эй ҷавҳарӣ ки дртаҳи ин ҳашт на бисот

ای جوهری که درته این هشت نُه بساط

Чашми хиради надида чу ту як дар хўшоб

چشم خرد ندیده چو تو یک در خوشاب

Миноӣии сипеҳри зи хмхонаҳи уқул

مینائی سپهر ز خمخانة عقول

Оварда кам ба нашъаи табъат дигар шароб

آورده کم به نشئة طبعت دگر شراب

Чарх аз баёзи сунъ ба умри дарози хеш

چرخ از بیاض صنع به عمر دراز خویش

Байти баланди табъ туро карда интихоб

بیت بلند طبع ترا کرده انتخاب

Ҳам ҷавҳарати муназзаҳ аз олоиши арз

هم جوهرت منزّه از آلایش عرض

Ҳам гавҳарати ягонатар аз лаъли офтоб

هم گوهرت یگانه‌تر از لعل آفتاب

Чун ҳасани сарфарозӣ ва чун ишқи длнўоз

چون حسن سرفرازی و چون عشق دلنواز

эй бардаи ҳам зи ҳасан ва ҳам аз ишқи обу тоб

ای برده هم ز حسن و هم از عشق آب و تاب

эй табъи мустақӣми ту сари хат ҳар камол

ای طبع مستقیم تو سر خطّ هر کمال

Ваии нақши дилпазири ту срлўҳ ҳар китоб

وی نقش دلپذیر تو سرلوح هر کتاب

Шеъртарат ки об гуҳар мечакад азу

شعر ترت که آب گهر می‌چکد ازو

Дар лаҷа сароб диҳад ташнаро шароб

در لجّة سراب دهد تشنه را شراب

Ҳайрон шавам зи фикри дақиқат ки ме диҳад

حیران شوم ز فکر دقیقت که می‌دهد

Серобии хаёли ту андешаро ба об

سیرابی خیال تو اندیشه را به آب

Рангинии хаёли ту то мавҷ вар нашуд

رنگینی خیال تو تا موج‌ور نشد

Бар даст ва по наёфт арӯси сухани хизоб

بر دست و پا نیافت عروس سخن خضاب

Буқротро зи шарм , ту чун дами зании зи тиб

بقراط را ز شرم، تو چون دم زنی ز طبّ

Дар хоки набзи мурдаи даройад ба изтироб

در خاک نبض مرده درآید به اضطراب

Беморро ки аз ту савол даво кунад

بیمار را که از تو سؤال دوا کند

Баҳри шифо басаст ҳамин шарбати ҷавоб

بهر شفا بس است همین شربت جواب

Гар гӯямат Масеҳ чаҳ ҷой таъаҷҷуб аст

گر گویمت مسیح چه جای تعجب است

Шеби замонаро ба нафас кардае шабоб

شیب زمانه را به نفس کرده‌ای شباب

эй табъи зуфунуни ту маҷмӯъаи камол

ای طبع ذوفنون تو مجموعة کمال

Ваии номи сарбаланди ту сардафтари хитоб

وی نام سربلند تو سردفتر خطاب

эй онкӣ дар мадориҷ дониш фузуда Эй

ای آنکه در مدارج دانش فزوده‌ای

Дар ҳар фаннӣ ба соҳиби фани садҳазори боб

در هر فنی به صاحب فن صدهزار باب

Хунини дили маро ки ба ҳасрат тапида аст

خونین دل مرا که به حسرت تپیده است

Чун қатраи чакидаи зи дарёии изтироб

چون قطرة چکیده ز دریای اضطراب

Беилтифотят ба забон , дод шиква Эй

بی‌التفاتیت به زبان، داد شکوه‌ای

Каз шарм гашта риштаи ҷони маҳви печу тоб

کز شرم گشته رشتة جان محو پیچ و تاب

Борӣ агар на мӯҷиб ранҷиш шавад кунам

باری اگر نه موجب رنجش شود کنم

Тақрири он на бар равиши таън ё итоб

تقریر آن نه بر روش طعن یا عتاب

Аммо ба ҷони табъи назокати сиришти ту

امّا به جان طبع نزاکت سرشت تو

КонсоФ рӯ напечад аз ҷодаи савоб

کانصاف رو نپیچد از جادة صواب

Буии ситами зи дарди дилам метавон шунид

بوی ستم ز درد دلم می‌توان شنید

Зотш кунад тазаллум , дӯди дили кабоб

زآتش کند تظلّم، دود دل کباب

Нозуки дилӣ , аз он кунам аз дарди нола Эй

نازک‌دلی، از آن کنم از درد ناله‌ای

Нозуктару ҳазинтар аз нағмаи рубоб

نازکتر و حزین‌تر از نغمة رباب

Нахлӣ ки ман ба шираи ҷон парварида ам

نخلی که من به شیرة جان پروریده‌ام

Заҳрам чаро ба лаби нчконд чу шаҳди ноб !

زهرم چرا به لب نچکاند چو شهد ناب!

Шохӣ ки шабнами гулаш аз ашк булбул аст

شاخی که شبنم گلش از اشک بلبل است

Охир чаро нагардад сихии барин кабоб !

آخر چرا نگردد سیخی برین کباب!

Шамъӣ ки рухи зи доман парвона барфурӯхт

شمعی که رخ ز دامن پروانه برفروخت

Парвонаро чаро нашавад хона зу хароб !

پروانه را چرا نشود خانه زو خراب!

Ман кардаам ки шоҳиди маънӣ ба коми тест

من کرده‌ام که شاهد معنی به کام تست

Бардошта сети дасти ман ин гӯшаи ниқоб

برداشته‌ست دست من این گوشة نقاب

Ман кардаам ки бе худ сад ранги бода Эй

من کرده‌ام که بی‌خودِ صد رنگ باده‌ای

Акнӯн агар маро нашиносӣ чаҳ изтироб !

اکنون اگر مرا نشناسی چه اضطراب!

Ман соқӣ ва ту мефиканӣ машк дар қадаҳ

من ساقی و تو می‌فکنی مشک در قدح

Ман Монӣ ва ту нақши чунин май занӣ бар об

من مانی و تو نقش چنین می‌زنی بر آب

Вақте ки буд дар кафи ман ҳамАннани гузашт

وقتی که بود در کف من همعنان گذشت

Акнӯн манам пиёдау пои ту дар рикоб

اکنون منم پیاده و پای تو در رکاب

Гар аз ҳуқуқи хизмати деринаи тани занам

گر از حقوق خدمت دیرینه تن زنم

Борӣ чаҳ шуд муҳаббат беҳад ва беҳисоб ?

باری چه شد محبّت بی‌حد و بی‌حساب؟

Гуфтӣ бурӣдаам тамаъ аз истифода аш

گفتی بریده‌ام طمع از استفاده‌اش

Хамро чаҳ ғам ки шиша нахоҳад азуи шароб

خم را چه غم که شیشه نخواهد ازو شراب

Манъ касе зи ман паии номӯс тоза аст

منع کسی ز من پی ناموس تازه است

Нанги рухӣ ки боядаш аз оинаи ҳиҷоб

ننگ رخی که بایدش از آینه حجاب

Шукри худо ки пардаи номӯси олимии сет

شکر خدا که پردة ناموس عالمی‌ست

Домони хоҳишам ки нёлўдаҳи ҳам ба об

دامان خواهشم که نیالوده هم به آب

Он кас ки Тифли мактаб табъат наме шавад

آن کس که طفل مکتب طبعت نمی‌شود

Донистааст покии зотам ба обу тоб

دانسته است پاکی ذاتم به آب و تاب

Дар ҳайратам ки таҷрибаи ҳам шоҳид ту нест

در حیرتم که تجربه هم شاهد تو نیست

Охири ҳакимӣ , аз дар инсофи рӯи мтоб

آخر حکیمی، از در انصاف رو متاب

Ин шиква ба ҷои ту аз изтироб , ман

این شکوة به جای تو از اضطراب، من

Гарчи насиҳатаст вале дорамаш ҷавоб

گرچه نصیحت است ولی دارمش جواب

Тӯфони ишқу ҷилваи ҷсну шитоби шавқ

طوفان عشق و جلوة جسن و شتاب شوق

Як зарра дар кашокаши сад чашмаи офтоб

یک ذرّه در کشاکش صد چشمه آفتاب

Ишқӣ ки соя бар сар олам фиканда аст

عشقی که سایه بر سر عالم فکنده است

Пинҳон чаҳ сон бимонад хуршеду эҳтиҷоб !

پنهان چه‌سان بماند خورشید و احتجاب!

Нашунида будам инки буд шуъларо қарор

نشنیده بودم اینکه بود شعله را قرار

Ҳаргиз надида будам хуршедро ҳиҷоб

هرگز ندیده بودم خورشید را حجاب

Бошад ҳавас ки шоҳид дар пардаи доштан

باشد هوس که شاهد در پرده داشتن

Варна надидааст касе шуъларо ниқоб

ورنه ندیده است کسی شعله را نقاب

Борӣ ба ҷурми хоҳиш агар гирадам касе

باری به جرم خواهش اگر گیردم کسی

Рӯзи ҳисоб пок нахоҳад шуд ин ҳисоб

روز حساب پاک نخواهد شد این حساب

Пинҳон чаро кунам ? назарами поктар зи дил

پنهان چرا کنم؟ نظرم پاک‌تر ز دل

Дарҳам чаро шавам ? дили ман поктар зи об

درهم چرا شوم؟ دل من پاک‌تر ز آب

Бар шуълагар зи хору хас олоишӣ расад

بر شعله گر ز خار و خس آلایشی رسد

Домони ишқро з ҳавас бошад артёб

دامان عشق را ز هوس باشد ارتیاب

Ман донаму худоӣ ки дар дили маро чаҳ ҳост

من دانم و خدای که در دل مرا چه‌هاست

Бо ҳар ки кардаам зи раҳи хоҳиши интисоб

با هر که کرده‌ام ز ره خواهش انتساب

Зоҳир шавад натиҷаи меҳру муҳаббатам

ظاهر شود نتیجة مهر و محبتّم

Гар чашм эътибор бимолӣ зи гирди хоб

گر چشم اعتبار بمالی ز گرد خواب

Онро ки эҳтирози маниш май диҳӣ ба ёд

آنرا که احتراز منش می‌دهی به یاد

эй кошкӣ зи ғайри маниш будӣ иҷтиноб

ای کاشکی ز غیر منش بودی اجتناب

Юсуфи нигоҳи доштан аз гург лозим аст

یوسف نگاه داشتن از گرگ لازم است

Варна чаҳ суди хонаи чашми падари хароб

ورنه چه سود خانة چشم پدر خراب