Мастии зи гирди тафриқа покам наме кунад

دل نظر چون بر رخ آن بی‌ترحّم می‌کند

То ғунча хусб соя токам наме кунад

همچو زلف او ز حیرت دست و پا گم می‌کند

Аз нолаи гудохтаи сар то ба пои пурм

هرزه چشمی‌های چشمم دایم از دخل دلست

Марҳами алоҷи сина чокам наме кунад

ساغر این دریا دلی از پهلوی خم می‌کند

Аз ҳафт ҷӯши сабр вуҷӯдам сиришта анд

ذوق درد از ساغر می یاد می‌باید گرفت

Хуии замонаи арбада нокам наме кунад

دل پر از خونست و در ظاهر تبسّم می‌کند

Ҷуръати нигар ки шавкати хасмӣ чу осмон

افعی زلف تو از جادووشی چون روزگار

Дасти озмои тӯҳмат бокам наме кунад

آنکه جو را در کف اغیار گندم می‌کند

Дар ҳайратам ки толеъи ҳиндӯии ман чаро

در بیابان محبت رهنمایی مشکل است

Гӯши ошнои нағмаро кам наме кунад

خضر اینجا گام اول خویش را گم می‌کند

Алсмоси судаи суда алмос ме шавад

چون روم فیّاض در راهی که رهرو از خطر

Зон кишти осмонам ва хокам наме кунад

هر دم از آواز پای خود توهم می‌کند!