Наме пӯшад чу хуршеди он парӣ аз ҳеҷ каси рӯ ро

نمی‌پوشد چو خورشید آن پری از هیچ کس رو را

Нигаҳ дорад худо аз фитнаҳои чашми бад ӯ ро

نگه دارد خدا از فتنه‌های چشم بد او را

Назар бар наргиси мастона ҷодўўшӣ дорам

نظر بر نرگس مستانه‌ی جادووشی دارم

Ки чашмаши серумаи дон ноз созад чашми оҳӯ ро

که چشمش سرمه‌دان ناز سازد چشم آهو را

Брўрўиши мусулмонро ба мусҳаф сӯхтан хонд

بر و رویش مسلمان را به مصحف سوختن خواند

Сари зулфаш ба оташ май намояди роҳи ҳиндӯ ро

سر زلفش به آتش می‌نماید راه هندو را

Ба хашму нози азуи як зарра рӯй дили нгрдонм

به خشم و ناز ازو یک ذرّه روی دل نگردانم

Бигардам гирди он вақте ки гирданд змни рӯ ро

بگردم گِرد آن وقتی که گرداند ز من رو را

Дили оташи мизоҷи ман ба ҳеҷ аз ҷӯш нанишинад

دل آتش مزاج من به هیچ از جوش ننشیند

Магари оби дами ханҷари нишонди оташ ӯ ро

مگر آب دم خنجر نشاند آتش او را

Ба зӯри ин уқда аз пеши дил ӯ барнамеи хезад

به زور این عقده از پیش دل او برنمی‌خیزد

Надонам кӯҳкан то чанд дорад ранҷаи бозу ро

ندانم کوهکن تا چند دارد رنجه بازو را

Ба роҳӣ боядам бо ҳамРаҳон бад мувофиқ шуд

به راهی بایدم، با همرهان بد موافق شد

Ки ангуштони по аз ҳам тиҳии созанди паҳлу ро

که انگشتان پا از هم تهی سازند پهلو را

Маро аз фазли саршорӣ ки дорам ин писанд омад

مرا از فضل سرشاری که دارم این پسند آمد

Ки дар базми адаби таҳ метавонам кард зону ро

که در بزم ادب تا می‌توانم کرد زانو را

Ба чавгон ки бозӣ мекунад гардуни болодаст !

به چوگانی که بازی می‌کند گردون بالادست؟

Ки як зарбати зи машриқ то ба мағриб май баради гўро

که یک ضربت ز مشرق تا به مغرب می‌برد گو را

Ба он раънои бути оташи табиат кас наме гуяд

به آن رعنا بت آتش‌طبیعت، کس نمی‌گوید

Ки аз чашм бидон пӯшида дорад рӯй некӯ ро

که از چشم بدان پوشیده دارد روی نیکو را

Агар дории ҳавои хизмати мардони раҳи файёз

اگر داری هوای خدمت مردان ره فیّاض

Ба оби ҳалам бояд рӯй шустани оташини ху ро

به آب حلم باید روی شستن آتشین خو را