Пештари зи афлоки шӯри ишқ бар сари доштам

پیشتر ز افلاک شور عشق بر سر داشتم

Пештари зи амлоки тасбеҳи ту аз бар доштам

پیشتر ز املاک تسبیح تو از بر داشتم

Пеш аз он каз машриқ ҳастӣ барояд меҳру ма

پیش از آن کز مشرق هستی برآید مهر و مه

Бар камар аз шимшаи меҳри ту зевари доштам

بر کمر از شمشه مهر تو زیور داشتم

Пеши изоин ноҳид дар базми ту мутриб бӯда ма

پیش ازاین ناهید در بزم تو مطرب بوده مه

Пеш аз ин баҳроми баҳри деви ханҷари доштам

پیش از این بهرام بهر دیو خنجر داشتم

Кӣ зи кайвон буд ва аз брҷис ва аз баҳроми ном

کی ز کیوان بود و از برجیس و از بهرام نام

Каз ҷаворати тахт ва аз қурби ту афсари доштам

کز جوارت تخت و از قرب تو افسر داشتم

Пештар аз пери тиру хомаи тадбир ӯ

پیشتر از پیر تیر و خامهٔ تدبیر او

Ҳарф меҳрат менавиштам калаку дафтари доштам

حرف مهرت می‌نوشتم کلک و دفتر داشتم

Ёди айёмӣ ки сӯзи ишқи ҷонони соз буд

یاد ایامی که سوز عشق جانان ساز بود

Аз дил ва аз сина дар ҷони авду миҷмари доштам

از دل و از سینه در جان عود و مجمر داشتم

Ёди айёмӣ ки бо ӯ будам ва бе хештан

یاد ایامی که با او بودم و بی‌خویشتن

Айшҳо бо ёри худ дар олами зари доштам

عیشها با یار خود در عالم زر داشتم

Ёди айёмӣ ки буии ҳақи з ҳар сӯ мевазид

یاد ایامی که بوی حق ز هر سو میوزید

Ақлу ҷону ҳушу дил зон буд муаттари доштам

عقل و جان و هوش و دل زان بود معطر داشتم

Гоҳи мидодми дил аз кафи гоҳи мибрдми бФн

گاه میدادم دل از کف گاه میبردم بفن

Дилрабо будам гуҳӣу гоҳи дилбари доштам

دلربا بودم گهی و گاه دلبر داشتم

Гоҳ дар оташи зи ишқу гоҳ дар об аз ҳаё

گاه در آتش ز عشق و گاه در آب از حیا

Ъушрати моҳӣу ойини самандари доштам

عشرت ماهی و آئین سمندر داشتم

Расми биноӣӣу ойини тўоноӣим буд

رسم بینائی و آئین توانائیم بود

Дар азали ойинау малики Сикандари доштам

در ازل آئینه و ملک سکندر داشتم

Ман надонистам бғрбт хоҳам афтод аз ватан

من ندانستم بغربت خواهم افتاد از وطن

Баҳри айши ҷовдонии фикри дигари доштам

بهر عیش جاودانی فکر دیگر داشتم

Ъшртии михўостми пайваста бе осеби ҳиҷр

عشرتی میخواستم پیوسته بی‌آسیب هجر

Дар висолаш бе ънои айшии мусаввири доштам

در وصالش بی‌عنا عیشی مصور داشتم

Шукр каз субҳи азали пайваста то шоми абад

شکر کز صبح ازل پیوسته تا شام ابد

Хештанро дар бақоӣ ӯ Муъаммари доштам

خویشتن را در بقای او معمر داشتم

Файз медонад ки мақсӯдам аз ин афсона чист

فیض میداند که مقصودم از این افسانه چیست

Ошно донад ки ман бетан чаҳ дар сари доштам

آشنا داند که من بی تن چه در سر داشتم