از حسرت آینه ندیدن

Гардад ба нигоҳи хеши душман

گردد به نگاه خویش دشمن

Онҳо ки мудаббирон коранд

آنها که مدبران کارند

Қорўраҳи чархи пешаши оранд

قاروره چرخ پیشش آرند

Онҳо ки сипеҳр бе саранҷом

آنها که سپهر بی‌سرانجام

Аз ранҷ ҳудус гашта сарсом

از رنج حدوث گشته سرسام

Ҳар субҳдамаш табӣ бигирад

هر صبحدمش تبی بگیرد

Чун шом шавад табаши бимирад

چون شام شود تبش بمیرد

Чун дил ба алоҷи дргморд

چون دل به علاج درگمارد

Ояд қадаму фиғони برارد

آید قدم و فغان برآرد

Кин хики з бод гашта фарбеҳ

کاین خیک ز باد گشته فربه

Аз ранҷи ҳудус агар шавад ба

از رنج حدوث اگر شود به

Бардорад наъраи анооллаҳ

بردارد نعره اناالله

Гардад малакӯту малики гумроҳ

گردد ملکوت و ملک گمراه

Ҳар нашъа ки аз меӣ буруни тохт

هر نشئه که از میی برون تاخت

Дар қасри димоғ ӯ ватани сохт

در قصر دماغ او وطن ساخت

Қасрӣ чу биҳишт ёфт маъмур

قصری چو بهشت یافت معمور

Сомони биҳишту соҳати тавр

سامان بهشت و ساحت طور

Ҳар нақш ки хомаи илоҳӣ

هر نقش که خامه الهی

Бнгошти зи моҳ то ба моҳӣ

بنگاشت ز ماه تا به ماهی

Дид он ҳамаро дар он сатри лоб

دید آن همه را در آن سطر لاب

Аз партави шамъи қудси шодоб

از پرتو شمع قدس شاداب

Дид обилаи пои ақли кул ро

دید آبله‌پای عقل کل را

Он Меҳдии ҳодии сбл ро

آن مهدی هادی سبل را

Аз баҳри низоми кул дар онҷо

از بهر نظام کل در آنجا

Ҳамчун мижаи пеши дида бар по

همچون مژه پیش دیده بر‌ پا

Анро ки з ақл дид сода

ان را که ز عقل دید ساده

зи онҷоаши барот ақл дода

ز آنجاش برات عقل داده

Онро ки ба ақл дид ҳамзод

آن را که به عقل دید همزاد

зи он ҳазрат қудс карда обод

ز‌ آن حضرت قدس کرده آباد

Ореи малики алмулук фазл ӯст

آری ملک الملوک فضل اوست

ӯ мағзу уқули ҷумлагии пӯст

او مغز و عقول جملگی پوست

ӯ шаҳрнишйни ошноӣ

او شهرنشین آشنایی

Венаи мушти уқули рӯстоӣ

وین مشت عقول روستایی

Имрӯзи ҳнршнос мо ӯст

امروز هنرشناس ما اوست

Мо накҳати хуфта ва сабо ӯст

ما نکهت خفته و صبا اوست

Накҳат чун ранг хуш ғунудӣ

نکهت چون رنگ خوش غنودی

Гар ҷилваи диҳиш сабо набӯдӣ

گر جلوه دهش صبا نبودی

Мо аз гул қудс ёдгорем

ما از گل قدس یادگاریم

Парвардаи ноз нав баҳорем

پرورده ناز نو‌بهاریم

Он бод ки қадар мо надонад

آن باد که قدر ما نداند

Моро ба баҳои ҷон сетанд

ما را به بهای جان ستاند

Ин турфа ки сарсар хазоне

این طرفه که صرصر خزانی

Нстондмон ба ройгонӣ

نستاندمان به رایگانی

Ин калак ки Нақшбанд розаст

این کلک که نقشبند رازست

Бар сафҳаи ҷон рақам тарозаст

بر صفحه جان رقم طرازست

Онҷо ки кушояд ӯ лаби роз

آنجا که گشاید او لب راز

Чун саҳар тиҳӣ рӯйаст эъҷоз

چون سحر تهی رویست اعجاز

Нозуки рақамӣ ки ӯ нагорд

نازک رقمی که او نگارد

Чун нахли балои шукри برارد

چون نخل بلا شکر برآرد

Ларзад рақам аз шикваи ин не

لرزد رقم از شکوه این نی

Чунон ки шукри бирезад аз вай

چونان که شکر بریزد از وی

Тифли нутқаш ба сад такаллуф

طفل نطقش به صد تکلف

Бозича кунад зи ҳасани Юсуф

بازیچه کند ز حسن یوسف

Кард аз лаби саҳари сози як чанд

کرد از لب سحر ساز یک چند

Бар сафҳаи гулшании шикарханд

بر صفحه گلشنی شکرخند

Гулшан на сафинаи Муродӣ

گلشن نه سفینه مرادی

Чун дидаи баёзи хуши саводӣ

چون دیده بیاض خوش سوادی

Ҳар сафҳа дар ӯ изори вирдӣ

هر صفحه در او عذار وردی

Ҳар сатри дарави баҳори дардӣ

هر سطر درو بهار دردی

Ҳар ғунчаи дарави дили Фгорист

هر غنچه درو دل فگاریست

Ороста маҳмил баҳорӣаст

آراسته محمل بهاریست

Ҳар нуқтаи дарави длисти хаста

هر نقطه درو دلیست خسته

Дар ҳўдҷи турра Эй нишаста

در هودج طره‌ای نشسته

Аз ршҳаҳ хомаам чу ин боғ

از رشحه خامه‌ام چو این باغ

Шаст аз дили лолаҳои худ доғ

شست از دل لاله‌های خود داغ

Барадам бар боғбон ки бустон

بردم بر باغبان که بستان

Ин боғ ва бирав назораи афшон

این باغ و برو نظاره افشان

Чун дид чамани чамани гули роз

چون دید چمن چمن گل راز

Дар хандаи гум аз насими эъҷоз

در خنده گم از نسیم اعجاز

Гашташи лаби гули зи хандаи маҷрӯҳ

گشتش لب گل ز خنده مجروح

Шуд ҳамчуи шамеми гули сабки рӯҳ

شد همچو شمیم گل سبک روح

Бархест зи ҷо чу шуълаи нур

برخاست ز جا چو شعله نور

Неи неи ғалатам чу ҷилваи тавр

نی‌نی غلطم چو جلوه طور

Пеш омад ва бӯса дод дастам

پیش آمد و بوسه داد دستم

Ман дар хуии хӯн чу гул нишастам

من در خوی خون چو گل نشستم

Рафтам ки замин ӯ бабўсам

رفتم که زمین او ببوسم

Ва он хоки кушода рӯ бабўсам

و آن خاک گشاده‌رو ببوسم

Ақл омаду баради ихтиёрам

عقل آمد و برد اختیارم

Бинишаст паии салоҳи корам

بنشست پی صلاح کارم

Гуфтои лаби тести махзани ғайб

گفتا لب تست مخزن غیب

Аз бӯсаи таҳяш ба буд ҷайб

از بوسه تهیش به بود جیب

Ҳар чанд ки бӯса ниёзаст

هر چند که بوسه نیازست

Аммо ба ҳавас даряш бозаст

اما به هوس دریش بازست

Назораи ин гули ҳаваси буи

نظاره این گل هوس بوی

Аз домани дидаи ?ут ба хӯни шӯй

از دامن دیده‌ات به خون شوی

Чун ғунчаи дил ба хӯни худ ҷӯш

چون غنچه دل به خون خود جوش

Ханда ба насим хулд мафруш

خنده به نسیم خلد مفروش

Вари зи онкии сари нисори дорӣ

ور ز آنکه سر نثار داری

Ҷонро зи пай чаҳ кори дорӣ

جان را ز پی چه کار داری

Гуфтам ки ғубори ҷон ҳаво шуд

گفتم که غبار جان هوا شد

Рӯз [ ӣ ] ду се пеши азин фидо шуд

روز[ی] دو سه پیش ازین فدا شد

Дили ҳам ду се рӯзи пеши азин мард

دل هم دو سه روز پیش ازین مرد

Бгзошти мароу рахти худ барад

بگذاشت مرا و رخت خود برد

Гуфто на дил ва на ҷон чаҳсозӣ ?

گفتا نه دل و نه جان چه سازی؟

Вена нарад маҳол бо ки бозӣ ?

وین نرد محال با که بازی؟

Ин хотами Нақшбанди давлат

این خاتم نقشبند دولت

Венаи ҷабҳа нӯш ханд давлат

وین جبهه نوش خند دولت

Каши дасти ту нойиб сулаймонаст

کش دست تو نایب سلیمانست

Барномаи ишқ ва ҳасан унвонаст

برنامه عشق و حسن عنوانست

Гуҳи муваҷҷаҳи кавсараши нависӣ

گه موجه کوثرش نویسی

Гуҳи чашмаи шукраши нависӣ

گه چشمه شکرش نویسی

Кавсари зи куҷоу мавҷи номӯс

کوثر ز کجا و موج ناموس

Каш бод фиканда бар ҷабини бӯс

کش باد فکنده بر جبین بوس

Венаи бӯс казу ба дасти дорӣ

وین بوس کزو به دست داری

Бар гавҳар аз он шикасти дорӣ

بر گوهر از آن شکست داری

Срҷръаҳи чашмасор қудси сет

سرجرعه چشمه‌سار قدس‌ست

Машшотаи нави баҳори қудси сет

مشاطه نو‌بهار قدس‌ست

Шукри з кадом дудмонаст

شکر ز کدام دودمانست

Ин фахри куҷо сазоӣ онаст

این فخر کجا سزای آنست

Дар силсилаи шак руз хаст

در سلسله شک رز خست

Нагузошт магаси фурӯғи исмат

نگذاشت مگس فروغ عصمت

Венаи шаҳди зи исмати офарӣда

وین شهد ز عصمت آفریده

Рӯй магаси ҳаваси надида

روی مگس هوس ندیده

Ин ҷилва ки ҳасан азуаст маъмур

این جلوه که حسن ازوست معمور

Файзии сети чакида аз дили нур

فیضی‌ست چکیده از دل نور

Шӯи қимати даст хеш бишнос

شو قیمت دست خویش بشناس

Баргӯӣ идолҳсту мҳрос

برگوی یدالهست و مهراس

Вар хасм кунад зи ҷаҳли ибром

ور خصم کند ز جهل ابرام

Зини меҳр набувваташ кун илзом

زین مهر نبوتش کن الزام

Бали дасти ду куни зери дасти ор

بل دست دو کون زیر دست آر

Бар ҳафт сафи фалаки шикасти ор

بر هفت صف فلک شکست آر

Шояд ки ду рӯзи шодмона

شاید که دو روز شادمانه

Биншинӣ аз ғами замона

بنشینی از غم زمانه

Аз суфраи чархи луқмаи ком

از سفره چرخ لقمه کام

Номардонро шавад саранҷом

نامردان را شود سرانجام

Кин ҳафт танури нон ҳар мард

کاین هفت تنور نان هر مرد

Он рӯз ки пухти хом тар кард

آن روز که پخت خام‌تر کرد

Рафтам ба тавофи ҳазрати ишқ

رفتم به طواف حضرت عشق

То кдиаҳ кунам зи ҳазрати ишқ

تا کدیه کنم ز حضرت عشق

Дидам тифлии гирифта бар дӯш

دیدم طفلی گرفته بر دوش

Чун мардумаки назари сияҳи пӯш

چون مردمک نظر سیه‌پوش

Бисёр наҳифтар зи мижгон

بسیار نحیف‌تر ز مژگان

Аз ҳар мижа лек диҷлаи афшон

از هر مژه لیک دجله افشان

Чун оҳи зи ғусса қад кашида

چون آه ز غصه قد کشیده

Чун нолаи зи дарди офарӣда

چون ناله ز درد آفریده

Дар маҳди адам ба ранҷ бӯда

در مهد عدم به رنج بوده

Як лаҳзаи зи ранҷи ноғунуда

یک لحظه ز رنج ناغنوده

Дар сулбу раҳми надидаи гӯйӣ

در صلب و رحم ندیده گویی

Бе силии ғами шукуфтаи рӯе

بی سیلی غم شکفته‌رویی

На манзили батнро ба як гом

نه منزل بطن را به یک گام

Тай карда зи шавқи маҳди олом

طی کرده ز شوق مهد آلام

зи он дам ки ба маҳд орамида

ز آن دم که به مهد آرمیده

Пистони санои ғами мкидаҳ

پستان ثنای غم مکیده

Гуфтам ин Тифл булъаҷаб чист

گفتم این طفل بوالعجب چیست

Венаи турфаи гуҳари з лаҷа кист ?

وین طرفه‌گهر ز لجه کیست؟

Мастонаи зи бас ки дидаи ҳолам

مستانه ز بس که دیده حالم

Мадҳуш шуд аз май суолам

مدهوش شد از می سوالم

Дар хандаи биҳшӣ чу гул хуфт

در خنده بیهشی چو گل خفت

Ва онгоҳ ба ҳуш омаду кафат

و آنگاه به هوش آمد و کفت

Ин Тифли дили рамидаи тест

این طفل دل رمیده تست

Хунобаи расони дидаи тест

خونابه رسان دیده تست

Ҳасанаши зи ту бастад ва ба ман дод

حسنش ز تو بستد و به من داد

То прўрмш ба шери бедод

تا پرورمش به شیر بیداد

Ва онгаҳ ки зи шери бозаши орм

و ‌آنگه که ز شیر بازش آرم

Ҳам бо сари зулф ӯ сипорам

هم با سر زلف او سپارم

Гар зи онкӣ пснддш бисӯзад

گر ز آنکه پسنددش بسوزد

Вази дӯди ғамаш ҷаҳон фурӯзад

وز دود غمش جهان فروزد

Вар напасандад нсоздши риш

ور نپسندد نسازدش ریش

Ва онгоҳи ту донеу дили хеш

و آنگاه تو دانی و دل خویش

Аз ҳайбати ин хитоби ҷонкоҳ

از هیبت این خطاب جانکاه

Аз ман бинмоанд ғайри як оҳ

از من بنماند غیر یک آه

Ва он низ зи ҷӯши нотавонӣ

و آن نیز ز جوش ناتوانی

Чанде бтпиду гашти қФонӣ

چندی بطپید و گشت قفانی

Акнӯн бандонами ин наво чист

اکنون بندانم این نوا چیست

Ман нестам ин нўосро кист ?

من نیستم این نواسرا کیست؟