Мӯсо агар надорад тоби нигоҳи дӯст

درمانده دل به کار من و من به کار دوست

Густохи гӯи Марв ба сӯии ҷилваи гоҳи дӯст

دل شرمسار من شد و من شرمسار دوست

Бо хӯни сад шаҳид ба мизон баробараст

در گریه اختیار ندارم که داده است

Хӯнӣ ки сарф обила гардад ба роҳи дӯст

عشقم زمام دل به کف اختیار دوست

Нози сипедаи дам чаҳ кашам , чун баромадаст

من بیقرار لطفم و دل بیقرار ناز

Хуршеди ман зи машриқи зулфи сиёҳи дӯст

تا در هلاک ما به چه باشد قرار دوست

Рӯзи ҷазо агар талаби хӯн худ кунам

تا نگذری ز خویش نیابی نسیم وصل

Олам буд гувоҳи ман ва ман гувоҳи дӯст

برخیز از میان و نشین در کنار دوست

Файёзи ҷурм бе гунаҳии қотил ту шуд

فیّاض هستی تو گرانی ز حد فزود

Рӯзи ҷазо басаст ҳамин узрхоҳи дӯст

شرمی که بیش ازین نتوان بود بار دوست