Гулзор рахт дидам шуд хор ба чашмами гул

گلزار رخت دیدم شد خار به چشمم گل

Печиди диламро ишқ дар сунбули он кокул

پیچید دلم را عشق در سنبل آن کاکل

Чашмати зи нигаҳи сари масти лаби соғар май дар даст

چشمت ز نگه سر مست لب ساغر می در دست

Аҷзои ту ҳар як маст аз бодаи ҳасани гул

اجزای تو هر یک مست از باده حسن گل

Ҳасани ту ҷаҳон бигирифт эй ҷисми ҷҳонрои ҷон

حسن تو جهان بگرفت ای جسم جهانرا جان

Афканд май ишқат дар хами фалаки ғулғул

افکند می عشقت در خم فلک غلغل

Аз чашми хморинт паймона кашад наргис

از چشم خمارینت پیمانه کشد نرگس

Вази хати нгоринт дарюза кунад сунбул

وز خط نگارینت دریوزه کند سنبل

Дидорат аз он ман паймонаи зи бегона

دیدارت از آن من پیمانه ز بیگانه

Рухсорат аз он ман глрои бунаи булбул

رخسارت از آن من گلرا بنه بلبل

Аз турраи мшгинти рӯз сияҳӣ дорам

از طرهٔ مشگینت روز سیهی دارم

Бошад ки шабии байнам бар гардани хешаши ғул

باشد که شبی بینم بر گردن خویشش غل

Гарем зи фироқи ту бар раҳгузари мардум

گریم ز فراق تو بر رهگذر مردم

Чндонкаҳ ҳаме банданд бар сайли сршгми пул

چندانکه همی بندند بر سیل سرشگم پل

Аз шуълаи оҳ ман уфтад базмин оташ

از شعله آه من افتد بزمین آتش

Вази нолаи зори ман беҳад ба фалаки ғулғул

وز ناله زار من بی‌حد به فلک غلغل

Савдои сухан дар сар ҳар дам ба навой ту

سودای سخن در سر هر دم به نوای تو

Гуяд ба замири файз бо лаҳҷаи тозии қул

گوید به ضمیر فیض با لهجه تازی قل