Илоҳии файзи машраби даҳ ки дилгирами зи мазҳаб ҳо
الهی فیضِ مشرب ده که دلگیرم ز مذهبها
намедонам чаҳ мехонанд ин Тифлон ба мактаб ҳо
نمیدانم چه میخوانند این طفلان به مکتبها
Машаққатҳои роҳ омад барои роҳати манзил
مشقّتهای راه آمد برای راحت منزل
Агар мақсади туе пас мухталиф аз чист мазҳабҳо !
اگر مقصد تویی پس مختلف از چیست مذهبها!
Сароб аз даврии дарё ба мардум об ме монад
سراب از دوری دریا به مردم آب میماند
Ту эй хуршед рух бинмо ки гум гирданд кавкаб ҳо
تو ای خورشید رخ بنما که گم گردند کوکبها
Фақиҳонро намедонам , ҳакямон ҳарза ме гӯйанд
فقیهان را نمیدانم، حکیمان هرزه میگویند
Биёу пардаи як сӯ кун ки гардад кашфи матлаб ҳо
بیا و پرده یک سو کن که گردد کشف مطلبها
Тугар мақсад набошӣ илмҳоро , ҳайф аз дониш
تو گر مقصد نباشی علمها را، حیف از دانش
Тугар матлаб набошӣ ҳарфҳоро , вой бар лаб ҳо
تو گر مطلب نباشی حرفها را، وای بر لبها
Ҳамон носуфтаи беҳтари гавҳари дарёии ҳайронӣ
همان ناسفته بهتر گوهر دریای حیرانی
Биё то башиканем эй ҳӯшмандони ҷумлаи мсқб ҳо
بیا تا بشکنیم ای هوشمندان جمله مثقبها
зи тадбири хирад корӣ наёяд , дард май бояд
ز تدبیر خرد کاری نیاید، درد میباید
Чароғии ҳамчуи доғи дил наме сӯзади дарин шаб ҳо
چراغی همچو داغ دل نمیسوزد درین شبها
Чун ман аз дониши озодам , чаҳ ишроқӣ чаҳ ?машае
چون من از دانش آزادم، چه اشراقی چه مشّایی
Чу ман девонаи афтодам , чаҳ мазҳабҳо чаҳ машраб ҳо
چو من دیوانه افتادم، چه مذهبها چه مشربها
Маро ҳар узв дар ҳиҷрон ӯ сӯз дигар дорад
مرا هر عضو در هجران او سوز دگر دارد
Наме созанд бо дармони каси фарёди азин табҳо !
نمیسازند با درمانِ کس فریاد ازین تبها!
Ба ном ӯ парӣ доранд дар доми нафаси мардум
به نام او پری دارند در دام نفس مردم
Ба ёд ӯ ҳумо дар ошён доранд қолаб ҳо
به یاد او هما در آشیان دارند قالبها
Ба доман май баради файёзи асари имшаби зи болинам
به دامن میبرد فیّاض اثر امشب ز بالینم
намедонам ба талқин ки дорад вирд ёрб ҳо
نمیدانم به تلقین که دارد وردِ یاربها