Ғунчаро дил дар бар он лаъли сухангӯи бишиканад

موج اشکم ابر را آلوده دامن می‌کند

Шуъларо аз бими хеш , ранг бар рӯи бишиканад

شعلة آهم چراغ برق روشن می‌کند

Гар барафшонад ба таҳрики насимии турра ро

صحبت رنگین من مشکل که درگیرد به دوست

Як ҷаҳони дил дар шиканҷ ҳар сари мӯи бишиканад

من به دامن خون دل او گل به دامن می‌کند

Гар кунад дар серумаи зебии майли ҳамчашмӣ ба ӯ

ناله‌ام در سینه می‌پیچد به یاد روی دوست

Ишқ , майли серумаро дар чашми оҳӯи бишиканад

بلبل من در قفس هم سیر گلشن می‌کند

Ман гирифтам шиша на сангасту санг хора аст

فرق بسیارست ای یاران ز من تا کوهکن

Дил ки афтод аз хами он тоқи абрӯи бишиканад

آنچه دشمن کرد با او، دوست با من می‌کند

Чун қабо бигушоед он гули перҳан дар саҳни боғ

با تو در غیرت نمی‌گنجد وجود دیگری

Дар машоми булбулони тарсам ки гули бӯи бишиканад

رشک از آنم هر نفس با خویش دشمن می‌کند

Рӯзу шаб дар бистари ғам такяам бар бӯрёст

میرود از خویشتن از ضعف اگر گاهی به سهو

Бскаҳ чун неи устихонами зери паҳлуи бишиканад

غنچة امید من یاد شکفتن می‌کند

Ғарқи исёни он қадри гаштам ки дар бозори ҳашар

ذوق عزلت گر چنین بر می‌دهد فیّاض زود

Гар ба вазни оранди ҷурми ман тарозуи бишиканад

همّتم بر شهپر عنقا نشیمن می‌کند