эй дида аз фурӯғи ҷамоли ту лолаи зор

ای دیده از فروغ جمال تو لاله‌زار

Андеша аз тасаввури ҳасани ту навбаҳор

اندیشه از تصور حسن تو نوبهار

Қавмӣ ки мункиранд вуҷӯди биҳишт ро

قومی که منکرند وجود بهشت را

Бенанд агар ҷамол ту гаранд шармсор

بینند اگر جمال تو گرند شرمسار

Теғӣ кашида ғамзаи шӯхат ки қудсён

تیغی کشیده غمزه شوخت که قدسیان

Хонанд сарнавишти худ андари ваии ошкор

خوانند سرنوشت خود اندر وی آشکار

Маъмур гашта бас ки ба аҳди ту малики ишқ

معمور گشته بس که به عهد تو ملک عشق

Сад корвони ғуссаи зи як дил кунанд бор

صد کاروان غصه ز یک دل کنند بار

Бодои ҳалоли домани васлат бар онкӣ ӯ

بادا حلال دامن وصلت بر آنکه او

Бандади нахусти даст ба хӯни ҷигар нигор

بندد نخست دست به خون جگر نگار

Ҳар кӯ ба сӯии ишқ ту оварад рӯи нахуст

هر کو به سوی عشق تو آورد رو نخست

Бинишонад маргро ба сари кӯии интизор

بنشاند مرگ را به سر کوی انتظار

Дар даври ту чу лола ба хӯн ҷигар кунанд

در دور تو چو لاله به خون جگر کنند

Ҳар кӯ нўолаҳ хоҳад аз хон рӯзгор

هر کو نواله خواهد از خوان روزگار

Орост ишқи наргиси масти ту ҳар тараф

آراست عشق نرگس مست تو هر طرف

Базмӣ ки нест соғар [ ва ] паймонаи ҳӯшёр

بزمی که نیست ساغر‌ [و] پیمانه هوشیار

Киштии дарин муҳӣт ки номаш муҳаббат аст

کشتی درین محیط که نامش محبت است

Пуед зи мавҷи хези табоҳии раҳи канор

پوید ز موج خیز تباهی ره کنار

эй шамъи оризи ту гули бӯстони ҳасан

ای شمع عارض تو گل بوستان حسن

Ваии лаъли ҷонФзои ту рӯҳи равони ҳасан

وی لعل جانفزای تو روح روان حسن

Бо оризи ту ҳасани ҳамеи аҳд тоза кард

با عارض تو حسن همی عهد تازه کرد

Чун тозаи гашт аз хати сабзи ту ҷони ҳасан

چون تازه گشت از خط سبز تو جان حسن

Чун ҳеҷ эътимод бар он аҳдҳо надошт

چون هیچ اعتماد بر آن عهدها نداشت

Хаттии барин мақула гирифт аз забон [ ҳасан ]

خطی برین مقوله گرفت از زبان [حسن]

Дар орзӯӣ дидан рӯй ту хок шуд

در آرزوی دیدن روی تو خاک شد

Чандини сари ниёз бар ин остони ҳасан

چندین سر نیاز بر این آستان حسن

Дай мешудӣу ақли ҳаме дар шигифт буд

دی می‌شدی و عقل همی در شگفت بود

Каз хоки офариди худои ин ҷаҳони ҳасан

کز خاک آفرید خدا این جهان حسن

намегуфт агар ғалат накунам офаридагор

می‌گفت اگر غلط نکنم آفریدگار

Ҳам худ ба ҷилва омад дар бӯстони ҳасан

هم خود به جلوه آمد در بوستان حسن

Баҳри ту буд варна дарин чори сӯии табъ

بهر تو بود ورنه درین چار سوی طبع

Кӣ мегушӯд бори сафо дар дукони ҳасан

کی می‌گشود بار صفا در دکان حسن

То ҳасан бӯса дода рикоби ҷаноби ту

تا حسن بوسه داده رکاب جناب تو

Рӯҳи алқудс пиёда равад дар Аннани ҳасан

روح القدس پیاده رود در عنان حسن

Толеъ нагашта ва нашавад зин сипас яқин

طالع نگشته و نشود زین سپس یقین

Фархундаи кавкабӣ чу ту аз осмони ҳасан

فرخنده کوکبی چو تو از آسمان حسن

эй ғамзаи ту ғорати имони шайху шоб

ای غمزه تو غارت ایمان شیخ و شاب

Ваии хӯшаи чини хирмани ҳасани ту офтоб

وی خوشه‌چین خرمن حسن تو آفتاب

Чашмӣ ба хоби марг фароҳам наёяд ар

چشمی به خواب مرگ فراهم نیاید ار

Аз офтоби талъати худ афкании ниқоб

از آفتاب طلعت خود افکنی نقاب

Ман маҳв дар назора валек аз ҳуҷуми шавқ

من محو در نظاره ولیک از هجوم شوق

Дил дар барам чу шуълаи сарои пои изтироб

دل در برم چو شعله سرا‌پای اضطراب

Ҳасанат чаҳ фитна Эйаст ки дар рӯзгор ӯ

حسنت چه فتنه‌ای است که در روزگار او

Бастанд бар ҳавоси раҳи корвони хоб

بستند بر حواس ره کاروان خواب

Ишқат чаҳ каъбае сет ки саққоӣ ӯ диҳад

عشقت چه کعبه‌ای‌ست که سقای او دهد

Лаби ташнагони бодияро хӯн ба ҷои об

لب تشنگان بادیه را خون به جای آب

Бе ту зи сӯзи синаи зи сайли сиришки ман

بی تو ز سوز سینه ز سیل سرشک من

Гардад сароби дарё дарё шавад сароб

گردد سراب دریا دریا شود سراب

Раҳмии вагарнаи шиква бар Хизр май барам

رحمی وگرنه شکوه بر خضر می‌برم

эй аўФкндаҳи ғошия бар дӯши офтоб

ای اوفکنده غاشیه بر دوش آفتاب

Корўоҳи қудсёни бпрстнд аз шараф

کارواح قدسیان بپرستند از شرف

Гар бар фалаки рӯми зи дуоҳои мустаҷоб

گر بر فلک روم ز دعاهای مستجاب

эй камтарини пояи қадари ту ломакон

ای کمترین پایه قدر تو لامکان

Бар боми чархи ҷоҳи ҷаноби ту тавъамон

بر بام چرخ جاه جناب تو توأمان

Дар боргоҳи ҷоҳи ту ҳоҷиб ҳаме кулем

در بارگاه جاه تو حاجب همی کلیم

Дар корвони қадари ту ҷбрили сорибон

در کاروان قدر تو جبریل ساربان

Ҷоҳ ту олимӣаст ки чун бахти андрў

جاه تو عالمیست که چون بخت اندرو

Таъйин намекунад ҷиҳатии ақли хурдаи дон

تعیین نمی‌کند جهتی عقل خرده‌دان

Абъод агар паноҳи бад-ӣн олам оваранд

ابعاد اگر پناه بدین عالم آورند

Бурҳон слмӣ нарасад бар фарозашон

برهان سلمی نرسد بر فرازشان

Шояд агар зи партави рояти броўФтд

شاید اگر ز پرتو رایت براوفتد

Чун номи душманати зи ҷаҳони расми имтиҳон

چون نام دشمنت ز جهان رسم امتحان

Ҳар кас ки шамъи нутқи зи мадҳи ту бар фурухт

هر کس که شمع نطق ز مدح تو بر فروخت

Гардад чу лавҳи нотиқааш сафҳаи забон

گردد چو لوح ناطقه‌اش صفحه زبان

зи он боргоҳи ҷоҳи туро бар замин заданд

ز آن بارگاه جاه ترا بر زمین زدند

эй поймоли қадари ту ҳам кун ва ҳам макон

ای پایمال قدر تو هم کون و هم مکان

Каз шавқи тўФи каъбаи кӯии ту як нафас

کز شوق طوف کعبه کوی تو یک نفس

То ҳашари нгслди зи ҳам адвори осмон

تا حشر نگسلد ز هم ادوار آسمان

Варна каминаи ходими ин остона ро

ورنه کمینه خادم این آستانه را

Бе шбҳтии макони табиисти ломакон

بی‌شبهتی مکان طبیعیست لامکان

эй равзаи ?ути гулӣ ки буд хор ӯ биҳишт

ای روضه‌ات گلی که بود خار او بهشت

Фархундаи гулшанӣ дару девор ӯ биҳишт

فرخنده گلشنی در و دیوار او بهشت

Тавраст остонату дарбон ӯ кулем

طورست آستانت و دربان او کلیم

Дорушшифост Кувайту бемор ӯ биҳишт

دارالشفاست کویت و بیمار او بهشت

Хулдаст пеши хотири маҳҷӯр ӯ ҷҳим

خلدست پیش خاطر مهجور او جحیم

Хораст зери пои талабкор ӯ биҳишт

خارست زیر پای طلبکار او بهشت

Он кас ки рӯй сидқ нисоед бад-ӣни ҷаноб

آن کس که روی صدق نساید بدین جناب

Муштоқ ӯст дӯзаху безор ӯ биҳишт

مشتاق اوست دوزخ و بیزار او بهشت

Ва он кас ки ёфт мартабаи хизматаш буд

و آن کس که یافت مرتبه خدمتش بود

Дидаи зи файзи нузҳати дидор ӯ биҳишт

دیده ز فیض نزهت دیدار او بهشت

Гар фии алмисли сумуми дарин равза бугзарад

گر فی‌المثل سموم درین روضه بگذرد

Бандади шамеми файзаш дар бор ӯ биҳишт

بندد شمیم فیضش در بار او بهشت

Худоами ин ҳарим ки бодо ба комашон

خدام این حریم که بادا به کامشان

Гетӣ ки шуд з рӯй тафохури ғуломашон

گیتی که شد ز روی تفاخر غلامشان

Чун ҳомилони арши дарин равза саф зада

چون حاملان عرش درین روضه صف‌زده

ё раб кунад сипеҳри суҷуди кадомашон

یا‌رب کند سپهر سجود کدامشان

Сайди афканон беша қурбанд дар азал

صید افکنان بیشه قربند در ازل

Шаҳбоз « лии маъаи аллоҳ » шуд сайди домашон

شهباز «لی مع الله» شد صید دامشان

Хонд ҳамеи замона ва бар хештани дамад

خواند همی زمانه و بر خویشتن دمد

Гунҷад агар ба ҳавсилаи нутқи номашон

گنجد اگر به حوصله نطق نامشان

Тақво бидон масоба ки шӯйанд ҳар шабӣ

تقوی بدان مثابه که شویند هر شبی

Хӯни шафақ ба саъии зи домони шомашон

خون شفق به سعی ز دامان شامشان

Аз дидаи қатраи қатра ба домонаши афканд

از دیده قطره‌قطره به دامانش افکند

Гар дар дил андар ояд ёди хиромашон

گر در دل اندر آید یاد خرامشان

Ҳифозаши он гуруҳ ки аз бас гирифт зеб

حفاظش آن گروه که از بس گرفت زیب

Қуръони зи ҳасани шуъбау лутфу мақомашон

قرآن ز حسن شعبه و لطف و مقامشان

Рӯҳи алқудс ба тӯҳфаи баради сӯии осмон

روح‌القدس به تحفه برد سوی آسمان

Гар башнавад зи мантиқи мӯъҷизи низомашон

گر بشنود ز منطق معجز نظامشان

Шоҳои замонаи хоки ситами рехт бар серум

شاها زمانه خاک ستم ریخت بر سرم

Вази бодаи нишот тиҳӣ кард соғарам

وز باده نشاط تهی کرد ساغرم

Аз ҳар чаҳ ҷузи мусӣбату андӯҳи муфлисам

از هر چه جز مصیبت و اندوه مفلسم

Ваз ҳар чаҳ ҷузи фароғату ъушрати тавонгарам

وز هر چه جز فراغت و عشرت توانگرم

Дарҳои хулдро чу бабанданд муъминам

درهای خلد را چو ببندند مومنم

Боби ҷҳимро чу гушойанд кофарам

باب جحیم را چو گشایند کافرم

Теғи тараби ҷаҳон змн омӯхтааст ва ман

تیغ طرب جهان زمن آموخته است و من

Дар хону мони хеши ҷҳонсўзи ахгарам

در خان و مان خویش جهانسوز اخگرم

Онҷо ки бор дард гушойанд манзилам

آنجا که بار درد گشایند منزلم

Вонҷо ки авд ғусса бисӯзанд миҷмарам

وآنجا که عود غصه بسوزند مجمرم

Дар ҳалқа ситам задагон шамъи маҷлисам

در حلقه ستم‌زدگان شمع مجلسم

Дар базми аҳли ъушрат чун ҳалқа бар дирам

در بزم اهل عشرت چون حلقه بر درم

Чандам дил ситам зада дар хоку хӯни тпд

چندم دل ستم‌زده در خاک و خون طپد

Ин хӯни гирифтаи кош бурун уфтад аз барам

این خون گرفته کاش برون افتد از برم

Хӯнам намонад дар дил ва оҳем дар ҷигар

خونم نماند در دل و آهیم در جگر

Даврон ҳануз то чаҳ навиштааст бар серум

دوران هنوز تا چه نوشته است بر سرم

Он ба ки чун фасеҳӣ то умр бошудам

آن به که چون فصیحی تا عمر باشدم

Бошад млозу млҷои ман хоки ин дирам

باشد ملاذ و ملجا من خاک این درم

Неи не ки гар шавад тан фарсӯдаам ғубор

نی‌نی که گر شود تن فرسوده‌ام غبار

Зини хоки остони набарди боди сарсарам

زین خاک آستان نبرد باد صرصرم