Турои хотир ба сӯии душман бдхўст медонам

ز داغ لاله چشم آمد به داغم

Ту бо ман душмании лекини турои ман дӯст медонам

ز بوی گل پریشان شد دماغم

намедонам гиреҳ бар риштаи корам ки зад аммо

گل امید از بالندگی‌ها

Калид чораам он гӯша абрӯаст ме донам

نگنجد تنگ در آغوش باغم

На аз соқии насиби ман ҳамин паймона хӯнаст

چه خصمی بود بادردم دوا را

Дили паймонаи ҳам пурхӯни з даст ӯст ме донам

که مرهم شد سَبَل در چشم داغم

Аҷаб дорам агар омезишӣ бо ӯ тавонам кард

درین گمگشتگی ترسم که گیرند

Ки нозаши зудранҷу ғамзааш бдхўст ме донам

ز آواز پر عنقا سراغم

намедонам дили гмгштаҳро охир чаҳ пеш омад

شبم پروانه بلبل بود در بزم

Вале дар ҳалқаи он турра ҷодӯаст ме донам

که کرد این روغن گل در چراغم؟

намеуфтад ба ман ташрифи шодӣ эй рафиқи ман

تو دیر آیی و ترسم بادة عمر

Агар то по науфтад то сар зонуаст , ме донам

نمی‌باقی نماند در ایاغم

Магӯ файёз аз зоҳид ки бо ман дар наме гирад

چه منت از هما فیّاض کز بخت

Ту ӯро мағз ва ман ӯро саросар пӯст ме донам

به سر بس سایبان پرِّ زاغم