Дили назар чун бар рухи он бетараҳҳум ме кунад
شد بهار و هر کسی جایی وطن خوش میکند
Ҳамчуи зулф ӯ зи ҳайрати дасту по гум ме кунад
عندلیب از گوشهها کنج چمن خوش میکند
Ҳарзаи чашмиҳои чашмами доим аз дахл диласт
دودة آشفتگی را یک خلف جز من نماند
Соғари ин дарёи дилӣ аз паҳлавӣ хам ме кунад
سالها شد تیرهبختی دل به من خوش میکند
Завқи дард аз соғар май ёд мебояд гирифт
بینصیبی نیستم در هر فن از تعلیم عشق
Дили пар аз хӯнаст ва дар зоҳир табассум ме кунад
خاطر مشکل پسندش تا چه فن خوش میکند!
Афъии зулфи ту аз ҷодўўшӣ чун рӯзгор
از نسیمت لاله مرهم مینهد بر داغ خویش
Онкии ҷӯро дар кафи ағёр гандум ме кунад
گل ز بویت زخم خود را در چمن خوش میکند
Дар биёбони муҳаббати раҳнамое мушкил аст
تا بیفتد چشم مرهم بر رخش فیّاض ما
Хизри ӣнҷои гоми аввали хешро гум ме кунад
داغ خود را در درون پیرهن خوش میکند