То ҳалқа набад зулфи бути маҳваши мо ро

نه سامان سفر باشد نه سودای حضر ما را

Занҷир чаҳ мекард дили саркаши мо ро

تو ای باد صبا هر جا که می‌خواهی ببر ما را

Бе ҷавҳари теғи ту дил аз по нанишинад

درین کشور کسی ما را به چیزی برنمی‌گیرد

Оби ту нишонди магари ин оташи мо ро

به یک مشت غباری از در جانان بخر ما را

Моием ва ҳамин фикри сари зулф ва дигар ҳеҷ

چو شمشیریم و بر اندام ما جوهر سپر باشد

Ишқ ки тиҳӣ кард чунин таркиши моро ?

به جنگ ما میا دشمن چو بینی بی‌سپر ما را

Гомии ду тавон тохт ба дунболи шикорӣ

تو زاغی زاغ، قدر ما نمی‌دانی ولی طوطی

Гар пай накунад теғи аҷали абраши мо ро

اگر دیدی نمی‌دادی به صد تنگ شکر ما را

Файёзи биё хуб раседӣ ки хушати бод

صبا از کوی او فیّاض پنداری خبر دارد

Дидор ту боист димоғи хуши мо ро

که تا در جلوه آمد کرد از خود بی‌خبر ما را