Ишқи зоҳир наметавонам кард

نماز شام چنان نشئة میش گل کرد

Кашфи ин сар наметавонам кард

که آفتاب ز بدمستیش تنزل کرد

Чаҳ диҳӣ тавбаам дигар зоҳид

نسیم زلف تو زد بر دماغ او هر گاه

Ман ки охир наметавонам кард

صبا به عهد تو میل شمیم سنبل کرد

Мардум аз ҳайрату туро дар ишқ

مگر به باغ تو بودی که امشب از بلبل

Мутаҳайир наметавонам кард

گل دریده دهن صد سخن تحمل کرد؟

Чаҳ кунам то ту фаҳм ишқ кунӣ

سری ز سرّ دهانش برون نبرد آخر

Саҳари соҳир наметавонам кард

دلم چو غنچه درین نکته بس تأمّل کرد

Чаҳ кунам ошиқӣ агар накунам

فریب زلف نخوردی ولی ببین فیّاض

Чун ту кофар наметавонам кард

که چون شکار تو آخر کمند کاکل کرد!