намехоҳам ки буии перҳан аз назд ёр ояд

بر شعله آن چنان که کسی تار مو نهد

Гирифтам дида равшан кард , берӯйиш чаҳ кор ояд !

پیچد چو زلف دست به رخسار او نهد

Гул рӯй батонро сабзаи хат дар ақаб бошад

ترسم درازدستی آن زلف خیره را

Балӣ дар гулистони ҳасан , гули пеш аз баҳор ояд

آخر مباد سلسله در پای او نهد!

зи буии нави баҳорами мурғи дил дар изтироб омад

آخر به کام خال شدی، صد هزار حیف

Ҷунунами бугсалади занҷирҳо чун гул ба бор ояд

با هندویی برای چه کس رو به رو نهد!

зи ҳиҷр май хазони чеҳраи мо ранг бар ранг аст

تبخاله می‌زند لب ساغر هزار جای

Баҳори нашъае кӯ то ба гулгашт хумор ояд

لب بر لب شراب گر آن تندخو نهد

зи хорӣ ме тавон иззат талаб шуд ғам махӯр файёз

کس تا ابد دگر سخن تازه نشنود

Ки ин беэътибориҳо ба кор эътибор ояд

فیّاض مهر اگر به لب گفتگو نهد