Ҳар чанд ки ман шуълаи афсурдаи айёрам

هر چند که من شعله افسرده عیارم

Дар хирмани худ сӯхта аз боди баҳорам

در خرمن خود سوخته از باد بهارم

Бе хандаи гули бас китар шрўӣ нишастам

بی‌خنده گل بس که تر‌شروی نشستم

Сафрои чамани бишиканад аз нолаи зорам

صفرای چمن بشکند از ناله زارم

Ҳар лухти танами марсия бахт ҷавонӣаст

هر لخت تنم مرثیه بخت جوانیست

Гӯйӣ ки дар йени дахмаи ситони лавҳи мазорам

گویی که در‌ین دخمه ستان لوح مزارم

Дар пардаи дили оташ андӯҳ кунам соф

در پرده دل آتش اندوه کنم صاف

Ва онгаҳ кунамаш ашк ва ба мижгон бисипорам

و آنگه کنمش اشک و به مژگان بسپارم

Зон пеш ки боРоми гуҳар аз гулбуни мижгон

زان پیش که بارم گهر از گلبن مژگان

Чинанд гули ҳавсилаи домону канорам

چینند گل حوصله دامان و کنارم

Ранҷидаи зи ҳам чашмии доғами гули хуршед

رنجیده ز هم چشمی داغم گل خورشید

Кондўд ба сад қӣри рухи равнақи корам

کاندود به صد قیر رخ رونق کارم

Аз доғи ҷигари шонаи каши турраи оҳам

از داغ جگر شانه‌کش طره آهم

Вази бахти сияҳи пардагии зулф нигорам

وز بخت سیه پردگی زلف نگارم

Ман кистам он бодия паймоӣ фаноем

من کیستم آن بادیه‌پیمای فنایم

Коўораҳ кунад қофиларо бонг дароем

کاواره کند قافله را بانگ درایم

Чун боғи ғам афсурда шавад дидаи абрам

چون باغ غم افسرده شود دیده ابرم

Чун доғи ҷигар ғунча шавад бод сабоем

چون داغ جگر غنچه شود باد صبایم

Дар пайкари мотами нафаси бозпсинм

در پیکر ماتم نفس بازپسینم

Меринд шаҳидон агар аз пои даройам

میرند شهیدان اگر از پای درآیم

Ғами пошдм аз ханда чу дар ханда нишинам

غم پاشدم از خنده چو در خنده نشینم

Хӯн ҷӯшадам аз нола чу дар нолаи даройам

خون جوشدم از ناله چو در ناله درآیم

Тӯфонаст гиреҳ дар дил ҳар қатраи ашкам

طوفانست گره در دل هر قطره اشکم

Оҳ ар гиреҳӣ аз дил ашкӣ бигушоем

آه ار گرهی از دل اشکی بگشایم

Аз равзанаи дидаи мӯрии зи заъифӣ

از روزنه دیده موری ز ضعیفی

Оҳистатар аз партави хуршеди даройам

آهسته‌تر از پرتو خورشید درآیم

Кунин ду нақши сет ки чун дар нагушӯданд

کونین دو نقش‌ست که چون در نگشودند

Тавфиқи калидонаи ситад аз каф поем

توفیق کلیدانه ستد از کف پایم

Гӯши ҳавасам , панди з гуфтор нагирам

گوش هوسم، پند ز گفتار نگیرم

Таълими алоҷ аз лаб бемор нагирам

تعلیم علاج از لب بیمار نگیرم

Овардаам аз Мисри вафои накҳати Юсуф

آورده‌ام از مصر وفا نکهت یوسف

Қимати биҷуз аз ноз харидор нагирам

قیمت بجز از ناز خریدار نگیرم

На булбули субҳами маза нола шиносам

نه بلبل صبحم مزه ناله شناسم

Барги гули хуршед ба минқор нагирам

برگ گل خورشید به منقار نگیرم

Мизробам ва ин турфа ки ҷӯшад зи рагами хӯн

مضرابم و این طرفه که جوشد ز رگم خون

Як лаҳза агар хӯни зи раг тор нагирам

یک لحظه اگر خون ز رگ تار نگیرم

Ойӣнаи нозами зи таби ёси гудозам

آیینه نازم ز تب یاس گدازم

Икдм агар аз оҳӣ жнгор нагирам

یکدم اگر از آهی ژنگار نگیرم

Тимсоли ниёзами гул бахтам нашавад во

تمثال نیازم گل بختم نشود وا

То бӯси нишотии зи лаб хор нагирам

تا بوس نشاطی ز لب خار نگیرم

Назора ба дили дуздаму хунобаи фурушам

نظاره به دل دزدم و خونابه فروشم

Онҷо ки баҳои ҷилва дидор нагирам

آنجا که بها جلوه دیدار نگیرم

Кӯи ҳавсила то банди нуҳум бар назари хеш

کو حوصله تا بند نهم بر نظر خویش

Вена шуъла кунам сарфа барои ҷигари хеш

وین شعله کنم صرفه برای جگر خویش

Дар роҳи вафои қофилаи ашки ниёзам

در راه وفا قافله اشک نیازم

Ҳам паии сипари хешам ва ҳам роҳбари хеш

هم پی سپر خویشم و هم راهبر خویش

Дар базми вафои силсилаи турраи ёрам

در بزم وفا سلسله طره یارم

Ҳам пардаи хешами ман ва ҳам парда дар хеш

هم پرده خویشم من و هم پرده در خویش

Ҳар шуълаи ҷонсӯз ки аз бол фишонам

هر شعله جانسوز که از بال فشانم

Созанди млоики ҳамаро ҳрзи пари хеш

سازند ملایک همه را حرز پر خویش

Занҷири нуҳум бар сар ва бар пои нуҳуми доғ

زنجیر نهم بر سر و بر پای نهم داغ

Аз ҳам нашиносам зи ҷунуни поу сари хеш

از هم نشناسم ز جنون پا و سر خویش

Дар дидаи тӯфони балои сӯхтаи ашкам

در دیده طوفان بلا سوخته اشکم

Бар чеҳраи умед ки ҷӯям асари хеш

بر چهره امید که جویم اثر خویش

Дар синаи гирдоби ҷунуни гум шудаи мавҷам

در سینه گرداب جنون گم شده موجم

Аз соҳили дарёӣ ки пурсами хабари хеш

از ساحل دریای که پرسم خبر خویش

Афсӯс ки ранги гулам аз боди хазони рехт

افسوس که رنگ گلم از باد خزان ریخت

Хокистари шабнам ба сари бахти ҷавони рехт

خاکستر شبنم به سر بخت جوان ریخت

Шаб то ба саҳар бар рамаам гург камӣн дошт

شب تا به سحر بر رمه‌ام گرگ کمین داشت

Теғи Карамӣ тунд шуду хӯни шубони рехт

تیغ کرمی تند شد و خون شبان ریخت

Ин абри баҳории зи куҷо буд ки аз лутф

این ابر بهاری ز کجا بود که از لطف

Бар оташами об аз дами шамшеру синони рехт

بر آتشم آب از دم شمشیر و سنان ریخت

Гул буд зи дил то лабам аз муваҷҷаҳи хуноб

گل بود ز دل تا لبم از موجه خوناب

Пои нафас аз ҷой шуду соғари ҷони рехт

پای نفس از جای شد و ساغر جان ریخت

Дар синаи шикофи афканам ва сайл бирезам

در سینه شکاف افکنم و سیل بریزم

Пайдост ки чанд аз мижае ашки тавон рехт

پیداست که چند از مژه‌ای اشک توان ریخت

Муштии нафаси сард дилам дошт захира

مشتی نفس سرد دلم داشت ذخیره

Шаби сина ба танг омад ва дар пои фиғони рехт

شب سینه به تنگ آمد و در پای فغان ریخت

Аз равшании дидаи ғубор дар шаҳ ро

از روشنی دیده غبار در شه را

Нашинохта аз дида хуноба фишон рехт

نشناخته از دیده خونابه فشان ریخت

эй нотиқаи ин ҷилваи аФзоли муборак

ای ناطقه این جلوه افضال مبارک

Ваии баҳри ҳунари муваҷҷаҳи омоли муборак

وی بحر هنر موجه آمال مبارک

Ин нодарраи парвоз ки беҷунбиш боласт

این نادره پرواز که بی‌جنبش بالست

Мурғони туро бар ҳарами ин боли муборак

مرغان ترا بر حرم این بال مبارک

Оёти камоли ду ҷаҳон манқибат ӯст

آیات کمال دو جهان منقبت اوست

Бар номи ту ин хутбаи иқболи муборак

بر نام تو این خطبه اقبال مبارک

Маънӣ нишнидам ки дар он лафз шавад гум

معنی نشنیدم که در آن لفظ شود گم

Ин турфаи гуҳар бар садафи қоли муборак

این طرفه گهر بر صدف قال مبارک

Наъташи намакин нуқтаи пар гор камоласт

نعتش نمکین نقطه پر‌گار کمالست

Бар чеҳраи хуршеди ту ин холи муборак

بر چهره خورشید تو این خال مبارک

Бар ҷавҳари аввали дами мадҳаши бдмидӣ

بر جوهر اول دم مدحش بدمیدی

Ин рӯҳи қудс бар тани тимсоли муборак

این روح قدس بر تن تمثال مبارک

Хуршед сано рафт ба байти алшрФи хеш

خورشید ثنا رفت به بیت‌الشرف خویش

Бар шаҳри сухани ғарраи ин соли муборак

بر شهر سخن غره این سال مبارک

Фол нқтӣ мезанад аз калаки ту хуршед

فال نقطی می‌زند از کلک تو خورشید

Хамёзаи каши ҷоҳи турои фоли муборак

خمیازه‌کش جاه ترا فال مبارک

Ҳар мӯии ту иди ҳунарӣ соя нишин дошт

هر موی تو عید هنری سایه‌نشین داشت

Шуд ҷумлаи зи наъти шарафи оли муборак

شد جمله ز نعت شرف آل مبارک

Наъти ту шҳо носих оёт азобаст

نعت تو شها ناسخ آیات عذابست

Бо неъмати ту дӯзахи сухани оташ ва обаст

با نعمت تو دوزخ سخن آتش و آبست

Зулм аз ғазабати дида ба мсмор мижа дӯхт

ظلم از غضبت دیده به مسمار مژه دوخت

Вари зи онкии гушӯдаи сети з хамёза хобаст

ور ز آنکه گشوده‌ست ز خمیازه خوابست

Бар рӯй ҳам ороед агар хасми сафи кин

بر روی هم آراید اگر خصم صف کین

Ҳамчун сафи мижгон ба нигоҳ ту харобаст

همچون صف مژگان به نگاه تو خرابست

Чун нақш кунам бар варақ аз партави маънӣ

چون نقش کنم بر ورق از پرتو معنی

Гӯйӣ ки рақам карда ба об зар нобаст

گویی که رقم کرده به آب زر نابست

Парвоз кунад ҳарфи зи калаками сӯии нома

پرواز کند حرف ز کلکم سوی نامه

Аз бас ба раҳи манқибатат гарм шитобаст

از بس به ره منقبتت گرم شتابست

Онҷо ки шавад муваҷҷаҳ фишон баҳри камолат

آنجا که شود موجه‌فشان بحر کمالت

Моно ки камоли ду ҷаҳон айн саробаст

مانا که کمال دو جهان عین سرابست

эй таври шабистони турои тозаи надимӣ

ای طور شبستان ترا تازه ندیمی

На пардаи чарх аз ҳурмати куҳнаи гилӣмӣ

نه پرده چرخ از حرمت کهنه گلیمی

Хок дар ту тарбияти арш барин кард

خاک در تو تربیت عرش برین کرد

Чунон ки касе тарбияти Тифли ятемӣ

چونان که کسی تربیت طفل یتیمی

Ҳар шамъ аз йени водии эмини сираи нхлист

هر شمع از‌ین وادی ایمن سره نخلیست

Ҳар ҷилваи шамъии дяти хӯни климӣ

هر جلوه شمعی دیت خون کلیمی

Хуршеди саросемаи дӯд то дар машриқ

خورشید سراسیمه دود تا در مشرق

Гар шуълаи шамъии тпд аз мавҷи насимӣ

گر شعله شمعی طپد از موج نسیمی

Фирдавс ба узр ояд ва лутфат напазирад

فردوس به عذر آید و لطفت نپذیرد

Густох агар бод равад пеши шамемӣ

گستاخ اگر باد رود پیش شمیمی

Худоами ту ҳар як чу куллӣманд дар йени тавр

خدام تو هر یک چو کلیمند در‌ین طور

эй каъба дар йени кӯй чу ман тираи гилӣмӣ

ای کعبه در‌ین کوی چو من تیره گلیمی

Коҳанд алифи вору зи эъҷози намоянд

کاهند الف‌وار و ز اعجاز نمایند

Асрори ҷаҳонро ҳама дар нуқтаи ҷимӣ

اسرار جهان را همه در نقطه جیمی

Имшаб шаб идасту маро рӯз сиёҳаст

امشب شب عیدست و مرا روز سیاهست

Азми сафари наъши марои сӯии Ҳироти сет

عزم سفر نعش مرا سوی هرات‌ست

Имшаби зи ҷигар то мижаам ашк видоъаст

امشب ز جگر تا مژه‌ام اشک وداعست

Фардост ки ин моидаам тӯша роҳаст

فرداست که این مائده‌ام توشه راهست

Имшаби нигаҳамро нафаси бозпасин сет

امشب نگهم را نفس بازپسین‌ست

Фардост ки як як мижа тобут нигоҳаст

فرداست که یک یک مژه تابوت نگاهست

То муҳраи гардуни нафаси сӯхта чун дӯд

تا مهره گردون نفس سوخته چون دود

Бинишаста аз йени мотам дар шуъла оҳаст

بنشسته از‌ین ماتم در شعله آهست

эй мӯътакифони ҳарами қудси нигоҳӣ

ای معتکفان حرم قدس نگاهی

Бар кори ман хаста ки пар ҳол табоҳаст

بر کار من خسته که پر حال تباهست

Чун мавҷ махандед каз йени чашмаи раҳмат

چون موج مخندید کز‌ین چشمه رحمت

Бар басти фалони рахт ва ҳамон нома сиёҳаст

بر‌بست فلان رخت و همان نامه سیاهست

Бар захми ман алмос мапошед ки узрам

بر زخم من الماس مپاشید که عذرم

Сад мартабаи равшантар аз ойӣна моҳаст

صد مرتبه روشن‌تر از آیینه ماهست

Ман абри сияҳи корам ва ин марҳалаи хуршед

من ابر سیه کارم و این مرحله خورشید

Зин марҳалаам зуд шудан узр гуноҳаст

زین مرحله‌ام زود شدن عذر گناهست