Дод аз дасти сайли ҳодиса , дод

داد از دست سیل حادثه، داد

Ки азу шуд гули балои сероб

که ازو شد گُل بلا سیراب

Силӣ аз кӯҳи ғам фурӯд омад

سیلی از کوه غم فرود آمد

Ки азуи чашм фитна шуд бе хоб

که ازو چشم فتنه شد بی‌خواب

Ваа чаҳ сайл ; осмони сайёлӣ

وه چه سیل؛ آسمان سیّالی

Барда аз умрҳо гарави зи шитоб

برده از عمرها گرو ز شتاب

Баста бар дӯши кӯҳҳои гарон

بسته بر دوش کوه‌های گران

Карда сероби мавҷҳои сароб

کرده سیراب موج‌های سراب

Дайр аз сари бадар рӯй чу хумор

دیر از سر بدر روی چو خمار

Зуд аз пои дроФкнӣ , чу шароб

زود از پا درافکنی، چو شراب

Чархи майдони фарохи паҳни оғӯш

چرخِ میدان فراخِ پهن آغوش

Бар сараши чархи зан чу қасри ҳубоб

بر سرش چرخ‌زن چو قصرِ حباب

Фитнааш чанг бар зада ба Аннан

فتنه‌اش چنگ بر زده به عنان

Аҷлси даст бар зада ба рикоб

اجلس دست بر زده به رکاب

Ин ҷаҳони дурушти азуи ҳамвор

این جهان درشت ازو هموار

Фалак бе ҳисоби азу ба ҳисоб

فلک بی‌حساب ازو به حساب

Шаҳри Қуми кобрўии олам буд

شهر قم کابروی عالم بود

Шуд азуи хушки лаб чу мавҷи сароб

شد ازو خشک لب چو موج سراب

Дар равонӣ ва бесаботӣ зад

در روانی و بی‌ثباتی زد

Дар дарвозаи таҳта бар сари об

در دروازه تخته بر سر آب

Хонаҳо аз шикастагӣ ҳо кард

خانه‌ها از شکستگی‌ها کرد

Хоки девор бар сари асбоб

خاک دیوار بر سر اسباب

Мадрисаи ғусл иртимосӣ кард

مدرسه غسل ارتماسی کرد

Рафт дар саҷдаи масҷиду миҳроб

رفت در سجده مسجد و محراب

Ҳарфи девор , суст дар ҳар ҷо

حرف دیوار، سست در هر جا

Сухан дар , шикаста дар ҳар боб

سخن در، شکسته در هر باب

Киштии умрро зи мавҷи бало

کشتی عمر را ز موج بلا

Ҷой амнӣ набӯд ҷузи гирдоб

جای امنی نبود جز گرداب

Шаҳри Қумро ки рашки олам буд

شهر قم را که رشک عالم بود

Кард сайлоби ҳамчуи нақш бар об

کرد سیلاب همچو نقش بر آب

Ашки ушшоқ буд шӯрангез

اشک عشّاق بود شورانگیز

Бар дамидаи зи кӯраи симоб

بر دمیده ز کورة سیماب

Бо ки дасти қазо ба оташи қаҳр

با که دست قضا به آتش قهر

Аз гули ин замин гирифт гулоб

از گُلِ این زمین گرفت گلاب

Ман чаҳ гӯям чаҳ кард бо Қуми сайл ?

من چه گویم چه کرد با قم سیل؟

Қуми каттон буду сайл чун маҳтоб

قم کتان بود و سیل چون مهتاب

Бар лаби бом агар зании ангушт

بر لب بام اگر زنی انگشت

Бо ту гуяд ҳикояти сайлоб

با تو گوید حکایت سیلاب

Баҳри таърих фикр ме кардам

بهر تاریخ فکر می‌کردم

Ҷамъӣ аз дӯстон барои савоб

جمعی از دوستان برای صواب

Дӯстии оҳ оташин зад ва гуфт

دوستی آه آتشین زد و گفت

Хоки Қумро ба бод дод ин об

خاک قم را به باد داد این آب