Он ғунча ки кас ҳеҷ надидаст даҳонаш

چمن گر نسخه خواهد می‌کند آن چهره تحریرش

Ҷузи тоб камар нест камарбанд майонаш

بهار ار گم شود زان خط توان برداشت تصویرش

Мо сарв надидем ки гули бори برارد

چرا حکم قضا نافذ نباشد در جگر کاوی

Аз чашмаи гул об хӯрд сарви рӯонаш

به بال ناوک مژگان خوبان می‌پرد تیرش

Нашикаста тилисми ғазабаши ғайри табассум

به دل کاوی چه شوخی‌هاست پیکان‌های نازش را

Нагушӯда ба ҷузи хандаи муаммои даҳонаш

که می‌گرید به حال زخم داران زخم زهگیرش

Сад нуктаи борӣктар аз мӯӣ барояд

نهان با من خیال کنج چشمش حرف‌ها دارد

Чун мӯ ба забони қалам аз васф майонаш

که بوی خون صد اندیشه می‌آید ز تقریرش

Ҳурмони абади қисмати мо гашти вагарна

خرابی‌های عشقم آن قدر سرمایه بخشیدست

Бӯсед табассуми даҳану хандаи лабонаш

که گر عالم شود ویران توانم کرد تعمیرش

Хӯни ду ҷаҳони рехтаи венаи турфа ки ҳаргиз

مزاج عشوه کام خویش می‌خواهد چه غم دارد

Дастӣ нагирифтаст сари роҳи анонаш

که خون کوهکن می‌جوشد از سرچشمة شیرش

Расвои нигаҳи мост ва гарна натавон ёфт

به غفلت خفتگان عزّت از خواری خطر دارند

Дар шаҳри нигоҳӣ ки набошад нигаронаш

فراموش ار شود خواب عدم مرگست تعبیرش

Бори ситами бӯса муҳаббат напазирад

به زندان خانة زلفش مگر روشن تواند شد

Бар чеҳраи нозӣ ки нигоҳаст гаронаш

به خورشید قیامت چشم روزن‌های زنجیرش

Аз касрати раҳи ҳайрат раҳрав шавад афзӯн

کباب مصرع صائب توان فیّاض گردیدن

Гум гашта зи баси пар шуда дар даҳри нишонаш

که از بوی کباب افتد به فکر زخم نخجیرش