Ҷузи зулфи ту моро сари савдоӣ дигар нест

دوش بی او شمع بزم ما ز حد افزون گریست

Сари риштаи мо аз сари зулфи ту ба дар нест

تا سحرگه جام خون خورد و صراحی خون گریست

Аз ҷунбиши абрӯии ту хуршеди ҳаросад

دی گذشت از سینه تیر ناز و امشب چشمِ زخم

Ҷое ки ту шамшери кашии ҷой сипар нест

تا سحر در آرزوی تیر دیگر خون گریست

Аз рӯй батон оинаро нақш нишаста сет

سر نزد یک دانه از کشت امید من ز خاک

Ин ёрии иқбол буд кор ҳунар нест

گرچه چشمم سال‌ها بر کوه و بر هامون گریست

Чизе ки ғубор аз дил пурдард рибоед

دی ز قحط خون لب تیغش ز زخمم تر نشد

Дар хиттаи тақдир ба ҷузи гирд сафар нест

چشم من دریای خون امشب ندانم چون گریست!

Файёз агар оҳи ту оташи зан гетӣ аст

گر به قدر حال خود فیّاض باید گریه کرد

Дар хирмани афлок чаро дӯд асар нест ?

تا قیامت می‌توان بر طالع وارون گریست