Саҳар расед з ғайбам бакӯш ҳуши сурӯш

سحر رسید ز غیبم بکوش هوش سروش

Ки хез ва аз лаби мо бода таҳур бануш

که خیز و از لب ما بادهٔ طهور بنوش

Аз он сурӯш шудам масту бихўди афтодам

از آن سروش شدم مست و بیخود افتادم

Шароб то чаҳ кунад чун сурӯши барад аз ҳуш

شراب تا چه کند چون سروش برد از هوش

Гузоштам тан ва бо пои ҷон равона шудам

گذاشتم تن و با پای جان روانه شدم

Равон равон шуду тан тан зад аз самоъи сурӯш

روان روان شد و تن تن زد از سماع سروش

Бқдсён чу расидам маро гирифт аз ман

بقدسیان چو رسیدم مرا گرفت از من

Салои соқии арвоҳу бонги нўшонўш

صلای ساقی ارواح و بانگ نوشانوش

Нидо расед дигар бори к-эии қтили фироқ

ندا رسید دگر بار کای قتیل فراق

Биё ва аз лаби мо шарбат ҳаёт бануш

بیا و از لب ما شربت حیات بنوش

зи пой то сари ман мӯи бмў даҳоне шуд

ز پای تا سر من مو بمو دهانی شد

Чашид завқи ҳаётӣ аз он хуҷастаи сурӯш

چشید ذوق حیاتی از آن خجسته سروش

Маро гирифт зи ман худ биҷой ман бинишаст

مرا گرفت ز من خود بجای من بنشست

Фуод ман шуду чашми ман ва маро шуд гӯш

فؤاد من شد و چشم من و مرا شد گوش

Ниҳод бар сари ман зон ҳаёти сарпӯшӣ

نهاد بر سر من زان حیات سرپوشی

Ки марг даст надорад бзири он сарпӯш

که مرگ دست ندارد بزیر آن سرپوش

Ҳаёа ғайб раседу сар ммоаҳ расед

حیاهٔ غیب رسید و سر مماهٔ رسید

Чунон бурид ки нанишаст дики файз аз ҷӯш

چنان برید که ننشست دیک فیض از جوش