Бо дӯст магӯ розӣ ҳарчанд амин бошад

با دوست مگو رازی هرچند امین باشد

Шояд зи бурун дар душман бкмин бошад

شاید ز برون در دشمن بکمین باشد

Чун дӯст буд ҳамдами дам ҳам набӯд муҳаррам

چون دوست بود همدم دم هم نبود محرم

Огаҳ буд аз розат бо дил чу қарин бошад

آگه بود از رازت با دل چو قرین باشد

Аз роз чу пардозам аз дил бадал андозам

از راز چو پردازم از دل بدل اندازم

Огаҳ нашавад то дам чун дам бкмин бошад

آگه نشود تا دم چون دم بکمین باشد

Розӣ ки набӣ аз ҳақ бе дами шунӯди он ро

رازی که نبی از حق بی‌دم شنود آن را

Рӯҳаш набӯд муҳаррам ҳар чанд амин бошад

روحش نبود محرم هر چند امین باشد

Аз ҳасану ҷамолашгар рамзӣ ба дилам гуяд

از حسن و جمالش گر رمزی به دلم گوید

Дар сина нигаҳ дорам то парда нишин бошад

در سینه نگه دارم تا پرده‌نشین باشد

Омад бар ман икдми барад аз дили ман сад ғам

آمد بر من یکدم برد از دل من صد غم

Гуфтам ки ҳамин икдми гуфто ки ҳамин бошад

گفتم که همین یکدم گفتا که همین باشد

Гуфтам чаканам бо дил то ғам набӯд дар вай

گفتم چکنم با دل تا غم نبود در وی

Гуфтои ғам ман дорад бигзор ғамин бошад

گفتا غم من دارد بگذار غمین باشد

Чун дид ки ҳушёрам рафт аз барам ва мегуфт

چون دید که هشیارم رفت از برم و میگفت

Ошиқ чу чунон бошад маъшӯқ чунин бошад

عاشق چو چنان باشد معشوق چنین باشد

Ширини сухани талхаши шурии бҷҳони афканд

شیرین سخن تلخش شوری بجهان افکند

Чун лаб шаккарин бошад ҳарфаш намакин бошад

چون لب شکرین باشد حرفش نمکین باشد

Бар гирди сараши гаштами гуфтои мҳл аз дастам

بر گرد سرش گشتم گفتا مهل از دستم

Ошиқ чу шавад хотами маъшӯқ нигин бошад

عاشق چو شود خاتم معشوق نگین باشد

Гӯйанд бсҳрои рӯ шояд бигушоед дил

گویند بصحرا رو شاید بگشاید دل

Саҳро накушояд дили хотир чу ҳазин бошад

صحرا نگشاید دل خاطر چو حزین باشد

Гӯйанд зи ин ва он то чанд сухани гўӣӣ

گویند ز این و آن تا چند سخن گوئی

Зон рӯ ки дар он бошад зонрў ки дарин бошад

زان رو که در آن باشد زانرو که درین باشد

Гуҳи мингрми онрои гуҳи мингрми ин ро

گه مینگرم آنرا گه مینگرم این را

Чун ҷилваи гуҳи ҳасанаши гуҳи ону гуҳ ин бошад

چون جلوه گه حسنش گه آن و گه این باشد

Маи пайкарӣ аз меҳраш тирӣ занадам бар дил

مه پیکری از مهرش تیری زندم بر دل

Ман муштарии онам кони Зуҳра чунин бошад

من مشتری آنم کان زهره چنین باشد

Онро ки ҳавоӣ ӯ дар файз намонад об

آنرا که هوای او در فیض نماند آب

Дар оташам ар сӯзади ҷони хок замин бошад

در آتشم ار سوزد جان خاک زمین باشد