Кӣ буд дили з май васли ту саршор кунам

می‌توانم ای فلک گر دست بر ترکش زنم

Ғуссаро хӯн кунам ва дар дил ағёр кунам

از خدنگ ناله‌ای در خرمنت آتش زنم

Тифл мактаб шаваму пеши адиби нигаҳат

یاد او در هجر گل میریزدم بی خارِ رشک

Сабақи шикваи ҳиҷрони ту такрор кунам

باده دُردآمیز بود اکنون من بی‌غش زنم

Таҳи бутаи гиря хӯн гашта ки дар дил гар ҳаст

می‌جهم گر چون سپند از آتش خود دور نیست

Гиря бигушоед ва ман пеши ту изҳор кунам

میکشم میدان که خود را خوب بر آتش زنم

Пой то сари ҳама аз шавқи тамошои рахт

دل مشبک گشت و ناراضی است می‌خواهم که باز

Нигаҳии гирдаму дарюза дидор кунам

یک شبیخون دگر بر ناوک ترکش زنم

Соғари ҳавсила каз бода бедод тиҳӣаст

کار بر من تنگ دارد صحبت زاهد، کجاست

Бозаш аз талх май нози ту саршор кунам

وسعت مشرب که می با ساقی مهوش زنم

Ту наҳй лаб ба лаби ханда ва ман аз сари шавқ

آتش افسرده‌ای دارد چراغان مجاز

Гиряро бар рухи шодии мижа Афшор кунам

کو حقیقت تا بغل بر شعلة سرکش زنم

Хандаро то ба лаби лаъли ту байнами густох

یا صمد دارد به لب فیّاض و در دل یا صنم

Сад ҳавасро гиреҳи хотир аФгор кунам

آتشی خواهم درین گبر مسلمان وش زنم