Ба нозу ғамзаи худ омухтами ҷононаи худ ро

به ناز و غمزه خود آموختم جانانهٔ خود را

Ба доман тез кардам оташи парвонаи худ ро

به دامن تیز کردم آتش پروانهٔ خود را

На ҷурми чашмасорон буд ва на тақсирӣ аз борон

نه جرم چشمه‌ساران بود و نه تقصیری از باران

Ки ман дониста дар оташ фикандам донаи худ ро

که من دانسته در آتش فکندم دانهٔ خود را

На чокӣ дар дил ва на рахнае дар сина , кӯи силӣ ?

نه چاکی در دل و نه رخنه‌ای در سینه، کو سیلی؟

Ки натавон дид азин вайронатар вайронаи худ ро

که نتوان دید ازین ویرانه‌تر ویرانهٔ خود را

Чаҳ қимати дайну имонро ки дар пои ту афшонам

چه قیمت دین و ایمان را که در پای تو افشانم

Ба диндорон бҳл кун ҷилваи мастонаи худ ро

به دینداران بحل کن جلوهٔ مستانهٔ خود را

Чароғи хилватами як шаби нгрдидӣ ва май тарсам

چراغ خلوتم یک شب نگردیدی و می‌ترسم

зи шамъи ғайр бояд кард равшани хонаи худ ро

ز شمع غیر باید کرد روشن خانهٔ خود را

Наме оради мизоҷи ишваи тоби гармии ғайрат

نمی‌آرد مزاج عشوه تاب گرمی غیرت

Макун таклифи базми дигарон парвонаи худ ро

مکن تکلیف بزم دیگران پروانهٔ خود را

На тадбир алоҷаш мекунӣ на фикри занҷираш

نه تدبیر علاجش می‌کنی نه فکر زنجیرش

Дигар хуши сар ба саҳро додае девонаи худ ро

دگر خوش سر به صحرا داده‌ای دیوانهٔ خود را

Ба олам нест бади мастӣ ки сархуш нест аз хӯнам

به عالم نیست بد مستی که سرخوش نیست از خونم

Биёи як дами дарин май зани ту ҳам паймонаи худ ро

بیا یک دم درین می زن تو هم‌پیمانهٔ خود را

Маломат мешуд файёзи ёронро , ҳамон беҳтар

ملامت می‌شد فیّاض یاران را، همان بهتر

Ки худ гӯйӣ ва ҳам худ бишинавӣ афсонаи худ ро

که خود گویی و هم خود بشنوی افسانهٔ خود را