Ҳар чанд ки каъбаи рости фазлии комил

هر چند که کعبه راست فضلی کامل

Дар хоки Наҷафи маро ба ояд манзил

در خاک نجف مرا به آید منزل

Дар пеши ман аз каъба накӯтар Наҷафаст

در پیش من از کعبه نکوتر نجفست

Кони қибла тан бошад ва ин қиблаи дил

کان قبلة تن باشد و این قبلة دل