Омад хаёлаши дӯшам дар оғӯш

آمد خیالش دوشم در آغوش

Бигирифт тангам рафтам ман аз ҳуш

بگرفت تنگم رفتم من از هوش

Ҳушёр гаштам дидам ҷамолӣ

هشیار گشتم دیدم جمالی

Каз диданаши ақли гашти мадҳуш

کز دیدنش عقل گشت مدهوش

Гуфтам мем даҳ то масти гирдам

گفتم میم ده تا مست گردم

Гуфто ки пеши ое аз лабами нӯш

گفتا که پیش آیی از لبم نوش

Чун пеш рафтам то гирмши лаб

چون پیش رفتم تا گیرمش لب

Лаб ногирифта рафт аз серуми ҳуш

لب ناگرفته رفت از سرم هوش

Зон пас дигар ман худро надидам

زان پس دگر من خود را ندیدم

То онкии гаштам аз худ фаромӯш

تا آنکه گشتم از خود فراموش

Гўӣӣ ки ман худ ҳаргиз набудам

گوئی که من خود هرگز نبودم

ӯ бӯда танҳо ман бӯда рӯпӯш

او بوده تنها من بوده روپوش

Будам ниқобӣ ё худ саробӣ

بودم نقابی یا خود سرابی

ӯ бӯда ҳам дӯши худро дар оғӯш

او بوده هم دوش خود را در آغوش

Не маст будам не ҳаст будам

نی مست بودم نی هست بودم

Будам хаёлӣ дар хоби харгӯш

بودم خیالی در خواب خرگوش

Ин қиссаро файзи ҷоӣии нгўӣӣ

این قصه را فیض جائی نگوئی

Майдор дар дил мебош хомӯш

میدار در دل میباش خاموش