Кунам андеша дунё шавад ъқбои фаромӯшам

کنم اندیشهٔ دنیا شود عقبا فراموشم

Кунам андеша ъқбо шавад дунёи фаромӯшам

کنم اندیشه عقبا شود دنیا فراموشم

Биёи андеша боқӣ кунам кони ҷой андеша аст

بیا اندیشه باقی کنم کان جای اندیشه است

зи фонӣ бар кунам дил то шавад якҷои фаромӯшам

ز فانی بر کنم دل تا شود یکجا فراموشم

Касе каз ваии ман ободам дамӣ нагузорад аз ёдам

کسی کز وی من آبادم دمی نگذارد از یادم

Вале аз ъзў истиғно кунад худро фаромӯшам

ولی از عزو استغنا کند خود را فراموشم

Шавам ғофил аз ва ҳар дам дигар ояд фарои ёдам

شوم غافل از و هر دم دگر آید فرا یادم

Бёдш гӯям эй мқбл машав ҷонои фаромӯшам

بیادش گویم ای مقبل مشو جانا فراموشم

Маро то бинмти сайру бёдми ор чун рафтӣ

مرا تا بینمت سیر و بیادم آر چون رفتی

Биёи ӣнҷо дар оғӯшам макун онҷои фаромӯшам

بیا اینجا در آغوشم مکن آنجا فراموشم

Дили андари аҳд ӯ бастам бомед вафои дорӣ

دل اندر عهد او بستم بامید وفا داری

Чу донистам ки хоҳад кард бе парвои фаромӯшам

چو دانستم که خواهد کرد بی‌پروا فراموشم

Марои он ёр мегуяд бёдми дори пайваста

مرا آن یار میگوید بیادم دار پیوسته

На имрӯзами биёад оре кунӣ фардои фаромӯшам

نه امروزم بیاد آری کنی فردا فراموشم

Агар пайваста натавонӣ гуҳӣ дар хотирами майдор

اگر پیوسته نتوانی گهی در خاطرم میدار

Бёдӣ чун маро ҳар ҷо макун якҷои фаромӯшам

بیادی چون مرا هر جا مکن یکجا فراموشم

Бёдӣ чун маро ҳар дам сазад гоҳе кунӣ ёдам

بیادی چون مرا هر دم سزد گاهی کنی یادم

Рӯй икдмгар аз ёдам макун алои фаромӯшам

روی یکدم گر از یادم مکن الا فراموشم

Чу файз аз дайн ва аз дунёи гузаштами баҳри ёд ӯ

چو فیض از دین و از دنیا گذشتم بهر یاد او

Бони ғоят ки шуд ҳам дайн ва ҳам дунёи фаромӯшам

بآن غایت که شد هم دین و هم دنیا فراموشم