наме тавонам эй фалакгар даст бар таркиши занам

ز دانش مرا بس، که نام تو دانم

Аз хаданги нолае дар хирманати оташи занам

سوادم همین بس که نام تو خوانم

Ёд ӯ дар ҳиҷри гули мириздм бе хори рашк

چرا نالم از ضعف، آن قوّتم بس

Бодаи дардомез буд акнӯн ман бе ғаши занам

که آهی به عمری به پایان رسانم

Май ҷҳмгар чун сапанд аз оташи худ давр нест

جز آه شرربار حسرت ثمر کو!

Микшми майдон ки худро хуб бар оташи занам

نهالی که در عرصة دل نشانم

Дили мушаббаки гашт ва норозӣ аст мехоҳам ки боз

مراد دو عالم اگر در کف آید

Як шабихун дигар бар новаки таркиши занам

کف خاک نبود که بر سر فشانم

Кор бар ман танг дорад суҳбати зоҳид , куҷост

به آن بی‌نشان کوی کس ره نبردست

Вусъати машраб ки май бо соқии маҳваши занам

عبث قاصد اشک را می‌دوانم

Оташи афсурда Эй дорад чироғони муҷоз

به گَرد سواران نخواهم رسیدن

Кӯи ҳақиқат то бағал бар шуълаи саркаши занам

درین دشت گلگون چه بر می‌جهانم

ё самад дорад ба лаби файёз ва дар дил ё санам

چه پرسی ز من حال فیّاض بیدل

Оташӣ хоҳам дарин габри мусулмон вааш занам

تو دادی به صحرا سرش، من چه دانم؟