Дар мзблаҳи кирмакии саҳаргоҳ
در مزبله کرمکی سحرگاه
Дар сина фиканд ғулғули оҳ
در سینه فکند غلغل آه
Файзӣ талабед азин куҳани кох
فیضی طلبید ازین کهنکاخ
То лаб шавадаш ба шукри густох
تا لب شودش به شکر گستاخ
Ногуҳи зи фарози фазлае рехт
ناگه ز فراز فضلهای ریخت
Каз як нафасаш ба шукр омехт
کز یک نفسش به شکر آمیخت
Дар ваҷд фитоду масту мадҳуш
در وجد فتاد و مست و مدهوش
Танг омад бар бисоташи оғӯш
تنگ آمد بر بساطش آغوش
намедид мурод дар бар хеш
میدید مراد در بر خویش
намекард суҷуди ахтари хеш
میکرد سجود اختر خویش
Моием дарин ҷаҳон бе нур
ماییم درین جهان بینور
Ин карам ба фазла гашта масрур
این کرم به فضله گشته مسرور
Дар фазла табъ гашта хаси пӯш
در فضله طبع گشته خسپوش
Бар хотири файзи гули фаромӯш
بر خاطر فیض گل فراموش
Дар мзблаҳи ҷаҳони хазида
در مزبله جهان خزیده
Дар домани фазла по кашида
در دامن فضله پا کشیده
Моием ниҳоли нобарӯманд
ماییم نهال نابرومند
Гашта ба хаёл арра хурсанд
گشته به خیال اره خرسند
Аз ҷилваи баргу бори маҳрӯм
از جلوه برگ و بار محروم
Хурсанд ба миваҳои маъдӯм
خرسند به میوههای معدوم
Моием дарин нишемани оз
ماییم درین نشیمن آز
Чун каркаси ҳирси фазлаи пардоз
چون کرکس حرص فضله پرداز
Шбкўртр аз чароғи мурда
شبکورتر از چراغ مرده
Аз фазла ба файз раҳ набарда
از فضله به فیض ره نبرده
Ин равшанакони тираи омол
این روشنکان تیرهآمال
Ҳар лаҳзаи азин шикастаи ғарбол
هر لحظه ازین شکسته غربال
Бар тораки мо ҳилол безанд
بر تارک ما هلال بیزند
Зини фазлаи файз ном резанд
زین فضله فیض نام ریزند
Худро фалак даҳум шуморем
خود را فلک دهم شماریم
Ғофил ки зи ҷаҳл дар ҳисорем
غافل که ز جهل در حصاریم
Зини фазла ки нағма ҳо сурӯдем
زین فضله که نغمه ها سرودیم
Дар ҷӯши ҷунун ба худ набудем
در جوش جنون به خود نبودیم
Кардем тараннуми парешон
کردیم ترنم پریشان
Варна чу наҳй ба ақли мизон
ورنه چو نهی به عقل میزان
Аз афзали шаҳру фозили даҳ
از افضل شهر و فاضل ده
Ин фазла ба чори мартабат ба
این فضله به چار مرتبت به
Ҳушдори фасеҳии ин чаҳ савдост
هشدار فصیحی این چه سوداست
Каз мағзи замона дӯд бархест
کز مغز زمانه دود برخاست
Бози ин чаҳ навой хӯн чиконаст
باز این چه نوای خون چکانست
Каз хӯни рух доғ гулистонаст
کز خون رخ داغ گلستانست
Бозича ғам макун нафас ро
بازیچه غم مکن نفس را
Дар ҳасрати шуълаи сӯзи хас ро
در حسرت شعله سوز خس را
Гирам ки даруни синаи дорӣ
گیرم که درون سینه داری
Сад дӯзахи мавҷи зани ҳисорӣ
صد دوزخ موج زن حصاری
Магушоӣ дар ҳисори худ ро
مگشای در حصار خود را
Манимоӣ ба каснигор худ ро
منمای به کس نگار خود را
Кин мушти ҷҳўл танг чашманд
کاین مشت جهول تنگ چشمند
Гӯйанд қзим лек пашманд
گویند قزیم لیک پشمند
Чун ҷилваи куброоти бенанд
چون جلوه کبریات بینند
Дилтанг чу чашм бад нишинанд
دلتنگ چو چشم بد نشینند
Чун марди набард ту набошанд
چون مرد نبرد تو نباشند
Тухми ҳасрат ба сина пошанд
تخم حسرت به سینه پاشند
Сарчашма душманӣ гушойанд
سرچشمه دشمنی گشایند
Ин тухм кунанд азуи барӯманд
این تخم کنند ازو برومند
Ва онгаҳ на турои зи оҳ бе бок
و آنگه نه ترا ز آه بیباک
Бояд ҳамаро фиканд бар хок
باید همه را فکند بر خاک
Ин ранҷ бар он насим мапаснд
این رنج بر آن نسیم مپسند
Хомӯш нишину лаби фурӯбанд
خاموش نشین و لب فروبند
Он тафсири каломи сармад
آن تفسیر کلام سرمد
Он тарҷумаи дили Муҳамад
آن ترجمه دل محمد
Дониши дили кул рамида ӯст
دانش دل کل رمیده اوست
Мағзи хирад офарӣда ӯст
مغز خرد آفریده اوست
Ин абҷади чори ҳарфи олам
این ابجد چار حرف عالم
Аз нуқта бой ӯст муҳкам
از نقطه بای اوست محکم
Вари зонкаҳи ду нақш беш будӣ
ور زآنکه دو نقش بیش بودی
Долу алифаши нқти рабӯдӣ
دال و الفش نقط ربودی
Бо шоҳи илми тарози лўлок
با شاه علم طراز لولاک
зи он кона ба кона буд он пок
ز آن کانه به کانه بود آن پاک
Каз рашки ҳасуди кӯтаҳи андеш
کز رشک حسود کوتهاندیش
Аҳвали гашт ва надид як беш
احول گشت و ندید یک بیش