Ман масти муҳаббатам чаҳ созам

خاک پای تو که در چشم تر انباشته بودم

Саршори маломатам чаҳ созам

سرمه‌ای بهر چنین روز نگه داشته بودم

Ҷо дар дил биғмон надорам

گفتم از من نکشی دامن خود روز جدایی

Ман сӯзи муҳаббатам чаҳ созам

شد غلط هر چه من از مهر تو پنداشته بودم

Пайваста ба коми дшмнонм

همچو آیینه مرا روز سیه در پی سر بود

Ман бодаи ъшртм чаҳ созам

دیده آن روز که بر روی تو بگماشته بودم

Дар машраби хеши хушгуворам

دفتر شرح پریشانی حال دل مهجور

Хунобаи ҳасратам чаҳ созам

نسخه‌ای بود که از زلف تو برداشته بودم

Роҳати сар суҳбатам надорад

در پس مرگ مگر سبز شود بر سر خاکم

Шоистаи меҳнатам чаҳ созам

تخم امّید که در مزرع دل کاشته بودم

Гӯйанд бабри зи меҳри атфол

شد فزون آتش عشق توام از درد جدایی

Ман Тифли табиатам чаҳ созам

داغ هرگز به سر داغ تو نگذاشته بودم

Файёз ба ъзлтм чаҳ хуоне

لشکر گریة خون در پی سر داشته فیّاض

Ман ошиқи суҳбатам чаҳ созам

علم آه که در سحن دل افراشته بودم