Яке аз дӯстони рости маза
یکی از دوستان راست مزه
Ки азуи гирди фақри рости маза
که ازو گرد فقر راست مزه
Чоки дили дӯхта ба риштаи фақр
چاک دل دوخته به رشتة فقر
Ҳамчуи дили сӯхта ба риштаи фақр
همچو دل سوخته به رشتة فقر
Даст дар доман фано зада Эй
دست در دامن فنا زدهای
Бар раҳу расми пушт по зада Эй
بر ره و رسم پشت پا زدهای
Ёфта хирқаи расму роҳ аз ӯ
یافته خرقه رسم و راه از او
Фақрро пашм дар кулоҳ аз ӯ
فقر را پشم در کلاه از او
Тарки таҷреди мояи амалаш
ترک تجرید مایة عملش
Пӯсти пӯшии сафинаи ғазалаш
پوست پوشی سفینة غزلش
Сол ҳо бӯда хоки роҳи Наҷаф
سالها بوده خاک راه نجف
Аз фалаки ҷуста дар паноҳи Наҷаф
از فلک جَسته در پناه نجف
Андари он боргоҳи ъзу сиррӣ
اندر آن بارگاه عزّ و سری
Зада бозори гарми хоки дарӣ
زده بازارِ گَرمِ خاکِ دری
Огаҳии тарҷумони авсофаш
آگهی ترجمان اوصافش
Ҳамчу дар Наҷафи дили софаш
همچو درّ نجف دل صافش
Рӯзӣ аз рӯзҳои рӯзбеҳӣ
روزی از روزهای روزبهی
Дили зи шодии пару зи ғуссаи тиҳӣ
دل ز شادی پر و ز غصّه تهی
Пеши ҷамъии зи дӯстони сира
پیش جمعی ز دوستان سره
Ҳамаи нахли ҳаётро самара
همه نخل حیات را ثمره
Кард нақли ҳикоятии рангин
کرد نقل حکایتی رنگین
Ки азуи талх умр шуд ширин
که ازو تلخِ عمر شد شیرین
Гуфт кин ҳуши бахши гӯши талаб
گفت کاین هوش بخشِ گوشطلب
Ҳаст машҳур дар Ироқи араб
هست مشهور در عراق عرب
Табъҳо зини баҳор чун бушковат
طبعها زین بهار چون بشکفت
Хуррамии дастҳо ба ҳам зад ва гуфт
خرّمی دستها به هم زد و گفت
Ҳайф кин куҳнаи пӯши деринӣ
حیف کاین کهنهپوش دیرینی
Дар хўрстши либоси рангинӣ
در خورستش لباس رنگینی
Ҳар касе дар ҷавоб чун тан зад
هر کسی در جواب چون تن زد
Ҳаваси ангушт бар лаб ман зад
هوس انگشت بر لب من زد
Нест табъи ҳавас чу узрпазир
نیست طبع هوس چو عذرپذیر
Як замон гӯш кун бад-ӣни тақрир
یک زمان گوش کن بدین تقریر
Неки мардии зи тоҷирони араб
نیک مردی ز تاجران عرب
Доман ӯ гирифтаи дасти талаб
دامن او گرفته دست طلب
Ном ӯ дар замонаи ҳоҷии наҷм
نام او در زمانه حاجی نجم
Карда шайтон ҳар ҳавасро рҷм
کرده شیطان هر هوس را رجم
Басти эҳроми тўФи рукну мақом
بست احرام طوف رکن و مقام
Аз Наҷаф кард сӯии каъбаи хиром
از نجف کرد سوی کعبه خرام
Ман надонам чаро ба дида дид
من ندانم چرا به دیدة دید
Каъбаро дар Наҷаф ба тўФ надид !
کعبه را در نجف به طوف ندید!
Карда аз роҳи Мисри азми ҳиҷоз
کرده از راه مصر عزم حجاز
Ки ҳақиқат талаб шавад зи муҷоз
که حقیقت طلب شود ز مجاز
Гашт бо корвони ҳаҷи ҳамроҳ
گشت با کاروان حج همراه
Гуҳ ба по раҳ буриду гуҳ ба нигоҳ
گه به پا رَه بُرید و گه به نگاه
Сафари по ба кор дил ноед
سفر پا به کار دل ناید
Назари ҳуш дар сафар бояд
نظر هوش در سفر باید
Шутурони кафи занон дар он водӣ
شتران کفزنان در آن وادی
Ҳамаро ҳуши рафта аз шодӣ
همه را هوش رفته از شادی
Дар паии ноқаи раҳравони араб
در پی ناقه رهروان عرب
Гуҳи ҳаддии гӯйу гуҳи худои талаб
گه حدی گوی و گه خدای طلب
Назар афтод наҷмро ногоҳ
نظر افتاد نجم را ناگاه
Маҳмилӣ дид сар кашида ба моҳ
محملی دید سر کشیده به ماه
Домани пардаи бодро дар каф
دامن پرده باد را در کف
Дидаро дар назораи ҳақ ба тараф
دیده را در نظاره حق به طرف
Духтарӣ дид андари он харгоҳ
دختری دید اندر آن خرگاه
Маҳмил аз ҳасани вай чу харгаҳи моҳ
محمل از حسن وی چو خرگه ماه
Дар камоли ҷамолу фирӯзӣ
در کمال جمال و فیروزی
Ҳамаи чизаши зи некуии рӯзӣ
همه چیزش ز نیکویی روزی
Пой то сари ҳама ба коми нигоҳ
پای تا سر همه به کام نگاه
Лек мӯяши сифед чун шаби моҳ
لیک مویش سفید چون شب ماه
Бар дамидаи сифедӣ аз шаби мӯ
بر دمیده سفیدی از شبِ مو
Офтобии маи нӯши абрӯ
آفتابی مه نوش ابرو
Гашти андешаи зини аҷаби дарҳам
گشت اندیشه زین عجب درهم
Ҳайраташ мефузуд бар сари ҳам
حیرتش می فزود بر سر هم
Дид ма чун назар фиканд ба наҷм
دید مه چون نظر فکند به نجم
Нусхаи пари зи маънӣ кам ҳаҷм
نسخة پر ز معنی کم حجم
Гуфт к-эии ношиноси ҳурмати ҳаҷ
گفت کای ناشناس حرمت حج
Рафта дар роҳи дайн ба дидаи каҷ
رفته در راه دین به دیدة کج
Муҳаррамони ҳарими ин даргоҳ
محرمان حریم این درگاه
Кӣ ба номаҳрамон кунанд нигоҳ ?
کی به نامحرمان کنند نگاه؟
Дида бар банд аз сиёҳу сифед
دیده بر بند از سیاه و سفید
Чашми маънии гшо ва дида дид
چشم معنی گشا و دیدة دید
Мард шуд мунфаил з гуфта зан
مرد شد منفعل ز گفتة زن
Гуфт хомаш ки ани баъзи алзн
گفت خامش که اِنّ بعضالظّن
Ҳайратам кард музтариби аҳвол
حیرتم کرد مضطرب احوال
Ки ба ҳам дидам офтобу ҳилол
که به هم دیدم آفتاب و هلال
Мӯӣ дидам сифед бар сари моҳ
موی دیدم سفید بر سر ماه
Чашм кардам барин сифеди сиёҳ
چشم کردم برین سفید سیاه
Ма чу дарёфт бедурӯғу фанаш
مه چو دریافت بیدروغ و فنش
Буии сидқи наҳуфта дар суханаш
بوی صدق نهفته در سخنش
Гуфт ин қисса ҳаст давру дароз
گفت این قصه هست دور و دراز
Бо ту гӯям чу май рисӣ ба ҳиҷоз
با تو گویم چو میرسی به حجاز
Қиссаи ман дарозу раҳи кӯтоҳ
قصة من دراز و ره کوتاه
Тори ин нағма нест риштаи роҳ
تار این نغمه نیست رشتة راه
Чун расиданди корвон ба тавоф
چون رسیدند کاروان به طواف
Чеҳраи пургирди роҳу оинаи соф
چهره پرگرد راه و آینه صاف
Баъди саъии тавофи рукну мақом
بعد سعی طواف رکن و مقام
Шуд ҳалол ончӣ гашта буд ҳаром
شد حلال آنچه گشته بود حرام
Наҷми муштоқ дидани ма буд
نجم مشتاق دیدن مه بود
Дил ба пои нигоҳ дар раҳ буд
دل به پای نگاه در ره بود
То ки рӯзии дучори ҳам гаштанд
تا که روزی دچار هم گشتند
Қиссаи кӯтоҳи ёри ҳам гаштанд
قصّه کوتاه یار هم گشتند
Наҷмро баради ма ба хонаи хеш
نجم را برد مه به خانة خویش
Суфра густарду нони ниҳод ба пеш
سفره گسترد و نان نهاد به پیش
Дид онҷо нишаста перзанӣ
دید آنجا نشسته پیرزنی
Ҷуста аз дасти сад хазони чаманӣ
جسته از دست صد خزان چمنی
Даст шастанд аз таому шароб
دست شستند از طعام و شراب
Ёфт раҳ дар миёни саволу ҷавоб
یافت ره در میان سؤال و جواب
Қисса сар кард моҳи нӯши лабон
قصّه سر کرد ماه نوش لبان
Чеҳрае ҳамчуи ма ба ним шубон
چهره ای همچو مه به نیم شبان
Кин сифедии мӯи з перӣ нест
کاین سفیدی مو ز پیری نیست
Ки ҳанузам з умр бошад бист
که هنوزم ز عمر باشد بیست
Аҷабами ман ҳикоятам аҷаб аст
عجبم من حکایتم عجب است
Булъаҷаби ҳоли ман азин сабаб аст
بلعجب حال من ازین سبب است
Падарам ҳаст меҳтарии зи араб
پدرم هست مهتری ز عرب
Дар қабӣлаи саромадӣ ба насаб
در قبیله سرآمدی به نسب
Падару модарами абоъни ҷад
پدر و مادرم اباعن جد
Ъаму холу бародарон бе ҳад
عمّ و خال و برادران بیحد
Ҳамаи мумтоз дар миёни араб
همه ممتاز در میان عرب
Ҳамаро молу ҷоҳу ъзу насаб
همه را مال و جاه و عزّ و نسب
Лек дар дайну мазҳабу миллат
لیک در دین و مذهب و ملّت
Ҳамаи аҳли ҷамоату суннат
همه اهل جماعت و سنّت
Дайни суннӣ майонишон шойиъ
دین سنّی میانشان شایع
Мазҳаби бўҳниФаҳро тобеъ
مذهب بوحنیفه را تابع
Буд моро бародарии зини пеш
بود ما را برادری زین پیش
Дар ҷавонии з ҳар чаҳ гӯйӣ беш
در جوانی ز هر چه گویی بیش
Меҳр ӯ дар дилам чу нақши нигин
مهر او در دلم چو نقش نگین
Рӯзу шаб хизмат ваем ойин
روز و شب خدمت ویم آیین
На зи ҳам як нафаси ҷудо будем
نه ز هم یک نفس جدا بودیم
На ба ғайри ҳам ошно будем
نه به غیر هم آشنا بودیم
Ҷуст ногоҳ тунди боди аҷал
جست ناگاه تند باد اجل
Кард сурӯш ба сояи ҷои бадал
کرد سروش به سایه جای بدل
Чун супурданд қоматаш дар хок
چون سپردند قامتش در خاک
Гашти як бораи ҷайби сабрами чок
گشت یک باره جیب صبرم چاک
Тан чун барфро лаҳад шуд зарф
تن چون برف را لحد شد ظرف
Рафт чун ҳарфи мдғми андари ҳарф
رفت چون حرف مدغم اندر حرف
Ман ки бе ӯ набӯд оромам
من که بی او نبود آرامم
Гашти лабрези бихўдии ҷомам
گشت لبریزِ بیخودی جامم
Гуфтам ин нозанини бародари ман
گفتم این نازنین برادر من
Ки чу ҷон буд дар баробари ман
که چو جان بود در برابر من
Нозанину азизи парварда
نازنین و عزیز پرورده
Ху ба ноз ва ба нозукӣ карда
خو به ناز و به نازکی کرده
Ҳуҷраи гӯри тангу тирау тор
حجرة گور تنگ و تیره و تار
Ҳамнишинӣ на хуфта на бедор
همنشینی نه خفته نه بیدار
Ки кунад то зи хоби бедораш ?
که کند تا ز خواب بیدارش؟
Ки кушояди қабоу дастораш ?
که گشاید قبا و دستارش؟
Карда хобӣ ки нест бас шуданаш
کرده خوابی که نیست بس شدنش
Рафтаи роҳӣ ки нест омаданаш
رفته راهی که نیست آمدنش
Сухан ӣнҷо расед ва шуд борӣк
سخن اینجا رسید و شد باریک
Сафарии давру раҳи басии наздик
سفری دور و ره بسی نزدیک
Ман ҳамон ба ки ҳмрҳш бошам
من همان به که همرهش باشم
Ғмхўри гоҳ ва бегуҳаш бошам
غمخور گاه و بیگهش باشم
Ҳмрҳш бо рух чу боғ шудам
همرهش با رخ چو باغ شدم
Хилвати гӯрро чароғ шудам
خلوت گور را چراغ شدم
Кардам ин азму дили з ҷон кунадам
کردم این عزم و دل ز جان کندم
Тан ба сардобааш дроФкндм
تن به سردابهاش درافکندم
Ҳамаи қавму қабӣла бар сари ман
همه قوم و قبیله بر سر من
Хӯн дил рехтанд дар бар ман
خون دل ریختند در بر من
Ба маломати сиришти мушти гулам
به ملامت سرشت مشت گلم
На насиҳат шунид гӯши дилам
نه نصیحت شنید گوش دلم
Ҳамаи бгзоштндму рафтанд
همه بگذاشتندم و رفتند
Мурдаи ангоштндму рафтанд
مرده انگاشتندم و رفتند
Ман дар он гӯри тангу тирау тор
من در آن گور تنگ و تیره و تار
Дили зи ҷони баргирифтаи даст аз кор
دل ز جان برگرفته دست از کار
Дода бо худ қарори мурдани хеш
داده با خود قرار مردن خویش
Хӯн худ карда худ ба гардани хеш
خون خود کرده خود به گردن خویش
Ногаҳони гӯшае шикофта шуд
ناگهان گوشهای شکافته شد
Пуртӯии ҳамчуи субҳ тофта шуд
پرتوی همچو صبح تافته شد
Шахси нӯронӣӣ дарун омад
شخص نورانیی درون آمد
Ки зи ваҳшати дилам бурун омад
که ز وحشت دلم برون آمد
Аз фурӯғи ҷамоли он хуршед
از فروغ جمال آن خورشید
Шуд шаби тираи ҳамчуи рӯзи сифед
شد شب تیره همچو روز سفید
Бар сар мурдаам ба сад тамкин
بر سر مردهام به صد تمکین
Рафт ва бинишаст бар сари болин
رفت و بنشست بر سر بالین
Баъди икдми зи ҷониби дигар
بعد یکدم ز جانب دیگر
Ду кас дигар омаданд ба дар
دو کس دیگر آمدند به در
Ин яке сахти ҳавлноку маҳиб
این یکی سخت هولناک و مهیب
Вони якеро зи эътидоли насиб
وآن یکی را ز اعتدال نصیب
Он яке даст рост кард талаб
آن یکی دست راست کرد طلب
Ин яке рост рафт ҷониби чап
این یکی راست رفت جانب چپ
Дар каф ӯ амӯдӣ аз оташ
در کف او عمودی از آتش
Ҳамаи хушҳо здиднши нохуш
همه خوشها زدیدنش ناخوش
Пеши тобути мурдаи мискин
پیش تابوت مردة مسکین
Зад амӯдӣ чу осмон ба замин
زد عمودی چو آسمان به زمین
Аз наҳифи садо дар он шаби тор
از نهیب صدا در آن شب تار
Мурда аз хоб марг шуд бедор
مرده از خواب مرگ شد بیدار
Ман зи даҳшати з хештан рафтам
من ز دهشت ز خویشتن رفتم
Монад қолаб ба ҷо ва ман рафтам
ماند قالب به جا و من رفتم
Гашт аз сӯрати он навозанда
گشت از صورت آن نوازنده
Зиндаам мурда мурдаам зинда
زندهام مرده مردهام زنده
Чу зи беҳӯшии омадам бо ҳуш
چو ز بیهوشی آمدم با هوش
Мӯӣ дидам сифед бар сари дӯш
موی دیدم سفید بر سر دوش
Тира шуд рӯз дар дили тангам
تیره شد روز در دل تنگم
Шуд сифеди ин шаби сияҳи рангам
شد سفید این شب سیهرنگم
Чун назар бар бародари афкандам
چون نظر بر برادر افکندم
Хабар аз худ намонад як чандам
خبر از خود نماند یک چندم
Дидам аз хоби марг бар ҷуста
دیدم از خواب مرگ بر جسته
Ба таниши ҷони рафтаи пайваста
به تنش جانِ رفته پیوسته
Дид худро ба ҳолати мункир
دید خود را به حالت منکر
На падари пеши чашм ва на модар
نه پدر پیش چشم و نه مادر
Кафанаш ҷома гашта ҳасрати қӯт
کفنش جامه گشته حسرت قوت
Чори девор , таҳтаи тобут
چار دیوار، تختة تابوت
Бистараши хоку хишти болинаш
بسترش خاک و خشت بالینش
Бе касе , ҳамнишин деринаш
بیکسی، همنشین دیرینش
Раҳ омад шудан на пеш ва на пас
رهآمد شدن نه پیش و نه پس
Нафаси бастаи ҳамзабонашу бас
نفس بسته همزبانش و بس
Сар зад аз дидаи ашк ва аз дили оҳ
سر زد از دیده اشک و از دل آه
Бонг зад ҳар тараф ки вои абтоаҳ
بانگ زد هر طرف که وا ابتاه
Аз падар чун надид рӯй ҷавоб
از پدر چون ندید روی جواب
Сӯй модар дуанд пайки хитоб
سوی مادر دواند پیک خطاب
Яъси модар чу ҳалқа бар дар зад
یأس مادر چو حلقه بر در زد
Қуръаи бонг бар бародар зад
قرعة بانگ بر برادر زد
Аз бародар чу низ умед бурид
از برادر چو نیز امید برید
Бар забони ном ъаму холи давид
بر زبان نام عمّ و خال دوید
Чун дил аз ъаму хол ҳам шуд сард
چون دل از عم و خال هم شد سرد
Бар забони гарми ном ман оварад
بر زبان گرم نام من آورد
Хостами дами бароварам ба ҷавоб
خواستم دم برآورم به جواب
Нафасам бар гулӯ фиканд таноб
نفسم بر گلو فکند طناب
Чун наомад ҷавобӣ аз каси боз
چون نیامد جوابی از کس باز
Даст бар сар задан гирифт оғоз
دست بر سر زدن گرفت آغاز
Кард бунёди гиряу шеван
کرد بنیاد گریه و شیون
Пуди сад нолаи тортори кафан
پود صد ناله تارتار کفن
Дастгирӣ на дар ҳузур ва на ғайб
دست گیری نه در حضور و نه غیب
Гоҳ доман дарид ва гоҳе ҷайб
گاه دامن درید و گاهی جیب
Сари девонагии зи дил бар зад
سر دیوانگی ز دل بر زد
Чӯб тобут кунад ва бар сар зад
چوب تابوت کند و بر سر زد
Ёфт он дам ки ин шаб гӯраст
یافت آن دم که این شب گورست
Домани зиндагии з каф давраст
دامن زندگی ز کف دورست
Чашмаши он дами з хоб шуд бедор
چشمش آن دم ز خواب شد بیدار
Ки фурӯ баста дид чораи кор
که فرو بسته دید چارة کار
Ваа ки бедории абадро суд
وه که بیداری ابد را سود
Нест , чун дасту пой чора ғунуд
نیست، چون دست و پای چاره غنود
Дод мекарду додраси кас на
داد میکرد و دادرس کس نه
Роҳро пешу пойро пас на
راه را پیش و پای را پس نه
Нафас аз нолаи сина гир афтод
نفس از ناله سینهگیر افتاد
Чашм бар мункир ва накир афтод
چشم بر منکر و نکیر افتاد
Рафт як бораи дасту дил аз кор
رفت یک باره دست و دل از کار
Дӣданӣ кам , надӣданӣ бисёр
دیدنی کم، ندیدنی بسیار
Мункир омад ба пеши баҳри савол
منکر آمد به پیش بهر سؤال
Кардаш аввали забони даҳшати лол
کردش اول زبان دهشت لال
Боз пурседаш аз худоӣ , нахуст
باز پرسیدش از خدای، نخست
Кас надонистаро азу май ҷуст
کس ندانسته را ازو میجست
Маҳви даҳшати забони хомӯшаш
محو دهشت زبان خاموشش
Ончии донистаи ҳам фаромӯшаш
آنچه دانسته هم فراموشش
Марди нӯронӣ аз сари болин
مرد نورانی از سر بالین
Кард бар ваии ҷавобро талқин
کرد بر وی جواب را تلقین
Гуфт то мурдаро кунад огоҳ
گفت تا مرده را کند آگاه
Худ ба худ лоолаҳи алои аллоҳ
خود به خود لاالهالاالله
Баъд аз он аз набӣ саволаш кард
بعد از آن از نبی سؤالش کرد
Имтиҳони забон лолаш кард
امتحان زبان لالش کرد
Дар ҷавобаши забон ба банд афтод
در جوابش زبان به بند افتاد
Бози ҳалоли мушкилоти кушод
باز حلّال مشکلات گشاد
Гуфт онгаҳ бигӯ эмом ту кист ?
گفت آنگه بگو امام تو کیست؟
Мояи фахру эҳтиром ту кист
مایة فخر و احترام تو کیست
Онкӣ бе ӯ намоз нест дуруст
آنکه بی او نماز نیست درست
Ошиқонро ниёз нест дуруст
عاشقان را نیاز نیست درست
Чун набӯд аз имомати огоҳяш
چون نبود از امامت آگاهیش
Кунадтар забон ба ҳамроҳяш
کندتر زبان به همراهیش
Чун имомат набӯд дар дайнаш
چون امامت نبود در دینش
Зон млқн накард талқинаш
زان ملّقن نکرد تلقینش
Чун набӯд аз эмоми дайни хабараш
چون نبود از امام دین خبرش
Зад ҳамон гурзи оташин ба сараш
زد همان گرز آتشین به سرش
Зад амӯдӣ ки оташ аз ваии ҷуст
زد عمودی که آتش از وی جست
Мӯ ба мӯяш ба шуъла дар пайваст
مو به مویش به شعله در پیوست
Кафанаши пунбау амӯди оташ
کفنش پنبه و عمود آتش
Шуъла аз тори тор ӯ саркаш
شعله از تار تار او سرکش
Гуфтӣ аз бас ки шуълаи гарми давид
گفتی از بس که شعله گرم دوید
Кафанаш бар танаст нафти сифед
کفنش بر تنست نفت سفید
Бори дигари з ҳуш рафтам боз
بار دیگر ز هوش رفتم باز
На ба сари ҳуш ва на ба лаби овоз
نه به سر هوش و نه به لب آواز
Чун ба ҳуши омадами з бе ҳушӣ
چون به هوش آمدم ز بیهوشی
Гӯшзад шуд навой хомӯшӣ
گوشزد شد نوای خاموشی
Дидам аз синаи хавфро ронда
دیدم از سینه خوف را رانده
Он ду каси рафтаи ин яке монда
آن دو کس رفته این یکی مانده
Он муҷарради сиришти нӯронӣ
آن مجرّد سرشت نورانی
Тани муҷассам валек рӯҳонӣ
تن مجسّم ولیک روحانی
Даст овехтам ба доман ӯ
دست آویختم به دامن او
Мӯри гаштам ба гирди хирман ӯ
مور گشتم به گرد خرمن او
Оби шарм аз ду дида бикшодам
آب شرم از دو دیده بگشادم
Хоки гаштам ба поиши афтодам
خاک گشتم به پایش افتادم
Гуфтам эй айни нуру нўролъин
گفتم ای عین نور و نورالعین
Бар сиррӣу бузургвории зин
بر سری و بزرگواری زین
Ба ҳақи он бузургвори илоҳ
به حق آن بزرگوار اله
Ки туро дод ин бузургӣу ҷоҳ
که ترا داد این بزرگی و جاه
Ки ба ман бозгуи ке чаҳ касе ?
که به من بازگو کیی چه کسی؟
Ки кас бе касеу додрасӣ
که کس بیکسی و دادرسی
Мулкии баси муқаррабӣ ба амал
ملکی بس مقرّبی به عمل
ё ки ҳастӣ паямбари мурсал
یا که هستی پیمبر مرسل
Ман надонам ке ба иззату ҷоҳ
من ندانم کیی به عزّت و جاه
Ки ба фармони тести моҳӣу моҳ ?
که به فرمان تست ماهی و ماه؟
Чун шукри ханда бо лабаш шуд ҷуфт
چون شکر خنده با لبش شد جفت
Нафаси анбарин кушод ва чаҳ гуфт
نفس عنبرین گشاد و چه گفت
Манам он орифи худоӣ ба ҳақ
منم آن عارف خدای به حق
Хозини махзани қазои мутлақ
خازن مخزن قضا مطلق
Вориси шаръи Аҳмади мурсал
وارث شرع احمد مرسل
Олами илми охиру аввал
عالم علم آخر و اوّل
Манам он кас ки бе муҳаббати ман
منم آن کس که بیمحبّت من
На фароиз қабул шуд на сунан
نه فرایض قبول شد نه سنن
Ҳар киро бо маниш шинохт набӯд
هر که را با منش شناخت نبود
Аз шиносои худоаш чаҳ суд
از شناسایی خداش چه سود
Ҳаст донистанами хдодонӣ
هست دانستنم خدادانی
Меҳри ман мояи мусулмонӣ
مهر من مایة مسلمانی
Буғзи ман мӯҷиби накӯҳиши зишт
بغض من موجب نکوهش زشت
Дар кафи меҳри ман калиди биҳишт
در کف مهر من کلید بهشت
Бе шносоӣими бародари ту
بیشناسائیم برادر تو
Шуд чунин хор дар баробари ту
شد چنین خوار در برابر تو
Доштигар зи меҳри ман моя
داشتی گر ز مهر من مایه
Бргзштӣ ба анҷумаши поя
برگذشتی به انجمش پایه
Сари иззат ба осмони судӣ
سر عزّت به آسمان سودی
Дар Наим абад биёсудӣ
در نعیم ابد بیاسودی
Номи ман чун надошт вирди забон
نام من چون نداشت ورد زبان
Ончӣ ҳам дошт номдш ба забон
آنچه هم داشت نامدش به زبان
Меҳри ман чун набӯд дар бориш
مهر من چون نبود در بارش
Зон касодӣ гирифт бозораш
زان کسادی گرفت بازارش
Гуфтам эй нури поки яздоне
گفتم ای نور پاک یزدانی
Ваии зи ту олимӣ ба нодонӣ
وی ز تو عالمی به نادانی
Номи худ бози гӯ ба ман ки ки Эй
نام خود باز گو به من که کهای
Ваз чаҳ ҷинсӣ , чаҳ олимӣ ва чаҳ Эй
وز چه جنسی، چه عالمی و چهای
Ки надонам касе бад-ӣни авсоф
که ندانم کسی بدین اوصاف
Нишнидам чунин кас аз аслоф
نشنیدم چنین کس از اسلاف
Гуфт номами алии абии толиб
گفت نامم علی ابیطالب
Дар ҳамаи чиз бар ҳамаи ғолиб
در همه چیز بر همه غالب
Манам он офтоби ъолмтоб
منم آن آفتاب عالمتاب
Ки надидаст рӯй пӯши саҳоб
که ندیدست روی پوش سحاب
Парда сӯзаст партави чеҳрам
پرده سوزست پرتو چهرم
Нест як зарраи холӣ аз меҳрам
نیست یک ذرّه خالی از مهرم
Чун ба гӯшам расед номи алӣ
چون به گوشم رسید نام علی
Меҳр ӯ гашт дар дилами азалӣ
مهر او گشت در دلم ازلی
Гуфтам эй ман фидои номи хушат
گفتم ای من فدای نام خوشت
Дайну дили ақлу ҳуши пешкашат
دین و دل عقل و هوش پیشکشت
Гарчи ҳаст ин саволи тарки адаб
گرچه هست این سؤال ترک ادب
Ҳайратам кард поймоли аҷаб
حیرتم کرد پایمال عجب
Каз чаҳ вақти савол аз он мискин
کز چه وقت سؤال از آن مسکین
Ном худ доштӣ дареғи чунин
نام خود داشتی دریغ چنین
Аз ту дидаш ду уқда рӯй кушод
از تو دیدش دو عقده رویِ گشاد
Дар сеюм аз чаҳ рӯ дареғ афтод
در سوم از چه رو دریغ افتاد
Гуфт чун дар ҷавоби он ду савол
گفت چون در جواب آن دو سؤال
Буд маълум ӯ ҳақиқати ҳол
بود معلوم او حقیقت حال
Лек аз ҳавли гӯру бими газанд
لیک از هول گور و بیم گزند
Буд афтода бар забонаши банд
بود افتاده بر زبانش بند
Фарз шуд бар мурувватами аршад
فرض شد بر مروّتم ارشد
Ки з ман ёфт он ду уқдаи кушод
که ز من یافت آن دو عقده گشاد
Чун ба фазли ман эътиқод надошт
چون به فضل من اعتقاد نداشت
Номи ман ҷуз ба саҳв ёд надошт
نام من جز به سهو یاد نداشت
Ин гиреҳ бар забонаши муҳкам буд
این گره بر زبانش محکم بود
Лоҷарами лоиқи ҷаҳаннам буд
لاجرم لایق جهنّم بود
Ном ман додӣ ар касяш ба ёд
نام من دادی ار کسیش به یاد
Бар забонаш наомадӣ зи ъинод
بر زبانش نیامدی ز عناد
Ин чунинаст ҳукми бори илоҳ
این چنین است حکم بار اله
Ки касе бебасар набинад роҳ
که کسی بیبصر نبیند راه
Гуфтам оўх ки хок бар сари ман
گفتم آوخ که خاک بر سر من
Бар падари лаъни боду модари ман
بر پدر لعن باد و مادر من
Ҷумлаи қавм ва қабӣлаам як сар
جمله قوم و قبیلهام یک سر
Паии бўбкр рафтаанду умр
پی بوبکر رفتهاند و عمر
Бод дар ҳашарашони забони каҷи мҷ
باد در حشرشان زبان کج مج
Каз раҳи рост рафтаанд ба каҷ
کز ره راست رفتهاند به کج
Ҳамаи ҳақро наҳуфтаанд ба зӯр
همه حق را نهفتهاند به زور
Роҳи наздик рафтаанд ба давр
راه نزدیک رفتهاند به دور
Чора чун буд раҳ нарафтам рост
چاره چون بود ره نرفتم راست
Чаҳ кунам чора аз миён бархест
چه کنم چاره از میان برخاست
Кардаам дар ҳаёт чун тақсир
کردهام در حیات چون تقصیر
Кӣ ба гӯрам шаванд узрпазир
کی به گورم شوند عذرپذیر
Раҳ нарафтам чу роҳи равшан буд
ره نرفتم چو راه روشن بود
Узр торикем надорад суд
عذر تاریکیم ندارد سود
Нест чун чораи дигарам чаҳ кунам ?
نیست چون چاره دیگرم چه کنم؟
Чаҳ кунам хок бар серум чаҳ кунам
چه کنم خاک بر سرم چه کنم
Гуфт чун гӯш кард зории ман
گفت چون گوش کرد زاری من
Дид фарёд ва бе қарории ман
دید فریاد و بیقراری من
Ки ҳанузат зи умр боқӣ ҳаст
که هنوزت ز عمر باقی هست
Базмро бода ҳаст ва соқӣ ҳаст
بزم را باده هست و ساقی هست
Худ ба марги худ ар шитофта Эй
خود به مرگ خود ار شتافتهای
Лек умр дубора ёфта Эй
لیک عمر دوباره یافتهای
Чун шӯии зини мзиқи тираи халос
چون شوی زین مضیق تیره خلاص
Паии мо гир ва бош бандаи хос
پی ما گیر و باش بندة خاص
Баъди азин роҳи рости гир ба пеш
بعد ازین راه راست گیر به پیش
Ҳар чаҳ хоҳии шинави зи аммаи хеш
هر چه خواهی شنو ز عمة خویش
Ки дурусти эътиқоду нек зан аст
که درست اعتقاد و نیک زن است
Яке аз шиъёни хос ман аст
یکی از شیعیان خاص من است
Дар қабӣла ба дайну дониши фард
در قبیله به دین و دانش فرد
Як чунин зан ба аз ҳазорон мард
یک چنین زن به از هزاران مرد
Ин бигуфту зи дидаи гашти ниҳон
این بگفت و ز دیده گشت نهان
Мондам аз синаи рафтаи тоб ва тавон
ماندم از سینه رفته تاب و توان
Падарам дар камӣни ман ба қарор
پدرم در کمین من به قرار
Буд ҷамъӣ гузошта бедор
بود جمعی گذاشته بیدار
Ки чу овози зор ман шунаванд
که چو آواز زار من شنوند
Нағмаи резии тор ман шунаванд
نغمه ریزی تار من شنوند
Бар серум бедиранг башитобанд
بر سرم بیدرنگ بشتابند
Нимаи ҷонами з марг дарёбанд
نیمه جانم ز مرگ دریابند
Чу азин муждаи ҷони ман бушковат
چو ازین مژده جان من بشکفت
Дили зи ғам фард шуд ба шодии ҷуфт
دل ز غم فرد شد به شادی جفت
Лек чун раҳ наёфтам берун
لیک چون ره نیافتم بیرون
Дили зи бим ҳалок шуд пари хӯн
دل ز بیم هلاک شد پر خون
Гоҳ ҷон мешуд аз ?илами хаста
گاه جان میشد از الم خسته
Гуҳ ба алтофи шоҳи дили баста
گه به الطاف شاه دل بسته
Дил ба навмедем Аннан чу супурд
دل به نومیدیم عنان چو سپرد
Нолаи ман хабар ба ёрони барад
نالة من خبر به یاران برد
Ногаҳони равзанӣ падед афтод
ناگهان روزنی پدید افتاد
Дар сардоба чун дилам бикшод
در سردابه چون دلم بگشاد
Бар серум рехтанд хираду бузург
بر سرم ریختند خرد و بزرگ
Юсуфами баради ҷони зи чнгли гург
یوسفم برد جان ز چنگل گرگ
Ҳоли худро наҳафтум аз кам ва беш
حال خود را نهفتم از کم و بیش
Гуфтам аҳволи худ ба аммаи хеш
گفتم احوال خود به عمة خویش
Аммаам роҳи ҳал ба ман бинмуд
عمهام راه حل به من بنمود
Кард таълими ончии лозим буд
کرد تعلیم آنچه لازم بود
Гуфтам аҳволи хеш бе кам ва беш
گفتم احوال خویش بی کم و بیش
Қиссаи аммаи ҳам шинав аз хеш
قصة عمًه هم شنو از خویش