Омадаам бад-ӣни ҷаҳон то ки зи неи шукр барам

آمده‌ام بدین جهان تا که ز نی شکر برم

Номдаҳам ки аз шукри қисса барам хабар барам

نامده‌ام که از شکر قصه برم خبر برم

Чист шукри даҳон ӯ неи ғами он даҳон ӯ

چیست شکر دهان او نی غم آن دهان او

Ин неи пари гиреҳ ба ҳам дар шиканами шукр барам

این نی پر گره به هم در شکنم شکر برم

Ҷаҳд кунам дар ин сафар то ки захираро басӣ

جهد کنم در این سفر تا که ذخیره را بسی

Танги шукри зи маъданаш бар сари икдгр барам

تنگ شکر ز معدنش بر سر یکدگر برم

Бастаи камар ба бандагии нолаи кунони зи худ тиҳӣ

بسته کمر به بندگی ناله‌کنان ز خود تهی

Лаб ба лабаш чу неи нуҳум аз лаб ӯ шукр барам

لب به لبش چو نی نهم از لب او شکر برم

Дӯст чу мағз ман шавад пӯст бияфканам зи худ

دوست چو مغز من شود پوست بیفکنم ز خود

То ки намояди он ман бе садафии гуҳар барам

تا که نماید آن من بی‌صدفی گهر برم

Омада бастаам камари хизмати подшоҳ ро

آمده بسته‌ام کمر خدمت پادشاه را

То ки зи Ямани давлаташи тоҷ барам камар барам

تا که ز یُمنِ دولتش تاج برم کمر برم

Сари бунаам ба пой ӯ дили бунаам барои ӯ

سر بنهم به پای او دل بنهم برای او

Ҷон бидиҳам барои ӯ хизмат ӯ ба сар барам

جان بدهم برای او خدمت او به سر برم

Зулмату нуру хайр ва шар ҳаст даруни икдгр

ظلمت و نور و خیر و شر هست درون یکدگر

Нури кашами зи зулмату хайри зи шар ба дар барам

نور کشم ز ظلمت و خیر ز شر به در برم

Ҳар чаҳ дарин саро буд ҷумла аз он мо буд

هر چه درین سرا بود جمله از آن ما بود

Омадаам ки моли худ ҷамъ кунам ба дар барам

آمده‌ام که مال خود جمع کنم به در برم

Дидаи ҷон гушӯдаам бӯ ки дар ояд аз дирам

دیدهٔ جان گشوده‌ام بو که در آید از درم

Тухми влош куштаам то ки аз ӯ самар барам

تخم ولاش کشته‌ام تا که از او ثمر برم

Мӯнису ғмгсор ман нест ба ҷузи хаёл ӯ

مونس و غمگسار من نیست به جز خیال او

Гар набӯд хаёл ӯ бо ки дамӣ ба сар барам

گر نبُوَد خیال او با که دمی به سر برم

Кӣ буд онкии васл ӯ рӯзии ҷон ман шавад

کی بُوَد آنکه وصل او روزیِ جان من شود

Бӯсаи занам бар он даҳони ғуссаи зи дили бурун барам

بوسه زنم بر آن دهان غصه ز دل برون برم

Дӯст ба даст оварам нест ба ҳаст оварам

دوست به دست آورم نیست به هست آورم

Ҷон ки ба зери омадаи бози сӯии зибр барам

جان که به زیر آمده باز سوی زبر برم

Ин ғазалами ҷавоби онкии ориф рӯм гуфта файз

این غزلم جواب آنکه عارف روم گفته فیض

Омадаам ки сари нуҳуми ишқи туро ба сар барам

آمده‌ام که سر نهم عشق تو را به سر برم