Партави шамъ рахт шуд дар вуҷӯдами муштаал

پرتو شمع رخت شد در وجودم مشتعل

Сӯхт аз ман ҳарчӣ буд аз иқтизои обу гул

سوخت از من هرچه بود از اقتضای آب و گل

Буд зарроти дилам ҳар як бФрмон касе

بود ذرات دلم هر یک بفرمان کسی

Меҳрат омад ҳокими ин мамлакат шуд мустақил

مهرت آمد حاکم این مملکت شد مستقل

Гуфт аз баҳри нисори мо чаҳ дории ғайри ҷон

گفت از بهر نثار ما چه داری غیر جان

Худ фидоӣ мо намӯдӣ рӯзи аввали дайну дил

خود فدای ما نمودی روز اول دین و دل

Гуфтам аз баҳри нисори мақдамати ҷонӣ кам аст

گفتم از بهر نثار مقدمت جانی کم است

Лекин аз дастам наёяд ғайри он ҷаҳди алмқл

لیکن از دستم نیاید غیر آن جهد المقل

эй зи рӯят ҳар чаҳ ҷонро ҳаст азонўори қудс

ای ز رویت هر چه جانرا هست ازانوار قدس

Ваии зи мӯяти мондаи дил дар зулмати ин обу гул

وی ز مویت مانده دل در ظلمت این آب و گل

эй фидоят ҳар ки ӯ роҳаст ъзу эътибор

ای فدایت هر که او راهست عز و اعتبار

Ваии бароят ҳар ки ҳарҷо мекашад хорӣу дил

وی برایت هر که هرجا میکشد خاری و دل

Ҷон чаҳ бошад бо дилу дайн то ки қурбонат кунанд

جان چه باشد با دل و دین تا که قربانت کنند

Гар ду оламро бибозам дар раҳат бошам хаҷал

گر دو عالم را ببازم در رهت باشم خجل

Дар Наими сояи меҳри рахти осӯда буд

در نعیم سایهٔ مهر رخت آسوده بود

Пеш аз он коранд ҷонҳоро бқиди обу гул

پیش از آن کارند جانها را بقید آب و گل

Боз онҷо мерӯм то ҷон бар осоед зи ғам

باز آنجا میروم تا جان بر آساید ز غم

Мигшоими қайди обу гули зи пои ҷону дил

میگشایم قید آب و گل ز پای جان و دل

Файз агар хоҳӣ ки ҷо дар қудс алӣин кунӣ

فیض اگر خواهی که جا در قدس علیین کنی

Ҷисму ҷонро пок кун зи олоиши ин обу гул

جسم و جانرا پاک کن ز آلایش این آب و گل