Назарбози сафи мижгонаш бо ханҷар кунад бозӣ

دوش کردی پرسش گرمی که جانم سوختی

Тамошоеи теғи абрӯяш бо сар кунад бозӣ

آشکارا لطف کردی و نهانم سوختی

Намоёнаст холи сабз дар чини сари зулфаш

موج تبخال از دلم تا ساحل لب می‌رسد

Басони Тифли ҳиндӯе ки дар чанбар кунад бозӣ

بس که مغز آرزو در استخوانم سوختی

Ман ва як ним ҷони он низ назр бохтан дорам

دوش با سبّابة مژگان گرفتی نبض دل

Ҳарифи меҳрбонии кӯ ки бо ман сар кунад бозӣ

خون طاقت در رگ تاب و توانم سوختی

Сари зулфи дарозати саркаш ва ман сахти кӯтаҳи даст

می‌زدی آبی بر آتش از برون پرده لیک

Куҷо дар даст ман уфтад , магар ахтар кунад бозӣ

آتشی افروختی در دل که جانم سوختی

Ба гардуни сари фурӯи норади зи шухии нозанини ман

گوش افکندی که پرسی حال و از شرم سخن

Масеҳаст онкӣ чун Тифлон ба хокистар кунад бозӣ

حسرت صد شکوه در کام زبانم سوختی

Агар аз шаш ҷиҳати бандади фалаки раҳ бар дили тангам

رنگ غم دیدی که از خاکسترم بیرون نرفت

Наяндешад ҳамон ин муҳра дар шшдр кунад бозӣ

ای که صد بار از برای امتحانم سوختی

Натарсад чашмам ар сайлоби ғами олам фурӯ гирад

شعلة برق نگاهی سر به جان دادی کز آن

Ки тӯфони дида бо дарёӣ паҳновар кунад бозӣ

در درون سینه صد راز نهانم سوختی

Бойен бе тоқатии корами спрдорист дар размӣ

آتشی افروختی ای ناله در جان حزین

Ки дил дар синаи шерон ҷанговар кунад бозӣ

خود برون جستی و غافل در میانم سوختی

Намаки парвардаи дарё наме андешад аз дарё

باز دل فیّاض در آتش گرو داری که دوش

Фалак дар оби чашмами ҳамчу нилӯфар кунад бозӣ

ناله‌ای کردی که جان ناتوانم سوختی