Ақли гӯи камтари назар бар ҳасан тадбирам кунад

دل مست خواب غفلت و، کس نیست بیدارش کند

Ман аз он вайрони терми кондишаҳ таъмирам кунад

نیشی سیه مارِ اجل ترسم که در کارش کند

Ман ки аз мавҷи нафаси бол ва парӣ дорам ба дом

راهی است ناهموار و من با پای چوبی گام زن

Шарми бодамгар фиреби дев тасхирам кунад

سیل سرشک کوهکن خواهم که هموارش کند

Ман ки умрии ташнаи лаби ташна мардон бӯда ам

فرهاد مسکین را به جان باری است کوه بیکران

Хизр мехоҳад ба оби зиндагӣ сайрам кунад

هم تیشه زین بار گران شاید سبکبارش کند

Ман ки чун хоби аҷал ҳаргиз намеоем бхўиш

ای سینه تا کی روز و شب سوزی نفس در تاب و تب

Шӯри растохез май бояд ки таъбирам кунад

این دل که او دارد عجب کاین ناله‌ها کارش کند

Маънии печида дар мисра хомӯшем

قاصد پیامی زان دهن هرگز نیارد سوی من

Бе забонии ҳамчуи ман бояд ки тақрирам кунад

از بس که آن شیرین دهن مدهوش گفتارش کند

Як сари тир аз сари мижгон ӯ даврӣ кунам

چشم تو در خوابست خوش از ناز و ترسم گِرد رخ

Он қадар андоз шояд бута тирам кунад

آواز پای مور خط از خواب بیدارش کند

Сар ба саҳро дод савдои сари зулфаши маро

فیّاض اگر گیرد ز کس درسی به غیر از درس عشق

намекунам девонагии чандон ки занҷирам кунад

ناخوانده از یادش رود هر چند تکرارش کند