зи абри дида дару даштро пар об кунам

چه افتم که خود آفت‌فزای خویشتنم

зи ршҳаҳи мижаи хӯн дар дил саҳоб кунам

همه بلای من و من بلای خویشتنم

Чунин ки сари басарами ҷӯши гиря , наздикаст

به باغ دهر ز بیم گزند هر ناکس

Ки Зуҳраи фалак аз бими сайл об кунам

همیشه دشمن نشو و نمای خویشتنم

Мисли шудаст ба бдимнии осмони куҳан

اگرچه خاک رهم جمله بر سر خویشم

Ҳамон бааст ки ин хонаро хароб кунам

وگرچه خارم لیکن به پای خویشتنم

Ҳароми бод ба ман лиззати шаҳодати ишқ

مرا نه شکوه ز دشمن نه رنجشی از دوست

Агар ба зери дами теғат изтироб кунам

که پایمال جفا از وفای خویشتنم

Наҳашт як мижаи сайлоб гиряам файёз

هزار مرحله طی گرچه شد رهم فیّاض

Ки як шаби ин мижаро ошноӣ хоб кунам

ولی ز دوری منزل به جای خویشتنم