Асирони парда аз ҳоли дили худ бар наме гиранд

بیدلان دور از لبش چون جام گلگون می‌خورند

Чу таб дар пӯст месӯзанд лекин дар наме гиранд

چون به یاد آرند آن لب ساغر خون می‌خورند

Бирав паймона дар хӯни зан ки софии машрабони ишқ

راضی از فرهاد شیرینش به جوی شیر بود

Наме то дар ҷигари боқӣ буд соғар наме гиранд

وای کاین شیرین لبان در عهد ما خون می‌خورند

Фалак бар биқророни об мебандад наме донад

دودمان عشق از هم کم فراموشی کنند

Ки ин лаби ташнагони коми худ аз кавсар наме гиранд

بیدلان تا حشر خون بر یاد مجنون می‌خورند

Ба гӯши айши зан аз достони умри ҳарфӣ чанд

حیف واقف نیستی کاشفتگان شوق دوست

Ки ин афсонаро бор дигар аз сар наме гиранд

ساغر لبریز زهر غصّه را چون می‌خورند

Нигаҳи дори обрӯии хеш ва аз ҳар фитнаи эмини шӯ

با تو فیّاض ار حریفان دم زنند از جام فکر

Кигар олам шавад хушк , об аз гавҳар наме гиранд

عرض معنی می‌برند و خون مضمون می‌خورند