Чун ниёзи моу ноз ӯ ба ҳам дарме гирифт

گلستان از خنده‌اش طرح گل خندان گرفت

Сӯхтан мо аз сар ва ӯ гармӣ аз сар ме гирифт

نوبهار از جلوه‌اش سامان صد بستان گرفت

Мо ва ӯ дар маҷлисии рухсора гулгун доштем

شعله‌ای هر جا که در بزم محبَّت شد بلند

КоФтоб аз ҳасрати онҷои чеҳра дар зар ме гирифт

سوخت ما را دل اگر پروانه را دامان گرفت

Бо итоб ӯ ниёзи гарми мо тобӣ надошт

هستی عاشق حجابی بود پیش راه وصل

Мо азин месӯхтем ӯгар змо дарме гирифт

دست تا برداشت از خود دامن جانان گرفت

Чун зи шарми савти булбул дар чаман барме фурухт

عشق در اول شراری بود از دامان حسن

Ғунча аз рашки рух ӯ тоб ахгар ме гирифт

گشت آخر شعله‌ای در کفر و در ایمان گرفت

Аз насимии ин замон чун ғунча май ғлтд ба хӯн

نیست در دارالشّفای عشق غیر از ما طبیب

Дил ки ҳар дами бӯсаҳо аз нӯк нашутур ме гирифт

هر که آمد، از دل پردرد ما درمان گرفت

То куҷо дар ҷилва будӣ шаб ки ҳар дам то ба субҳ

حسن کین از ناتوان بیش از توانا می‌کشد

Ҳасрати қади турои хамёза дар бар ме гирифт

دل ز خسرو برد و از فرهاد مسکین جان گرفت

Оби софи ҷадвали шамшер ӯ кам хӯрда ем

دل به تنگ آمد ز غم فیّاض تا کی ضبط خویش

Дили дами обии гуҳӣ аз ҷӯй ханҷар ме гирифт

آستین بر چشم گریان بیش ازین نتوان گرفت