Ноларо баҳри тагу пў чу камар барбандам

ناله را بهر تگ و پو چو کمر بربندم

Аввал аз шаш ҷиҳаташи роҳи асар бар бандам

اول از شش جهتش راه اثر بر‌بندم

Изтиробам чу ба дарюзаи дидори орад

اضطرابم چو به دریوزه دیدار آرد

Рӯм аз риштаи ҷони боли назар бар бандам

روم از رشته جان بال نظر بر‌بندم

Захм бар дил хӯрам ва музтарибаш бигзорам

زخم بر دل خورم و مضطربش بگذارم

Марҳами ҳавсила бар ҷой дигар бар бандам

مرهم حوصله بر جای دگر بر‌بندم

Ҷигар аз барқ таҷаллӣ шавад ар чашмаи нур

جگر از برق تجلی شود ار چشمه نور

Оби онро ҳама дар ҷӯии назар бар бандам

آب آن را همه در جوی نظر بر‌بندم

Дар назар ар таб ҳурмон шавад оташкадаи сӯз

در نظر ار تب حرمان شود آتشکده سوز

Барам аз дида ва дар нори ҷигар бар бандам

برم از دیده و در نار جگر بر‌بندم

Дуздам аз зулфи ҳаваси ҷони гарони ҷонон ро

دزدم از زلف هوس جان گران جانان را

Ба фусун бар нафаси мурғи саҳар бар бандам

به فسون بر نفس مرغ سحر بر‌بندم

Порае муъҷиза аз турраи ғам вом кунам

پاره‌ای معجزه از طره غم وام کنم

Бурқаъи шаб ба рухи шоҳри худ бар бандам

برقع شب به رخ شاهر خود بر‌بندم

Дидаро чун ҳарам рӯй накӯй ту кунам

دیده را چون حرم روی نکوی تو کنم

Бгдозми нигаҳу парда рӯй ту кунам

بگدازم نگه و پرده روی تو کنم

Чун сабои сӯии гулистони ҷамолат аз рашк

چون صبا سوی گلستان جمالت از رشک

Бемашом оему тани нофаи буи ту кунам

بی‌مشام آیم و تن نافه بوی تو کنم

Шавқ ҳар мӯии марои қиблаи намоеи омухт

شوق هر موی مرا قبله‌نمایی آموخت

Лек кӯи ҳавсила то рӯй ба сӯии тўкнм

لیک کو حوصله تا روی به سوی تو کنم

Гар ба савдои ту бар хулди таҷаллии гузарам

گر به سودای تو بر خلد تجلی گذرم

То дар он оинаи назора рӯй ту кунам

تا در آن آینه نظاره روی تو کنم

Бар гулу сунбули он боғ фусунӣ бидамам

بر گل و سنبل آن باغ فسونی بدمم

Ҳамаро шефтаи оташи хуй ту кунам

همه را شیفته آتش خوی تو کنم

Ишқами оташкада Эй кард ва ба ҳар дил ки расм

عشقم آتشکده‌ای کرد و به هر دل که رسم

Шикваи зи афсурдагии ҷому сабуӣ ту кунам

شکوه ز افسردگی جام و سبوی تو کنم

Мушти хокистараму бод ба ҳар ҷои барадам

مشت خاکسترم و باد به هرجا بردم

Саҷдаи шукри парешонеи мӯӣ ту кунам

سجده شکر پریشانی موی تو کنم

Аз адаб нест ки гирди сари қотили гирдам

از ادب نیست که گرد سر قاتل گردم

Ғусл дар хӯн кунаму гирди сари дили гирдам

غسل در خون کنم و گرد سر دل گردم

Ҳар сари мӯии марои хандаи захмии ҳаваси сет

هر سر موی مرا خنده زخمی هوس‌ست

Чун ба як захм дар йени маъракаи бсмли гирдам

چون به یک زخم در‌ین معرکه بسمل گردم

Бгшоиидми тъўизи хирад аз бозу

بگشاییدم تعویذ خرد از بازو

Саҳар ишқам магузоред ки ботили гирдам

سحر عشقم مگذارید که باطل گردم

Дидаи захми маро диҷла фишон магузоред

دیده زخم مرا دجله‌‌ فشان مگذارید

Баҳр дардам мапасндед ки соҳили гирдам

بحر دردم مپسندید که ساحل گردم

Шавқами омухти фусунӣ ки чу маҳмил баравад

شوقم آموخت فسونی که چو محمل برود

Офтобӣ шаваму сояи маҳмили гирдам

آفتابی شوم و سایه محمل گردم

Вар кашад ноқаи зимом аз кафи раҳи паймое

ور کشد ناقه زمام از کف ره‌پیمایی

Нав баҳорӣ шаваму соҳати манзили гирдам

نوبهاری شوم و ساحت منزل گردم

Сӯхт расвоӣам андари чамани хандаи гул

سوخت رسوایی‌ام اندر چمن خنده گل

Чанд гуҳи пардагии савти ънодли гирдам

چند گه پردگی صوت عنادل گردم

Ин ду вайрона ки обод ба хӯн ҷигараст

این دو ویرانه که آباد به خون جگرست

Қадамӣ чанд аз он манзил дил пештараст

قدمی چند از آن منزل دل پیشترست

Дидаи зини боғи мёлоӣ ки ҳар ғунча ӯ

دیده زین باغ میالای که هر غنچه او

Қадре хӯни фусурдаи сет ки бар ништрст

قدری خون فسرده‌ست که بر نیشترست

Он гулӣ каз паии назора ӯ дидаи шкФт

آن گلی کز پی نظاره او دیده شکفت

Пораи партаваш аз нур назар бештараст

پاره پرتوش از نور نظر بیشترست

Ва ончӣ дар ҳавсилаи чашм тамошо гунҷад

وآنچه در حوصله چشم تماشا گنجد

Ҳамаи асбоби парешоне нур назараст

همه اسباب پریشانی نور نظرست

эй Хизри чашмаи ҳайвон ба ҳунар натавон ёфт

ای خضر چشمه حیوان به هنر نتوان یافت

Варна ҳар шуъла дар оташкада ганҷ ҳунараст

ورنه هر شعله در آتشکده گنج هنرست

Чаҳ ҳунари худ ба аз йен нест ки дар боғи талаб

چه هنر خود به از‌ین نیست که در باغ طلب

Ҳар хас аз тарбияташи таври вафоро шаҷараст

هر خس از تربیتش طور وفا را شجرست

Ҳафт дарёии сипеҳр ар бишавади хушк чаҳ бок

هفت دریای سپهر ار بشود خشک چه باک

Ишқи мо дрбдри муваҷҷаҳ баҳр дигараст

عشق ما دربدر موجه بحر دگرست

Ғусл тақдис кун эй нотиқа дар чашмаи нур

غسل تقدیس کن ای ناطقه در چشمه نور

Пас ба сар кун чу қалам дар ҳарами наъти убӯр

پس به سر کن چو قلم در حرم نعت عبور

Тоза кун байъати имон чу змдҳш ҳар ҳарф

تازه کن بیعت ایمان چو ز مدحش هر حرف

Лаби тавҳиди кушояд ба навой Мансур

لب توحید گشاید به نوای منصور

Не хато кардаам ин кор ба бозуӣ ту нест

نی‌خطا کرده‌ام این کار به بازوی تو نیست

Гар нуфуси мулкӣ ҷумла бигирӣ муздур

گر نفوس ملکی جمله بگیری مزدور

Май туоне ки кунӣ ояти наъташи тафсир

می‌توانی که کنی آیت نعتش تفسیر

Зарф ҳар нуқта агар гирад як дарёи нур

ظرف هر نقطه اگر گیرد یک دریا نور

Ақл мадҳуш надонад мазаи мадҳи туро

عقل مدهوش نداند مزه مدح ترا

Маҳаки нур таҷаллӣ нашавад ҷавҳари тавр

محک نور تجلی نشود جوهر طور

Аз дилам пресс ки то турраи мадҳ ту гирифт

از دلم پرس که تا طره مدح تو گرفت

Ҳар шикани зулфи сухани рости биҳиштии маъмур

هر شکن زلف سخن راست بهشتی معمور

Чун равад бар фалаки мадҳи ту фикрам аз шарм

چون رود بر فلک مدح تو فکرم از شرم

Нури бгдозд бар дидаи хуршеди шуъӯр

نور بگدازد بر دیده خورشید شعور

эй сарои пардаи ту тарҷумаи арши илоҳ

ای سراپرده تو ترجمه عرش اله

Сҷд [ ҳ ] парвоз кунад сӯии ҳаримати зи ҷбоаҳ

سجد[ه] پرواز کند سوی حریمت ز جباه

Шоҳидони ҳарами қудс ба завқи афват

شاهدان حرم قدس به ذوق عفوت

Рухи тавфиқи бёроинд аз холи гуноҳ

رخ توفیق بیارایند از خال گناه

Зеби рухсораи хуршед шафоат гардад

زیب رخساره خورشید شفاعت گردد

Ҳар ки чун зулф ба аҳди ту буд номаи сиёҳ

هرکه چون زلف به عهد تو بود نامه سیاه

Адаб ар рухсати назораи ин тавр диҳад

ادب ار رخصت نظاره این طور دهد

Дидаи пеш аз нигаҳаш бӯса занад бар даргоҳ

دیده پیش از نگهش بوسه زند بر درگاه

Чашм чун бозкнӣ то ба ҳаримаши сад ҷой

چشم چون بازکنی تا به حریمش صد جای

Доман аз дида ҷбрил кашад нури нигоҳ

دامن از دیده جبریل کشد نور نگاه

Вар аз йен дар ҳавасами ҷониби фирдавси барад

ور از‌ین در هوسم جانب فردوس برد

Ҳам зи пеши мижа назора бигардонад роҳ

هم ز پیش مژه نظاره بگرداند راه

Гуфтам аз баҳри санои ту гуҳар ҷӯй шавам

گفتم از بحر ثنای تو گهر جوی شوم

Дар бару дӯши хиради сӯхти зи бими ту шиноа

در بر و دوش خرد سوخت ز بیم تو شناه

Срўрои табъи фасеҳӣ чу кунад наъти ту соз

سرورا طبع فصیحی چو کند نعت تو ساز

Хома аз шарми санои ту даройад ба гудоз

خامه از شرم ثنای تو درآید به گداز

Адаб аз бими ту дар лаҷаи хӯн ғӯта занад

ادب از بیم تو در لجه خون غوطه زند

Чун ба мадҳати лаб ҷбрил шавад ваҳии тароз

چون به مدحت لب جبریل شود وحی طراز

Кангари мадҳи ту аз бас ки баландаст шавад

کنگر مدح تو از بس که بلندست شود

Дар фазояши пари андешаи тиҳӣ аз парвоз

در فضایش پر اندیشه تهی از پرواز

Бас ки печад ба худ аз ҳайрати кӯтаҳи дастӣ

بس که پیچد به خود از حیرت کوته‌دستی

Ғайрати зулфи бтонсти каманди эъҷоз

غیرت زلف بتانست کمند اعجاز

Ман куҷои ҳавсилаи наъти тарозии зи куҷо

من کجا حوصله نعت طرازی ز کجا

эй таби аҷз ба як шуълаи забонами бгдоз

ای تب عجز به یک شعله زبانم بگداز

Муъҷизаи табъ касе манқибататро шояд

معجزه طبع کسی منقبتت را شاید

Каш буд ҳар нқти обистани сад гулшани роз

کش بود هر نقط آبستن صد گلشن راز

Ғам барои хасам аз шуълаи кафан май дузад

غم برای خسم از شعله کفن می‌دوزد

Ки магар давр кунад чархам аз йени гулшани боз

که مگر دور کند چرخم از‌ین گلشن‌ باز